All Chapters of ติวเตอร์หนุ่มสุดป๊อบกับสาวฮอตสุดเฮี้ยว: Chapter 1 - Chapter 5

ในขณะที่แชยองกำลังนอนหลับสบายอยู่นั้น เธอได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น จึงเอื้อมมือไปควานหานาฬิกาเรือนนั้นทั้งที่ยังไม่ลืมตา เพื่อกดปิดไม่ให้เสียงนั้นมารบกวนนิทราของตนเอง จากนั้นก็นอนต่อภายใต้ผ้าห่มคิดตี้สีชมพูหวานแหววที่เธอซื้อมาด้วยราคาแพงมันทำให้เธอนอนเป็นสุขยิ่งนัก แต่แล้วแชยองก็ได้ยินเสียงเคาะประตูห้องพร้อมกับเสียงเรียกของคุณนายคิมซึ่งยืนอยู่หน้าห้องนอนของเธอนั่นเอง “แชยอง! ยังไม่ตื่นนอนอีกเหรอสายแล้วนะ เดี๋ยวก็ไปโรงเรียนไม่ทันหรอก” เธอลุกขึ้นมานั่งแบบสลึมสลือก่อนจะหันไปมองนาฬิกา “ตายแล้วเกือบแปดโมงแล้วเหรอเนี่ย สายตั้งแต่เปิดเรียนวันแรกเลยเรา” แชยองลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจก่อนที่จะรีบกระวีกระวาดเข้าห้องน้ำ เพื่อทำธุระส่วนตัวและสวมเครื่องแบบนักเรียนหยิบหนังสือพร้อมกับกระเป๋าใส่ของใช้ส่วนตัวลงมาข้างล่าง แต่ไม่ลืมที่จะไปจูบแก้มคุณนายคิมก่อนที่จะวิ่งออกไปขึ้นรถที่มาจอดรอรับอยู่หน้าบ้าน “แชยองไม่กินมื้อเช้าก่อนเหรอ” แชยองได้ยินเสียงแม่ตะโกนถาม “ไม่ล่ะค่ะแม่...ไม่ทันแล้ว...หนูไปก่อนนะคะ” “ตั้งใจเรียนนะ” เธ

แชยองขึ้นรถกลับบ้าน เมื่อถึงบ้านก็พบว่าแม่รออยู่แล้วแชยองเข้าไปกอดเอวของแม่เอาไว้ “สวัสดีค่ะแม่” คุณนายคิมผลักตัวของลูกสาวเบาๆ เมื่อเห็นสภาพเสื้อผ้าหน้าผมของลูกสาวตัวเอง ก็ถึงกับต้องอุทานออกมาอย่างแปลกใจ “ลูกเพิ่งกลับมาจากโรงเรียนหรือว่ากลับมาจากสมรภูมิรบกันแน่ เฮชานกลับมาบอกแม่ว่าเขาขับรถไปรับลูกที่โรงเรียนแต่ไม่เจอกัน ตกลงว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับแชยองของแม่กันจ๊ะ” “ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะก็แค่ออกกำลังกายกับคู่ปรับเก่านิดหน่อย...เป็นการเรียกน้ำย่อยก่อนที่จะไปกินมื้อเย็น” “แม่ชักจะไม่ค่อยแน่ใจซะแล้วว่าแม่มีลูกสาวหรือลูกชายกันแน่” “ลูกสาวสิคะ...แหม! ลูกสาวของแม่ออกจะสวย แม่พูดแบบนี้ดีสเครดิตกันนี่นา” แชยองรีบโวยวายออกมา “พูดถึงเฮชาน...แม่ให้เขาไปส่งหนูแค่ตอนเช้าก็พอนะคะ ไม่ต้องให้ไปรับด้วยหรอกค่ะเพราะว่าเผื่อหนูมีธุระที่จะต้องไปทำ เขาจะได้ไม่ต้องไปรับเก้อแบบวันนี้อีก” “เอาแบบนั้นเหรอลูก” “ค่ะตกลงตามนี้นะคะ” “ตามใจ แล้วแม่จะสั่งเฮชานอีกทีพรุ่งนี้เช้า ว่าแต่ลูกกินอะไรมาหรือยัง

เขาเบี่ยงตัวหลบจากนั้นการชกต่อยของลูกผู้ชายก็เริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด แชยองเดินเลี่ยงไปยืนห่างออกมานิดหน่อยเพื่อสังเกตุการณ์ ผู้ชายคนนี้เป็นใครกัน...ทำไมถึงมาช่วยเหลือเธอทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนแต่เขาชกต่อยเก่งจริงๆ เมื่อแชยองเห็นว่าเขากำลังจะเพลี่ยงพล้ำก็เลยมองหาอาวุธเพื่อช่วยเหลือเขาอีกแรง โชคดีที่แถวนั้นมีท่อนไม้วางระเกะระกะอยู่จึงไปหยิบขึ้นมาอันหนึ่งเลือกเอาอันที่ขนาดเหมาะมือ จากนั้นก็ตะโกนบอกให้ชายคนที่มาช่วยเธอให้หลบไป “หลบไป...ฉันจัดการเอง” แชยองใช้ไม้ฟาดลงไปโดยใช้แรงทั้งหมดที่มี แต่ว่าเธอกะพลาดคนที่รับไม้หน้าสามอันนั้นกลับกลายเป็นเขาหาใช่คนที่เธอเล็งเอาไว้ “โอ๊ย” แชยองได้ยินเสียงเขาร้องออกมา “ตายแล้วฉันขอโทษฉันไม่ได้ตั้งใจจะตีคุณ” แล้วก็ต้องตกใจเพราะว่าที่ใบหน้าของเขามีเลือดไหลจากปลายคิ้วและไหลเป็นทางยาวลงมาตามใบหน้า “อย่ายุ่งหลบไปเร็วเข้าเดี๋ยวก็เจ็บตัวอีกหรอก เรื่องแค่นี้ผมจัดการได้ไม่ต้องเป็นห่วง” แชยองรีบไปยืนหลบพร้อมกับเอาใจช่วยเขาอยู่ห่างๆ เขาเก่งจริงๆ ด้วย เพราะหลังจากนั้นไม่นานเขาก็