ตอนที่ 4 ยาปลุกอารมณ์

ซูอวี้ยังคุกเข่าอยู่กับพื้น หัวใจเต้นแรงจนได้ยินเสียงมันในหู

สมองส่วนที่ทำงานเร็วที่สุดกำลังไล่หาคำแก้ตัวไปทีละอัน หมอหลวงตรวจผิด นับวันคลาดเคลื่อน เพิ่งรู้ตัวเมื่อวาน แต่ทุกอันฟังแล้วก็รู้ว่าไม่รอด

เพราะคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าไม่ได้กำลังถาม นางกำลังบอกให้รู้ว่ารู้แล้ว

“เฉินเชี่ย...”

“ไม่ต้อง” ไทเฮาตัดบท “ข้าไม่ได้เรียกเจ้ามาให้แก้ตัว”

นางกำนัลที่ยืนอยู่ข้างหลังก้าวออกมารินชาเพิ่มให้ถ้วยหนึ่ง เป็นหญิงวัยกลางคนหน้าตาเรียบเฉย มือที่ถือกานิ่งสนิทแม้แต่น้ำชาสักหยดก็ไม่กระฉอก รินเสร็จก็ถอยกลับเข้าที่เดิมโดยไม่ส่งเสียงเลยสักแอะ

“ชิงเอ๋อร์” ไทเฮาเอ่ยโดยไม่หันไปมอง “ออกไปยืนหน้าประตู”

“เพคะ”

พอเสียงประตูปิดลง ไทเฮาก็หันกลับมามองเธออีกครั้ง

“เจ้ารู้ไหมว่าเช้านี้ในที่ประชุมขุนนางเกิดอะไรขึ้น”

ซูอวี้ส่ายหน้า

“มีคนเสนอชื่อจิ้นอ๋องขึ้นสืบราชบัลลังก์” ไทเฮาเอ่ยเรียบ ๆ “สามคน”

นางยกถ้วยชาขึ้นจิบ

“ฮ่องเต้ไม่มีโอรส อ๋ององค์อื่นอยู่หัวเมืองไกล ไม่มีทหารในมือสักคน ส่วนจิ้นอ๋องคุมกำลังอยู่สามแสนและอยู่ในเมืองหลวงมาสามปี” นางวางถ้วยลง “ถ้าไม่มีอะไรมาขวาง อีกไม่เกินครึ่งเดือน เขาก็คงได้นั่งบัลลังก์นั้น”

“แล้ว...ทำไมไทเฮาถึงไม่อยากให้เขานั่งเพคะ”

คำถามนั้นหลุดออกไปก่อนที่เธอจะทันยั้ง

ไทเฮาเงียบไปนาน นานจนซูอวี้เริ่มคิดว่าตัวเองพูดผิดไปแล้ว

“เพราะวันที่จิ้นอ๋องขึ้นนั่งบัลลังก์” นางตอบในที่สุด “คนแรกที่จะตายคือข้า”

นางพูดเรื่องนี้ด้วยน้ำเสียงเดียวกับที่คนอื่นใช้พูดเรื่องดินฟ้าอากาศ

“และคนที่สองคือเจ้า”

ซูอวี้นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น พยายามเรียงเรื่องทั้งหมดให้เข้าที่

“เช้านี้ท่านถึงบอกว่าเฉินเชี่ยตั้งครรภ์” เธอเอ่ยช้า ๆ

“ใช่”

“เพราะถ้ามีพระโอรสของฮ่องเต้อยู่ จิ้นอ๋องก็ไม่ใช่ผู้มีสิทธิ์ในบัลลังก์ก่อนอีกแล้ว”

“ถูก”

ซูอวี้นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะต่อเรื่องที่เพิ่งเข้าใจเข้าด้วยกัน

“แล้วท่านก็จะประกาศว่าเด็กในท้องของเฉินเชี่ยเป็นพระโอรส...และตั้งเป็นรัชทายาท”

“ถูก”

“เพราะฉะนั้น...ตราบใดที่รัชทายาทยังอยู่ จิ้นอ๋องก็ขึ้นบัลลังก์ไม่ได้”

“ถูก”

ไทเฮาเงยหน้าขึ้นมองเธอเป็นครั้งแรกในวันนี้ ซูอวี้เห็นอะไรบางอย่างเปลี่ยนไปในสายตาคู่นั้น ไม่ใช่ความพอใจ แต่เป็นความสนใจ แบบคนที่เพิ่งพบว่าของที่ซื้อมามีประโยชน์มากกว่าที่คิด

“เจ้าฉลาดกว่าที่ข้าจำได้นะ นึกว่าเป็นเพียงพวกบูชาความรักโง่เง่านั่นเสียอีก”

‘เพราะข้าไม่ใช่คนเดิม’ ซูอวี้คิดอย่างใจหาย แล้วก้มหน้าลงทันทีก่อนที่ความคิดนั้นจะแสดงออกมาบนหน้า

“ท้องของเจ้าไม่ได้มีค่าอะไรหรอก” ไทเฮาเอ่ยต่อ “มันแค่บังเอิญเป็นสิ่งเดียวที่ขวางจิ้นอ๋องได้ในตอนนี้เท่านั้นเอง”

“แล้วถ้าเฉินเชี่ยไม่ได้ตั้งครรภ์ขึ้นมาจริง ๆ ล่ะเพคะ”

“ก็แปลว่าข้าโกหกต่อหน้าขุนนางทั้งราชสำนัก” ไทเฮาตอบ “แล้วเจ้าคือหลักฐาน”

ซูอวี้กลืนน้ำลาย ลำคอแห้งจนรู้สึกฝืดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“สามเดือน” ไทเฮาเอ่ย “นานกว่านั้น ต่อให้คนทั้งวังตาบอดก็ต้องมีคนเริ่มสงสัยว่าเหตุใดท้องของเจ้าจึงไม่โต”

ซูอวี้เม้มริมฝีปากแน่น

“เพราะฉะนั้นภายในสามเดือน เจ้าต้องตั้งครรภ์จริง”

“แล้วถ้า...ไม่ได้ล่ะเพคะ”

ไทเฮามองนางนิ่ง ๆ

“ถ้าเจ้าไม่มีรัชทายาท จิ้นอ๋องก็ขึ้นบัลลังก์”

นางหยุดไปครู่หนึ่ง

“ข้าตาย”

แล้วสายตาคู่นั้นก็มาหยุดอยู่ที่ซูอวี้

“ส่วนเจ้าจะตายก่อนข้า”

ห้องนั้นเงียบไปพักใหญ่ มีแต่เสียงเปลวไฟจากตะเกียงแตกดังเป๊าะเบา ๆ เป็นครั้งคราว

ซูอวี้นั่งไล่ตัวเลือกในหัว

หนีไม่รู้ทาง ไม่มีเงิน ไม่มีคนช่วย บอกความจริงว่าตัวเองไม่ใช่ฮองเฮาคนเดิม ปลายทางคือโดนจับไปทำพิธีไล่ผี

แต่ถ้าปฏิเสธ ก็ตายวันนี้

“...เฉินเชี่ยเข้าใจแล้วเพคะ”

“ดี”

ไทเฮาพยักหน้าแล้วพูดต่อโดยไม่เปลี่ยนน้ำเสียงเลยแม้แต่นิดเดียว

“คืนนี้ ตำหนักฝั่งตะวันตก มีคนรออยู่แล้ว”

ซูอวี้ที่กำลังจะลุกขึ้นชะงักกลางคัน

“...อะไรนะเพคะ”

“ทหารองครักษ์ชื่อจ้าวหลิน อายุยี่สิบห้า ข้าเลี้ยงมันไว้มาหกปี” ไทเฮาเอ่ยเหมือนกำลังแนะนำเมนูอาหาร “หน้าตาใช้ได้ ตัวสูง แข็งแรงดี เดือนหน้าข้าจะส่งมันไปประจำชายแดน แล้วหลังจากนั้นก็จะไม่มีใครได้ยินชื่อมันอีก”

ซูอวี้รู้สึกเหมือนพื้นห้องเอียงไปข้างหนึ่ง

“ท่าน...ท่านจะให้เฉินเชี่ย...”

“เจ้าคิดว่าเด็กจะโผล่มาในท้องเจ้าเองหรือ”

คำนั้นไม่ได้พูดด้วยความโหดร้าย นั่นแหละที่แย่ที่สุด นางพูดมันด้วยความรำคาญเล็กน้อย แบบคนที่ต้องอธิบายเรื่องง่าย ๆ ให้เด็กฟัง

ซูอวี้เม้มปาก มือทั้งสองข้างกำแน่นอยู่บนตัก จนเล็บกดลงไปในเนื้อ

“เฉินเชี่ยไม่ทำ เฉินเชี่ยเพิ่งจะเสียสวามีไปนะเพคะ”

เสียงตัวเองออกมาเบากว่าที่ตั้งใจไว้มาก แต่ก็ยังออกมาจนได้

ไทเฮามองเธอนิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง แล้วนางก็หัวเราะออกมาเบา ๆ เสียงแห้ง ๆ สั้น ๆ

“เจ้าฆ่าลูกชายข้าไปเมื่อก่อนรุ่งสางนี้เอง” นางเอ่ย “แล้วยังจะมาเลือกอีกหรือ”

ประโยคนั้นทำให้ซูอวี้เงียบไปสนิท

เพราะมันคือสิ่งที่เธอตอบไม่ได้จริง ๆ ไม่ว่าจะในฐานะคนที่ทำหรือไม่ได้ทำก็ตาม

“ท่าน...” เธอเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแหบ “ท่านเชื่อจริง ๆ หรือเพคะว่าเฉินเชี่ยเป็นคนทำ”

“ข้าไม่สนใจว่าเจ้าทำหรือเปล่า”

ไทเฮาลุกขึ้นยืน เดินลงมาจากแท่น แล้วมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ

“ข้าสนใจแค่ว่าตอนนี้ทั้งวังเชื่อว่าเจ้าทำ” นางก้มลงมองหน้าเธอ “และตราบใดที่ข้ายังเป็นคนเดียวที่ยืนขวางระหว่างเจ้ากับกระบี่เล่มนั้น เจ้าก็จงทำทุกอย่างที่ข้าบอก”

ซูอวี้เงยหน้าขึ้นสบตานาง

ในดวงตาคู่นั้นไม่มีความโกรธ ไม่มีความแค้น ไม่มีแม้แต่ความเศร้าของแม่ที่เพิ่งเสียลูก

‘แล้วท่านล่ะ เมื่อคืนท่านอยู่ที่ไหน’ ซูอวี้คิดอย่างระแวง แต่ไม่ได้ถามออกไป

“เฉินเชี่ยขอถามอะไรสักข้อได้ไหมเพคะ”

ไทเฮาไม่ได้ห้าม

“หากพระองค์ไม่สนว่าเฉินเชี่ยเป็นคนทำจริงหรือไม่...” ซูอวี้เอ่ยช้า ๆ “แล้วพระองค์เคยคิดหรือไม่เพคะ ว่ายาพิษอาจถูกใส่ลงไปก่อนถ้วยนั้นจะมาถึงมือเฉินเชี่ย”

ไทเฮามองเธอนิ่ง นานกว่าที่คำถามง่าย ๆ เช่นนั้นควรได้รับ

ซูอวี้รอ

แต่นางไม่ตอบ

“กลับไปเถอะ”

มีเพียงเท่านั้น

ซูอวี้ก้มลงกราบแล้วลุกขึ้น

คำถามยังไม่ได้คำตอบ แต่ความเงียบของไทเฮากลับทำให้มันติดอยู่ในหัวเธอหนักกว่าเดิม

ทางเดินไปตำหนักฝั่งตะวันตกมืดกว่าที่อื่น

ชิงเอ๋อร์เดินนำหน้าเธอไปเงียบ ๆ ถือโคมไว้ดวงเดียว ไม่พูดอะไรตลอดทาง ไม่หันมามองแม้แต่ครั้งเดียว แสงสีส้มจากโคมสั่นไหวไปตามฝีเท้า ทำให้เงาของคนทั้งคู่ยืดยาวแล้วหดสั้นอยู่บนพื้นหิน

ซูอวี้เดินตามไปโดยที่หัวว่างเปล่าไปหมด

เธอพยายามคิดแผน คิดอะไรก็ได้ แต่ทุกอย่างที่คิดออกจบลงที่เดิมหมด

ขายาวอยากจะวิ่งหนีก็ทำไม่ได้ เพราะรองเท้าคู่นี้ส้นสูงเป็นแท่นไม้ และมีทหารยืนอยู่ตามทางเดินทุกยี่สิบก้าว ปากอยากจะกรีดร้องก็ทำไม่ได้ เพราะคนที่จะวิ่งเข้ามาช่วยคือคนของไทเฮาทั้งนั้น

บอกจ้าวหลินว่าอย่าแตะต้องข้าก็ไม่ได้อีก เพราะเขาเป็นคนที่ไทเฮาเลี้ยงมาหกปี และเดือนหน้าเขาจะถูกส่งไปตายที่ชายแดนอยู่แล้ว

เธอนึกถึงหลิ่วเอ๋อร์ที่ยืนรออยู่หน้าลานทั้งคืน แล้วรู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมาเฉย ๆ ทั้งที่เพิ่งรู้จักกันวันนี้แท้ ๆ

พอถึงหน้าประตู ชิงเอ๋อร์ก็หยุดแล้วหันกลับมาเป็นครั้งแรก

ในมือของนางมีถ้วยกระเบื้องใบเล็กใบหนึ่ง

ซูอวี้มองมันแล้วรู้สึกเหมือนโดนอะไรกระแทกที่ท้อง เพราะมันเป็นถ้วยแบบเดียวกันเป๊ะกับที่เธอตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองถืออยู่เมื่อเช้า

“ยาปลุกอารมณ์เพคะ” ชิงเอ๋อร์เอ่ยเรียบ ๆ “ไทเฮารับสั่งให้ฮองเฮาเสวยต่อหน้าหม่อมฉัน”