Alle Kapitel von ติวเตอร์หนุ่มสุดป๊อบกับสาวฮอตสุดเฮี้ยว: Kapitel 1 – Kapitel 10

ในขณะที่แชยองกำลังนอนหลับสบายอยู่นั้น เธอได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น จึงเอื้อมมือไปควานหานาฬิกาเรือนนั้นทั้งที่ยังไม่ลืมตา เพื่อกดปิดไม่ให้เสียงนั้นมารบกวนนิทราของตนเอง จากนั้นก็นอนต่อภายใต้ผ้าห่มคิดตี้สีชมพูหวานแหววที่เธอซื้อมาด้วยราคาแพงมันทำให้เธอนอนเป็นสุขยิ่งนัก แต่แล้วแชยองก็ได้ยินเสียงเคาะประตูห้องพร้อมกับเสียงเรียกของคุณนายคิมซึ่งยืนอยู่หน้าห้องนอนของเธอนั่นเอง “แชยอง! ยังไม่ตื่นนอนอีกเหรอสายแล้วนะ เดี๋ยวก็ไปโรงเรียนไม่ทันหรอก” เธอลุกขึ้นมานั่งแบบสลึมสลือก่อนจะหันไปมองนาฬิกา “ตายแล้วเกือบแปดโมงแล้วเหรอเนี่ย สายตั้งแต่เปิดเรียนวันแรกเลยเรา” แชยองลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจก่อนที่จะรีบกระวีกระวาดเข้าห้องน้ำ เพื่อทำธุระส่วนตัวและสวมเครื่องแบบนักเรียนหยิบหนังสือพร้อมกับกระเป๋าใส่ของใช้ส่วนตัวลงมาข้างล่าง แต่ไม่ลืมที่จะไปจูบแก้มคุณนายคิมก่อนที่จะวิ่งออกไปขึ้นรถที่มาจอดรอรับอยู่หน้าบ้าน “แชยองไม่กินมื้อเช้าก่อนเหรอ” แชยองได้ยินเสียงแม่ตะโกนถาม “ไม่ล่ะค่ะแม่...ไม่ทันแล้ว...หนูไปก่อนนะคะ” “ตั้งใจเรียนนะ” เธ

แชยองขึ้นรถกลับบ้าน เมื่อถึงบ้านก็พบว่าแม่รออยู่แล้วแชยองเข้าไปกอดเอวของแม่เอาไว้ “สวัสดีค่ะแม่” คุณนายคิมผลักตัวของลูกสาวเบาๆ เมื่อเห็นสภาพเสื้อผ้าหน้าผมของลูกสาวตัวเอง ก็ถึงกับต้องอุทานออกมาอย่างแปลกใจ “ลูกเพิ่งกลับมาจากโรงเรียนหรือว่ากลับมาจากสมรภูมิรบกันแน่ เฮชานกลับมาบอกแม่ว่าเขาขับรถไปรับลูกที่โรงเรียนแต่ไม่เจอกัน ตกลงว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับแชยองของแม่กันจ๊ะ” “ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะก็แค่ออกกำลังกายกับคู่ปรับเก่านิดหน่อย...เป็นการเรียกน้ำย่อยก่อนที่จะไปกินมื้อเย็น” “แม่ชักจะไม่ค่อยแน่ใจซะแล้วว่าแม่มีลูกสาวหรือลูกชายกันแน่” “ลูกสาวสิคะ...แหม! ลูกสาวของแม่ออกจะสวย แม่พูดแบบนี้ดีสเครดิตกันนี่นา” แชยองรีบโวยวายออกมา “พูดถึงเฮชาน...แม่ให้เขาไปส่งหนูแค่ตอนเช้าก็พอนะคะ ไม่ต้องให้ไปรับด้วยหรอกค่ะเพราะว่าเผื่อหนูมีธุระที่จะต้องไปทำ เขาจะได้ไม่ต้องไปรับเก้อแบบวันนี้อีก” “เอาแบบนั้นเหรอลูก” “ค่ะตกลงตามนี้นะคะ” “ตามใจ แล้วแม่จะสั่งเฮชานอีกทีพรุ่งนี้เช้า ว่าแต่ลูกกินอะไรมาหรือยัง

เขาเบี่ยงตัวหลบจากนั้นการชกต่อยของลูกผู้ชายก็เริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด แชยองเดินเลี่ยงไปยืนห่างออกมานิดหน่อยเพื่อสังเกตุการณ์ ผู้ชายคนนี้เป็นใครกัน...ทำไมถึงมาช่วยเหลือเธอทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนแต่เขาชกต่อยเก่งจริงๆ เมื่อแชยองเห็นว่าเขากำลังจะเพลี่ยงพล้ำก็เลยมองหาอาวุธเพื่อช่วยเหลือเขาอีกแรง โชคดีที่แถวนั้นมีท่อนไม้วางระเกะระกะอยู่จึงไปหยิบขึ้นมาอันหนึ่งเลือกเอาอันที่ขนาดเหมาะมือ จากนั้นก็ตะโกนบอกให้ชายคนที่มาช่วยเธอให้หลบไป “หลบไป...ฉันจัดการเอง” แชยองใช้ไม้ฟาดลงไปโดยใช้แรงทั้งหมดที่มี แต่ว่าเธอกะพลาดคนที่รับไม้หน้าสามอันนั้นกลับกลายเป็นเขาหาใช่คนที่เธอเล็งเอาไว้ “โอ๊ย” แชยองได้ยินเสียงเขาร้องออกมา “ตายแล้วฉันขอโทษฉันไม่ได้ตั้งใจจะตีคุณ” แล้วก็ต้องตกใจเพราะว่าที่ใบหน้าของเขามีเลือดไหลจากปลายคิ้วและไหลเป็นทางยาวลงมาตามใบหน้า “อย่ายุ่งหลบไปเร็วเข้าเดี๋ยวก็เจ็บตัวอีกหรอก เรื่องแค่นี้ผมจัดการได้ไม่ต้องเป็นห่วง” แชยองรีบไปยืนหลบพร้อมกับเอาใจช่วยเขาอยู่ห่างๆ เขาเก่งจริงๆ ด้วย เพราะหลังจากนั้นไม่นานเขาก็

เมื่อจีเฮเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น ก็พบว่าพี่แทฮยอนกำลังนั่งดูทีวีอยู่ ครอบครัวของจีเฮได้ย้ายไปอยู่ที่อเมริกาตั้งแต่เขายังเด็กเนื่องจากพ่อของเขาต้องไปทำงานที่นั่น พวกท่านก็เลยตกลงที่จะย้ายครอบครัวไปอยู่ที่นั่นด้วย และเมื่อเขาต้องเข้าเรียนต่อในมหาวิทยาลัยจึงขอกลับมาเรียนต่อที่เกาหลี ซึ่งเป็นประเทศบ้านเกิดของตนเอง ตอนแรกพวกท่านก็คัดค้านเพราะเป็นห่วง แต่พอลูกชายบอกว่าจะมาพักอยู่กับพี่แทฮยอนพวกท่านก็เลยอนุญาตโดยบินมาส่งเขาด้วยตัวเอง รวมไปถึงพูดจาฝากเขาไว้กับพี่แทฮยอน ท่านฝากให้พี่แทฮยอนช่วยดูแลและตักเตือนเขาในกรณีที่เขาทำอะไรที่ไม่ถูกไม่ควร แทฮยอนรับปากว่าจะดูแลจีเฮอย่างดี และจีเฮเองก็รักและนับถือพี่แทฮยอนเหมือนพี่ชายแท้ๆ ของเขาเองเลยทีเดียว จีเฮเอ่ยทักทายลูกผู้พี่ของเขา “หวัดดีครับพี่แทฮยอน...วันนี้ทำไมอยู่บ้านได้ล่ะครับ” “คืนนี้พี่ไม่ต้องเข้าเวร...จีเฮหน้าของนายไปโดนอะไรมา” จีเฮจับไปที่ปลายคิ้วที่ถูกติดพลาสเตอร์เอาไว้ “ผมมีเรื่องกับเพื่อนนิดหน่อยครับ” “นายก็เลยใช้กำลังตัดสินความเป็นลูกผู้ชายกันล่ะสิ แล้วเ

“เสียดายทำไม” “อ้าวก็เธอเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอว่าเขาหน้าตาจัดได้ว่าดี ถ้าถามชื่อเขาเอาไว้เผื่อเจอกันคราวหน้าจะได้ทักทายกันได้ยังไงล่ะ ถ้าฉันได้เดินควงผู้ชายหน้าตาดีมันจะวิเศษสักแค่ไหนกันนะ” “คงจะไม่ได้เจอกันอีกแล้วล่ะ” แต่ยูจินไม่ได้ยินที่แชยองพูดเพราะมัวแต่นั่งนึกถึงตัวเองเดินควงกับหนุ่มหล่อ ที่เคยมาช่วยเพื่อนรักของตัวเองเอาไว้จนเธอเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว แชยองเห็นอาการของเพื่อนรักก็ได้แต่ส่ายหัวใครๆ ก็รู้ว่าเพื่อนของเธอคนนี้เป็นคนช่างฝันขนาดไหน “เอาเข้าไปยูจินเธอฝันกลางวันอีกแล้วนะ” ยูจินหันมาค้อนเพื่อนรักที่นั่งอยู่ตรงข้ามกัน “มันสิทธิ์ของฉันย่ะ จริงสิแล้วเรื่องที่เธอจะต้องคัดหนังสือตามที่อาจารย์เฮวอนสั่งให้ส่งเย็นนี้ล่ะจะทำยังไง” “ก็ไม่เห็นจะต้องทำยังไงเลยเราก็หาคนทำแทนเราสิ ยูจินต่อไปนี้เวลาที่จะกลับบ้านก็ต้องระวังตัวนะ เพราะพวกมันอาจจะยกพวกมารุมเราแบบหมาหมู่อีกก็ได้” “ไม่ต้องห่วงฉันจะระวังตัว เธอเองก็เหมือนกันนะแชยอง” “อืมแน่นอนอยู่แล้ว ฉันพร้อมรับมือพวกมันเสมอ” ในที่สุด