Todos los capítulos de ติวเตอร์หนุ่มสุดป๊อบกับสาวฮอตสุดเฮี้ยว: Capítulo 21 - Capítulo 30

หลังจากที่แผนการ “วีรกรรมน้ำส้มคั้นแก้วพิเศษทำเพื่อนาย” มันล้มเหลวลงไปอย่างไม่เป็นท่า แชยองก็กำลังใช้ความคิดเพื่อที่จะค้นหาแผนการใหม่ๆ ที่จะใช้จัดการกับติวเตอร์คนนี้ ที่ผ่านมาเธอใช้หลากหลายวิธีแต่เขาก็มีวิธีรับมือเธอจนได้ แถมในบางครั้งเขายังแก้เผ็ดเธอคืนอีกด้วย แต่ถึงอย่างไรแชยองก็ไม่ละความพยายามที่จะจัดการกับเขา และดูเหมือนเขาเองก็ไม่ละความพยายามที่จะติวหนังสือและทบทวนบทเรียนให้เธอเช่นกัน แชยองยอมรับกับตัวเองว่าการที่จะกำจัดติวเตอร์คนนี้ สำหรับเธอแล้วทำได้ยากกว่าติวเตอร์คนอื่นๆ ที่ผ่านมา เพราะไม่ว่าจะใช้แผนอะไรเขาก็ดูจะรู้เท่าทันเธอไปซะหมด นั่นเองเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมากเนื่องจากรู้สึกเสียหน้า เพราะในที่สุดเขาก็บีบบังคับให้เธอนั่งฟังสิ่งที่เขาสอน แถมยังต้องทำแบบฝึกหัดบ้าบออะไรพวกนั้นอีกด้วย เวลาผ่านมาหนึ่งอาทิตย์แล้วแต่แชยองก็ยังคงกำจัดเขาไม่ได้ซะที หรือว่าจะต้องลองใช้แผนนี้...อาจจะดูรุนแรงไปบ้างแต่ว่ามันไม่มีทางเลือก เขาบีบบังคับให้เธอต้องตัดสินใจทำแบบนี้เอง แต่แผนนี้ก็ต้องรอเวลาให้ทางสะดวกซะก่อนถึงจะค่อยลงมือ เมื่อแชยองตัดสิ

“จีเฮนายเป็นยังไงบ้าง” จีเฮทำทีว่าเขาปวดท้องมากนอนเอามือกุมท้องเอาไว้พร้อมกับนอนบิดตัวไปมา “ผมปวดท้องมากเลย” แต่แชยองไม่เชื่อ “นายอย่ามาฟอร์ม...ทำทีเป็นอาการหนักหน่อยเลยฉันไม่หลงเชื่อนายหรอก” “ผมปวดท้องมากจริงๆ นะ เรื่องแบบนี้ใครจะเอามาล้อเล่นกัน” จีเฮทำทีเป็นดิ้นไปดิ้นมาพร้อมกับเอามือกุมท้องเอาไว้ แชยองเห็นอาการของเขาก็หน้าซีด รีบหันไปมองคุณหมอหนุ่มที่ยืนอยู่ในห้อง “คุณหมอคะเขาเป็นมากจริงเหรอคะ” “จากที่หมอตรวจอาการของคนไข้แล้ว มันเหมือนกับว่าเขาได้รับประทานอาหารที่มียาถ่ายผสมลงไปด้วย ซึ่งยาที่ว่านั่นมีปริมาณมากพอที่จะทำให้เขาอาการสาหัสขนาดนี้” “เป็นความจริงเหรอฉันไม่ได้ตั้งใจจะให้เขาอาการสาหัสเลยนะ และฉันก็ใส่ลงไปนิดเดียวเอง” จีเฮรีบโวยวาย “ในที่สุดคุณก็ยอมรับออกมาแล้วว่าเป็นฝีมือของคุณ” แชยองก็พูดตอกหน้าเขากลับไปทันที “ก็ใครใช้ให้คุณตะกละกินจนหมด ถ้าคุณไม่ตะกละล่ะก็อาการก็คงจะไม่หนักขนาดนี้” “คุณทำผิดแล้วยังมาพูดแบบนี้อีกเหรอ สำนึกผิดบ้างไหมเนี่ย” แต่ก่อนที่จะมีใคร

“จีเฮท่าทางจะเก่งเหมือนพี่ชายของเขานี่เอง” “แต่พี่ไม่เคยได้ยินว่าเขามีน้องชายนะ ยังแปลกใจเลยตอนที่ได้ยินเขาบอกว่า คนไข้ที่พี่ดูแลอยู่เป็นน้องชายของเขา” “หนูก็ไม่เคยได้ยินเขาเอ่ยถึงพี่ชายของเขาเหมือนกันค่ะ...ไปดีกว่าพี่จินยองจะได้ทำงานต่อ” “แล้วเราจะอยู่เฝ้าเขาเหรอ” “ก็คงต้องเป็นแบบนั้นกะว่าจะอยู่ดูอาการสักครู่ ถ้าไม่มีอะไรก็อาจจะกลับบ้าน ไปก่อนนะคะพี่จินยอง” “มีอะไรก็โทรมานะ” “ค่ะ” แชยองเดินกลับไปที่ห้องพักฟื้นของจีเฮก็พบว่าเขาอยู่เพียงลำพังคนเดียว “พี่ชายของนายไปไหนแล้วล่ะ” “พี่แทฮยอนมีเคสผ่าตัดก็เลยไปเตรียมตัว” “แล้วนายเป็นไงบ้างอาการไม่หนักเท่าไรแล้วนี่” “ก็ยังไม่ตายรับรองได้ว่าพรุ่งนี้ผมออกไปติวหนังสือให้คุณได้แน่” “ห๊า! เริ่มพรุ่งนี้เลยเหรอ แต่พี่จินยองบอกกับฉันว่านายจะต้องพักฟื้นที่บ้านต่ออีกสองสามวัน” “ผมไม่เป็นอะไรแล้วผมแข็งแรงดี คุณไม่มีทางเลี่ยงได้หรอก ถึงยังไงพรุ่งนี้คุณก็ต้องเรียนหนังสืออยู่ดี” “เฮ้อ!! นายไม่เบื่อแต่ฉัน

เมื่อพี่แทฮยอนเปิดประตูห้องเข้าไปแชยองก็แอบชะโงกหน้าเข้าไปดู เธอพบว่าจีเฮนอนห่มผ้าอยู่บนเตียง แทฮยอนหลีกทางให้แชยองเดินเข้าไปภายในห้องของจีเฮ โดยที่เขาไม่ได้เดินตามเข้าไปแต่ก็ยังไม่ลืมที่จะปิดประตูห้องให้ด้วย แชยองยืนอยู่ในห้องนั้นแต่เพียงลำพังโดยไม่รู้จะทำอะไรต่อดี แล้วเธอก็ได้ยินเสียงแหบแห้งของเขาดังขึ้น “พี่แทฮยอนเหรอฮะ” แต่เมื่อเขาลุกขึ้นมานั่งบนเตียงและหันมาเห็นว่าเป็นแชยองที่เข้ามาในห้องนอนของเขา “คุณเข้ามาในห้องนี้ตั้งแต่เมื่อไร” “ก็เมื่อนายเห็นนี่แหละนายเป็นยังไงบ้าง ได้ข่าวว่านายเดี้ยงไปฉันก็เลยแวะมาดู” แชยองสังเกตุเห็นว่าสีหน้าของเขายังคงดูซีดเซียวและเขาก็ดูซูบไปเล็กน้อย “ผมไม่ได้เป็นอะไรมากแค่ไข้ขึ้นเท่านั้น” “หายแล้วดิ?...” “อืมดีขึ้นมากแล้ว จริงสิคุณจะเริ่มสอบปลายภาคเมื่อไร” “วันมะรืนนายจะถามทำไม” “ผมจะได้ติวหนังสือเตรียมสอบให้คุณ” “อะ...อะไรนะ...จะบ้าเหรอ...เชอะ!! ตัวเองยังเอาตัวไม่รอดแล้วยังไม่วายมาห่วงคนอื่น ที่ฉันมาที่นี่วันนี้ไม่ใช่เพราะจะมาให้น

“นายจะพาฉันไปไหน” “ถึงวันพรุ่งนี้คุณก็จะรู้เองแต่คุณกล้าไปกับผมหรือเปล่า ถ้าคุณปฏิเสธผมจะถือว่าคุณไม่เก่งจริงแค่ไปกับผมคุณยังไม่กล้า” “ได้อยู่แล้วแต่ฉันพาเพื่อนไปคนหนึ่งได้ไหม” “คุณหมายถึงซอนยูจินน่ะเหรอ” “อืมใช่...ได้หรือเปล่าล่ะไหนๆ นายก็จะเลี้ยงข้าวฉันอยู่แล้ว เลี้ยงเพิ่มอีกสักคนคงจะไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม” “ตกลงผมไม่มีปัญหาคุณโทรนัดเพื่อนของคุณด้วยก็ละกัน...พรุ่งนี้สิบโมงเช้าผมจะมาที่นี่แล้วพวกเราจะไปพร้อมกัน” “แล้วนายจะไม่บอกฉันหน่อยเหรอ ว่านายจะพาพวกพวกเราไปไหน” “ถึงพรุ่งนี้พวกคุณก็จะรู้เอง” “ทำเป็นมีลับลมคมในไม่เห็นจะอยากรู้เลย” พูดจบเธอก็เดินออกจากห้องนั่งเล่นโดยไม่รู้ว่าเขาเดินตามมาด้วย แต่พอนึกขึ้นได้ว่าโทรศัพท์มือถืออยู่ในกระเป๋าจึงหันหลังจะเดินกลับเข้าไปหยิบ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่จีเฮเดินมาหยุดอยู่ด้านหลังของเธอพอดี จึงชนกันอย่างแรงมีผลทำให้แชยองเซไปข้างหลังโดยมีมือที่แข็งแรงราวกับคีมยึดตัวเธอเอาไว้ แต่หน้าผากของเธอสัมผัสกับริมฝีปากของเขาเข้าอย่างจัง ทั้ง