LOGINทางเดินจากตำหนักฮ่องเต้กลับไปตำหนักของฮองเฮายาวกว่าที่ซูอวี้คิดไว้มาก
เธอเดินตามนางกำนัลไปเงียบ ๆ พยายามจำทางไปด้วย แต่เลี้ยวไปได้สามครั้งก็เลิกจำ ทุกทางเดินหน้าตาเหมือนกันหมด เสาแดง หลังคาโค้ง กระเบื้องเทา แม้แต่กลิ่นไม้เก่ากับกลิ่นธูปจาง ๆ ที่ลอยมาตามลมก็คล้ายกันไปเสียทุกแห่ง
ระหว่างทางมีคนสวนมาเป็นระยะ นางกำนัลบ้าง ขันทีบ้าง ทุกคนหลบลงข้างทางแล้วก้มหน้าลงกราบ ไม่มีใครเงยหน้าขึ้นมองเธอสักคน
ตอนแรกเธอนึกว่านั่นคือมารยาท จนเดินผ่านไปได้สักสิบก้าวแล้วเหลือบกลับไปดู
คนพวกนั้นเงยหน้าขึ้นมองแล้ว
แต่มองแบบที่คนมองหมาบ้าที่ยังไม่ถูกจับ
ตำหนักของเธออยู่ปลายทางเดินนั้น ใหญ่โต ประตูสูง มีต้นไม้ปลูกไว้เป็นแนวหน้าลาน
พอเข้าไปข้างใน นางกำนัลที่พาเธอมาก็กราบลาแล้วเดินกลับออกไปทันที ไม่รอฟังคำสั่ง ไม่ถามอะไรทั้งนั้น
หญิงสาวอายุราวยี่สิบยืนรออยู่กลางห้อง มือกอดผ้าห่มผืนหนึ่งไว้แน่น หน้าซีดเผือด ตาแดง พอเห็นเธอก็ทรุดลงกราบทันทีจนหัวเข่ากระแทกพื้นดังโครม
“ฮองเฮา”
ซูอวี้สะดุ้ง
“...อือ”
“หลิ่วเอ๋อร์นึกว่าจะไม่ได้เห็นฮองเฮาอีกแล้วเพคะ” เสียงนั้นสั่นจนแทบไม่เป็นคำ “เมื่อคืนพวกเขามาไล่พวกเราออกไปหมด บอกว่าใครขืนเข้าไปจะถูกตัดหัว หลิ่วเอ๋อร์ยืนรออยู่หน้าลานทั้งคืนเลยเพคะ”
“พวกเขา?”
หลิ่วเอ๋อร์ชะงัก
“คนจากตำหนักฮ่องเต้เพคะ”
“ใครเป็นคนสั่ง”
“หม่อมฉันไม่ทราบ” นางส่ายหน้า “พวกเขาบอกเพียงว่ามีรับสั่งห้ามผู้ใดเข้าไปจนกว่าจะได้รับอนุญาต ใครฝ่าฝืนจะถูกตัดหัว”
ซูอวี้ขมวดคิ้ว
“รับสั่งของใครก็ไม่รู้?”
หลิ่วเอ๋อร์ส่ายหน้าอีกครั้ง
ไม่รู้ว่าใครสั่ง อย่างน้อยก็ยังไม่ใช่คำตอบ แต่เป็นคำถามที่ชัดขึ้นกว่าเดิม
ซูอวี้มองหญิงสาวคนนั้นอยู่พักหนึ่ง ทั้งวังไม่มีใครกล้ามองหน้าเธอ แต่ผู้หญิงคนนี้กลับเลือกที่จะอยู่ข้างเธอแบบไม่คิดลังเลเลยสักนิด
“ลุกขึ้นเถอะ” เธอบอก “แล้วก็...มาช่วยข้าเปลี่ยนชุดหน่อย ชุดนี้หนักจนจะหักคอตายอยู่แล้ว”
หลิ่วเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาแปลก ๆ แต่เมื่อเห็นว่าฮองเฮายังพูดเล่นได้ นางก็คลายสีหน้าลงเล็กน้อย ก่อนจะยอมไปทำตามอย่างว่าง่าย
การถอดเครื่องแต่งกายชุดนั้นใช้เวลานานพอ ๆ กับการประกอบตู้จากร้านเฟอร์นิเจอร์
ซูอวี้ยืนกางแขนอยู่กลางห้อง ปล่อยให้หลิ่วเอ๋อร์แกะปมโน่นนี่ไปทีละชั้น แล้วก็ถือโอกาสนั้นเก็บข้อมูลไปด้วย
ปัญหาคือเธอถามตรง ๆ ไม่ได้ เพราะคนที่ถามว่าตัวเองเป็นใครมีอยู่สองแบบ คือคนบ้ากับคนที่โดนผีเข้า และไม่ว่าจะเป็นแบบไหน ปลายทางก็คือถูกจับไปทำพิธีเหมือนกัน
เธอจึงเลือกใช้วิธีบ่น
“ข้าอยู่ที่นี่มาตั้งนาน ยังจำทางไม่ได้เสียที”
“สามปีแล้ว ฮองเฮาก็ยังไม่ชอบทางฝั่งนี้เหมือนเดิมเลยเพคะ”
ซูอวี้รับคำเบา ๆ ก่อนพูดต่อเหมือนนึกอะไรขึ้นได้
“ถ้าอยู่บ้านคงไม่ต้องเดินไกลขนาดนี้”
“บ้านเดิมของพระองค์อยู่ถึงทางใต้เพคะ ตั้งแต่ใต้เท้าสิ้นไปก็ไม่มีผู้ใดขึ้นมาเมืองหลวงอีกเลย”
ทางใต้ พ่อตายแล้ว และอย่างน้อยตอนนี้ก็ไม่มีใครจากตระกูลเดิมอยู่ใกล้พอจะช่วยนาง
ซูอวี้พยักหน้าช้า ๆ แล้วรู้สึกท้องไส้ปั่นป่วนขึ้นมาเฉย ๆ
ไม่มีคนหนุนหลัง ไม่มีใครออกหน้าแทน แม้แต่ตอนถูกกระบี่จ่อคอ
มิน่าเล่าตัวร้ายคนนี้ถึงตายง่ายเสียจนอยู่ได้ไม่พ้นบทที่ห้า
หลิ่วเอ๋อร์แกะสายรัดเส้นสุดท้ายออกแล้วชะงักไปนิดหนึ่ง
“ป้ายหยกของตระกูลเดิม” นางเอ่ยขึ้นเบา ๆ “ยังจะห้อยอยู่อีกหรือเพคะ”
ซูอวี้ไม่ได้ก้มลงมอง ไม่แม้แต่จะสนใจด้วยซ้ำว่ามันมีหน้าตาอย่างไร
ของเย็น ๆ ชิ้นเล็ก ๆ ที่กระทบผิวเธอมาตั้งแต่เช้า
“ทำไม” เธอถาม “มีปัญหาอะไรหรือ”
“เปล่าเพคะ” หลิ่วเอ๋อร์รีบก้มหน้า “แค่...ในวังไม่มีใครใส่ของแบบนี้กันแล้ว”
ซูอวี้เอานิ้วเขี่ยแผ่นหยกนั้นไปมาอยู่ครู่หนึ่ง ความเย็นของมันลื่นผ่านปลายนิ้ว แต่เจ้าตัวก็ยังไม่ได้ก้มมอง
“ห้อยไว้เถอะ”
เธอตอบไปแบบนั้น เพราะนึกไม่ออกว่าจะตอบอะไรดี
เมื่อถึงช่วงบ่าย สำรับอาหารมากมายก็ถูกยกมาวางตรงหน้า นี่เป็นอาหารมื้อแรกตั้งแต่เธอทะลุเข้ามาในนี้
อาหารมาเป็นถาด มีเจ็ดแปดจาน สวยงามจนไม่กล้าแตะ และไม่มีจานไหนที่เธอเรียกชื่อถูกสักจาน หลิ่วเอ๋อร์ยืนอยู่ข้างโต๊ะคอยตักให้ทีละคำ
กลิ่นเนื้ออบกับน้ำแกงร้อน ๆ ลอยขึ้นมาตลอดเวลา รสของอาหารบางอย่างเค็ม บางอย่างหวานจนซูอวี้แยกไม่ออกด้วยซ้ำว่ากำลังกินอะไร แต่ท้องที่ว่างมาตั้งแต่เช้าก็ไม่ยอมให้เธอเลือกมากนัก
ระหว่างกิน ซูอวี้ก็เริ่มถามในสิ่งที่อยากรู้ที่สุด
“เมื่อคืน” เธอเอ่ย “มีใครเห็นบ้างว่าข้าเข้าไปในตำหนักฮ่องเต้ตอนไหน”
หลิ่วเอ๋อร์หยุดตักกลางคัน
“ฮองเฮาไม่ได้เข้าไปตอนไหนเพคะ” นางตอบเบา ๆ “ฮองเฮาอยู่ในนั้นมาสามวันแล้ว”
ตะเกียบในมือซูอวี้เกือบหลุด
“สาม...วัน”
“ตั้งแต่ฮ่องเต้ประชวรหนัก ฮองเฮาก็ไม่ยอมออกมาเลยเพคะ” หลิ่วเอ๋อร์พูดไปน้ำตาก็ไหลไป “ท่านหมอหลวงบอกให้กลับมาพักบ้าง ฮองเฮาก็ไม่ฟัง พอพระโอสถถูกยกเข้ามา ฮองเฮาก็ทรงป้อนด้วยพระองค์เองทุกครั้งเพคะ”
ซูอวี้วางตะเกียบลง
“...ฮ่องเต้กับข้า”
“ทั้งวังรู้กันหมดแหละเพคะ” หลิ่วเอ๋อร์เช็ดน้ำตาแล้วยิ้มออกมาทั้งที่หน้ายังเปียก “มีสนมตั้งเป็นร้อย แต่ฮ่องเต้ทรงเรียกหาแต่ฮองเฮาองค์เดียวมาสามปี ปีที่แล้วตอนฮองเฮาไม่สบาย ฮ่องเต้ยังยกเลิกงานเลี้ยงมาเฝ้าอยู่ทั้งคืนเลย”
ห้องเงียบไปพักใหญ่
ซูอวี้นั่งมองอาหารเจ็ดแปดจานตรงหน้าโดยไม่ได้เห็นมันเลยสักจาน
ผู้หญิงคนที่เธอกำลังสวมร่างอยู่ เฝ้าฮ่องเต้มาสามวัน และเป็นคนป้อนพระโอสถให้เขาด้วยตัวเองทุกครั้ง
แล้วเมื่อคืน ชายคนนั้นก็ตายหลังจากดื่มยาที่นางเป็นคนป้อน
ถ้าเธอยังนอนอ่านเรื่องนี้อยู่ที่บ้าน ทุกอย่างคงง่ายกว่านี้มาก
ฮองเฮาปีศาจวางยาฆ่าฮ่องเต้
จบ
แต่พอมาอยู่ตรงนี้จริง ๆ ซูอวี้กลับนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา
พระโอสถทุกถ้วยถูกยกเข้ามาจากข้างนอก
นางเป็นเพียงคนรับมันมาแล้วป้อนให้เขา
ถ้าอย่างนั้น คนที่ใส่อะไรลงไปในถ้วย จำเป็นต้องเป็นคนถือถ้วยจริงหรือ?
ซูอวี้ไม่มีคำตอบ
และคนเพียงคนเดียวที่อาจรู้ความจริง ก็ไม่อยู่ในร่างนี้อีกแล้ว
ฟ้าเริ่มมืดตอนที่นางกำนัลจากตำหนักฉือหนิงมาถึง
หลิ่วเอ๋อร์ช่วยเธอแต่งตัวใหม่อีกรอบ ชั้นน้อยกว่าเดิมแต่ก็ยังหนักอยู่ดี ระหว่างที่ปักปิ่นเส้นสุดท้ายลงบนผมเธอ ซูอวี้เห็นในกระจกว่ามือของหลิ่วเอ๋อร์สั่น
“เป็นอะไร”
“เปล่าเพคะ”
“หลิ่วเอ๋อร์”
หญิงสาวคนนั้นเงียบไปนาน แล้วจึงพูดออกมาเสียงเบามาก
“ฮองเฮา...” หลิ่วเอ๋อร์ลังเล “คืนนี้ไม่ว่าไทเฮาจะตรัสอะไร ขอทรงคิดให้ดีก่อนตอบนะเพคะ”
“ทำไม” ซูอวี้หันกลับไปมอง
นางก้มหน้า “หม่อมฉันเพียง...ไม่อยากเห็นพระองค์กลับมาในสภาพเหมือนเมื่อเช้าอีก”
ตำหนักฉือหนิงอยู่คนละฟากของวัง เดินไปนานมาก ข้างในจุดตะเกียงไว้ไม่กี่ดวง มืดจนต้องเพ่ง มีกลิ่นธูปหอมลอยอยู่ในอากาศ ควันบาง ๆ เกาะอยู่ใต้แสงตะเกียงจนทั้งห้องดูมัวกว่าเดิม
ไทเฮานั่งอยู่บนแท่นตรงกลาง มีนางกำนัลยืนอยู่ข้างหลังหนึ่งคน
ซูอวี้คุกเข่าลงกราบตามที่หลิ่วเอ๋อร์สอนมาเมื่อครู่
“เฉินเชี่ยขอบพระคุณที่เสด็จมาช่วยเมื่อเช้าเพคะ”
ไทเฮาไม่ตอบ
นางยกถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆ วางลง แล้วมองเธออยู่อย่างนั้นนานจนซูอวี้เริ่มไม่แน่ใจว่าตัวเองควรเงยหน้าขึ้นหรือไม่
จากนั้นไทเฮาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบที่สุด
“เจ้าไม่ได้ท้อง”
ซูอวี้แข็งค้างอยู่กับพื้น
“ไม่ต้องทำหน้าเช่นนั้น” ไทเฮาเอ่ย “เรื่องเมื่อเช้า ข้าเป็นคนพูดออกไปเอง ข้าย่อมรู้ว่ามันจริงหรือไม่”
“...”
“หมอหลวงตรวจเจ้าเมื่อเดือนก่อน ตอนนั้นยังไม่มีวี่แววครรภ์ เพราะฉะนั้นคำโกหกนี้ซื้อเวลาให้เราได้ไม่นาน”
“นานแค่ไหนเพคะ”
“สามเดือน”
ซูอวี้เงยหน้าขึ้น
“ภายในสามเดือน” ไทเฮาวางถ้วยชาลง เสียงก้นถ้วยกระทบโต๊ะดังเบา ๆ ท่ามกลางความเงียบ “รัชทายาทที่ข้าประกาศต่อหน้าคนทั้งวังต้องมีอยู่จริง”
“...”
“ทีนี้” นางเอ่ยเรียบ ๆ “เรามาคุยกันว่าเจ้าจะมีมันได้อย่างไร”
ซูอวี้ยังคุกเข่าอยู่กับพื้น หัวใจเต้นแรงจนได้ยินเสียงมันในหูสมองส่วนที่ทำงานเร็วที่สุดกำลังไล่หาคำแก้ตัวไปทีละอัน หมอหลวงตรวจผิด นับวันคลาดเคลื่อน เพิ่งรู้ตัวเมื่อวาน แต่ทุกอันฟังแล้วก็รู้ว่าไม่รอดเพราะคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าไม่ได้กำลังถาม นางกำลังบอกให้รู้ว่ารู้แล้ว“เฉินเชี่ย...”“ไม่ต้อง” ไทเฮาตัดบท “ข้าไม่ได้เรียกเจ้ามาให้แก้ตัว”นางกำนัลที่ยืนอยู่ข้างหลังก้าวออกมารินชาเพิ่มให้ถ้วยหนึ่ง เป็นหญิงวัยกลางคนหน้าตาเรียบเฉย มือที่ถือกานิ่งสนิทแม้แต่น้ำชาสักหยดก็ไม่กระฉอก รินเสร็จก็ถอยกลับเข้าที่เดิมโดยไม่ส่งเสียงเลยสักแอะ“ชิงเอ๋อร์” ไทเฮาเอ่ยโดยไม่หันไปมอง “ออกไปยืนหน้าประตู”“เพคะ”พอเสียงประตูปิดลง ไทเฮาก็หันกลับมามองเธออีกครั้ง“เจ้ารู้ไหมว่าเช้านี้ในที่ประชุมขุนนางเกิดอะไรขึ้น”ซูอวี้ส่ายหน้า“มีคนเสนอชื่อจิ้นอ๋องขึ้นสืบราชบัลลังก์” ไทเฮาเอ่ยเรียบ ๆ “สามคน”นางยกถ้วยชาขึ้นจิบ“ฮ่องเต้ไม่มีโอรส อ๋ององค์อื่นอยู่หัวเมืองไกล ไม่มีทหารในมือสักคน ส่วนจิ้นอ๋องคุมกำลังอยู่สามแสนและอยู่ในเมืองหลวงมาสามปี” นางวางถ้วยลง “ถ้าไม่มีอะไรมาขวาง อีกไม่เกินครึ่งเดือน เขาก็คงได้นั่งบัลลังก์นั้น”“แล้ว
ทางเดินจากตำหนักฮ่องเต้กลับไปตำหนักของฮองเฮายาวกว่าที่ซูอวี้คิดไว้มากเธอเดินตามนางกำนัลไปเงียบ ๆ พยายามจำทางไปด้วย แต่เลี้ยวไปได้สามครั้งก็เลิกจำ ทุกทางเดินหน้าตาเหมือนกันหมด เสาแดง หลังคาโค้ง กระเบื้องเทา แม้แต่กลิ่นไม้เก่ากับกลิ่นธูปจาง ๆ ที่ลอยมาตามลมก็คล้ายกันไปเสียทุกแห่งระหว่างทางมีคนสวนมาเป็นระยะ นางกำนัลบ้าง ขันทีบ้าง ทุกคนหลบลงข้างทางแล้วก้มหน้าลงกราบ ไม่มีใครเงยหน้าขึ้นมองเธอสักคนตอนแรกเธอนึกว่านั่นคือมารยาท จนเดินผ่านไปได้สักสิบก้าวแล้วเหลือบกลับไปดูคนพวกนั้นเงยหน้าขึ้นมองแล้วแต่มองแบบที่คนมองหมาบ้าที่ยังไม่ถูกจับตำหนักของเธออยู่ปลายทางเดินนั้น ใหญ่โต ประตูสูง มีต้นไม้ปลูกไว้เป็นแนวหน้าลานพอเข้าไปข้างใน นางกำนัลที่พาเธอมาก็กราบลาแล้วเดินกลับออกไปทันที ไม่รอฟังคำสั่ง ไม่ถามอะไรทั้งนั้นหญิงสาวอายุราวยี่สิบยืนรออยู่กลางห้อง มือกอดผ้าห่มผืนหนึ่งไว้แน่น หน้าซีดเผือด ตาแดง พอเห็นเธอก็ทรุดลงกราบทันทีจนหัวเข่ากระแทกพื้นดังโครม“ฮองเฮา”ซูอวี้สะดุ้ง“...อือ”“หลิ่วเอ๋อร์นึกว่าจะไม่ได้เห็นฮองเฮาอีกแล้วเพคะ” เสียงนั้นสั่นจนแทบไม่เป็นคำ “เมื่อคืนพวกเขามาไล่พวกเราออกไปหมด บอกว่า
ในนิยายเรื่องนั้นมีอ๋องอยู่องค์หนึ่งที่คนอ่านกลัวกันทั้งเรื่อง ซูอวี้จำชื่อไม่ได้ จำได้เพียงว่าทุกครั้งที่เขาปรากฏตัวออกมา จะต้องมีคนตายดวงตาคมกวาดมองไปทั่วห้องเพียงครั้งเดียว หยุดที่พระศพหนึ่งอึดใจ หยุดที่ถ้วยยาอีกครึ่งอึดใจ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ซูอวี้ซึ่งยืนตัวแข็งอยู่ข้างกระจกทองสัมฤทธิ์ทหารนายหนึ่งก้าวขึ้นมาจะเอ่ยอะไรบางอย่าง ทว่ามือหนายกขึ้นเพียงนิดเดียวเท่านั้น คนคนนั้นก็หุบปากถอยกลับเข้าที่โดยไม่ต้องมีใครสั่งซ้ำจากนั้นชายหนุ่มก็เดินตรงเข้ามาหาเธอไม่มีคำถามสักคำเดียว ไม่ถามว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ถามว่าใครเป็นคนทำ ไม่เรียกหมอหลวง ไม่สั่งปิดตำหนัก ไม่แม้แต่จะให้ใครไปตรวจดูว่าฮ่องเต้สิ้นพระชนม์แล้วจริงหรือยังเขาไม่ได้มาสืบสวน เขามาเพื่อกำจัดเธอทิ้ง!ซูอวี้ถอยหลังไปหนึ่งก้าว สองก้าว จนหลังชนเสาต้นใหญ่ ผ้าไหมหลายชั้นพันขาจนขยับลำบาก ปิ่นบนศีรษะสั่นระริกจนมีเสียงกรุ๊งกริ๊งดังขึ้นในห้องที่เงียบสนิท ดังจนน่าอายเสียเหลือเกินชายหนุ่มหยุดอยู่ห่างออกไปเพียงสองก้าว ใกล้พอที่เธอจะเห็นว่าในดวงตาคู่นั้นไม่มีอะไรอยู่เลย ไม่โกรธ ไม่เกลียด ไม่มีแม้แต่ความสะใจของคนที่รอวันนี้มานาน เหลือเพียงความนิ่
ดวงตาหนักอึ้งยังไม่ทันเบิกกว้าง กลิ่นยาต้มเปรี้ยวเฝื่อนลอยเข้าจมูกก่อนที่หญิงสาวจะทันรู้สึกตัวเสียด้วยซ้ำเธอลืมตาขึ้นในห้องที่เพดานสูงจนมองไม่เห็นคาน แสงเช้าลอดผ่านบานเกล็ดไม้เข้ามาเป็นริ้วเอียงตกลงบนพื้นกระเบื้องขัดมัน ในขณะที่อากาศรอบตัวนิ่งสนิทจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองดังก้องอยู่ในหูซูอวี้ นักศึกษาปีสี่วัยยี่สิบห้าที่รับจ้างแปลบทความส่งเป็นงานพิเศษ อาศัยอยู่ในห้องเช่าขนาดสี่คูณหกย่านชานเมืองมาสามปีเต็ม มีทรัพย์สินมีค่าที่สุดในชีวิตเป็นโทรศัพท์เครื่องเก่าที่เพิ่งผ่อนหมดเมื่อเดือนก่อน และไม่เคยมีเรื่องอะไรน่าจดจำเกิดขึ้นในชีวิตเลยสักครั้งตลอดยี่สิบห้าปีเมื่อคืนตอนตีสอง เธอก็ยังนอนไถโทรศัพท์อยู่บนที่นอนผืนเดิมนั่นแหละทว่าตอนนี้หญิงสาวกลับนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่ง หลังตรง มือขวาถือถ้วยกระเบื้องใบเล็กไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ก้นถ้วยยังเหลือของเหลวสีคล้ำอยู่นิดหน่อย ข้นและหนืด มีคราบเกาะเป็นวงอยู่รอบขอบในเธอมองมันอยู่พักหนึ่งด้วยความรู้สึกเบาหวิวแบบคนที่เพิ่งตื่นจากงีบหลับตอนบ่าย รู้อยู่ว่าตัวเองอยู่ผิดที่ แต่ยังนึกไม่ออกว่าผิดตรงไหน จนกระทั่งสายตาไล่ขึ้นมาตามมือที่ถือถ้วยนั้นแ
ห้องเช่าย่านชานเมือง ตีหนึ่งสี่สิบเจ็ดพัดลมตัวเก่าที่ส่ายไม่สุดหมุนอยู่ตรงมุมห้องพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าดเป็นจังหวะทุกครั้งที่หันกลับมาทางที่นอนซูอวี้นอนคว่ำอยู่บนที่นอนผืนบางที่ปูกับพื้นห้องขนาดสี่คูณหกนั้น เท้าทั้งสองข้างชี้ฟ้า มือถือโทรศัพท์เครื่องเก่าที่แบตเหลืออยู่สิบสองเปอร์เซ็นต์ และตรงหน้าจอมีเอกสารที่แปลค้างอยู่หนึ่งไฟล์งานชิ้นนี้ต้องส่งพรุ่งนี้เที่ยง ค่าจ้างสามร้อยหยวนเธอแปลไปได้สิบเจ็ดหน้าจากยี่สิบสี่หน้า แล้วก็มาติดอยู่ตรงย่อหน้าที่เขียนถึงระบบภาษีอากรของประเทศหนึ่งซึ่งอ่านซ้ำไปสามรอบแล้วก็ยังไม่เข้าใจว่าคนเขียนต้องการจะสื่ออะไรเธอวางโทรศัพท์ลงแล้วยกมือขึ้นกดขมับในกล่องข้าวพลาสติกที่วางอยู่ข้างที่นอนยังเหลือข้าวไข่เจียวจากมื้อเย็นอยู่ครึ่งกล่อง เย็นชืดไปแล้วตั้งแต่สามชั่วโมงก่อน กลิ่นน้ำมันทอดที่เคยหอมตอนร้อน ๆ เหลือเพียงกลิ่นมันจาง ๆ ทว่าพรุ่งนี้เช้าก็คงต้องกินมันอยู่ดีเพราะซื้อใหม่ไม่ไหวติ๊งหน้าจอเด้งข้อความขึ้นมาจากคนที่ชื่อว่าหลินหลิน[อ่านหรือยัง]ซูอวี้มองข้อความนั้นอยู่สามวินาที ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปดูข้อความก่อนหน้าลิงก์นิยายที่ถูกส่งมาตั้งแต่วันจันทร์ พร้อมข้อคว







