All Chapters of ไหนว่าจะ (ไม่) รัก (น่านน้ำxกะทิ): Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่22 ที่แท้ก็แคร์เธอมากเมื่อจ่ายเงินเรียบร้อย ทั้งสี่คนก็เดินออกมายืนหน้าร้านชาบู อากาศยามค่ำคืนเย็นลงเล็กน้อย ลมอ่อน ๆ พัดผ่านจนกะทิต้องกระชับกระเป๋าโดยไม่รู้ตัว แสงไฟถนนสะท้อนบนพื้นคอนกรีตเป็นเงายาวจอมทัพเป็นฝ่ายหยุดยืนก่อน เขากวาดตามองทุกคนหนึ่งรอบก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ แต่แฝงอะไรบางอย่างอยู่ข้างใน“โอเค งั้นแยกย้ายนะ พี่มีรถพอดีเลย พี่ไปส่งโดนัทแล้วกัน”“...”โดนัทชะงักเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร จอมทัพก็หันไปมองน่านน้ำต่อทันที“ส่วนทิ… ก็ให้ไอ้น่านไปส่ง”กะทิหันขวับไปมองเขาทันที สีหน้าตกใจปนไม่พอใจ“ไม่ค่ะ! เรากลับเองได้”เสียงเธอแข็งชัด จนโดนัทถึงกับกลืนน้ำลายลงคอจอมทัพเลิกคิ้วเล็กน้อย คล้ายคาดคำตอบนั้นไว้อยู่แล้ว เขายิ้มมุมปากก่อนจะเอียงศีรษะนิด ๆ“กลับเองดึกขนาดนี้เหรอ ทางก็มืด รถก็เยอะ”“ทินั่งแท็กซี่ได้” เธอตอบทันควันน่านน้ำยืนฟังเงียบ ๆ ไม่พูดอะไร แต่สายตาเหลือบไปสบกับจอมทัพเพียงเสี้ยววินาทีเดียว สายตานั้นเหมือนเป็นการส่งสัญญาณสั้น ๆ ที่คนรู้ใจกันเท่านั้นจะเข้าใจจอมทัพยิ้มกว้างขึ้นอีกนิด ก่อนจะพูดต่อเหมือนไม่ใส่ใจ“แท็กซี่แถวนี้หายากนะ ไหนจะเรื่องความป

ตอนที่24 ถ้าขอก็จะให้ (ขอเป็นแฟน)กะทินั่งอยู่บนตักเขา น้ำหนักตัวเธอพอดีกับอ้อมแขนที่รองรับอยู่ด้านล่าง โซฟานุ่มยวบลงเล็กน้อยเหมือนเป็นพยานให้กับความใกล้ชิดที่กำลังทวีขึ้นทุกวินาทีมือของน่านน้ำเลื่อนไปประคองแผ่นหลังเธออย่างแผ่วเบา นิ้วโป้งเกลี่ยช้า ๆ เป็นวงเล็ก ๆ คล้ายเชิญชวนให้เธอผ่อนคลาย เขาก้มหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบแตะกัน ลมหายใจของเขาอุ่นและสม่ำเสมอ ขณะที่ของเธอสั้นและถี่กว่าอย่างเห็นได้ชัด“เงยหน้าขึ้น แล้วอ้าปาก” เขาพูดเสียงต่ำ แทบเป็นกระซิบกะทิเผลอหลับตา น่านน้ำยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ริมฝีปากของเขาแตะลงมาเบา ๆ แล้วผละออกทันที ทิ้งความรู้สึกค้างคาไว้ตรงนั้น ก่อนจะกลับมาใหม่ คราวนี้นานกว่า ละเมียดกว่า จูบของเขาแน่วแน่พอจะนำทางให้เธอค่อย ๆ เปิดรับกะทิเอนตัวเข้าหาโดยไม่รู้ตัว แขนเล็กคล้องรอบคอเขาไว้เหมือนกลัวว่าจะเสียสมดุล น่านน้ำรับสัญญาณนั้นอย่างใจเย็น เขากระชับอ้อมแขนขึ้นอีกนิด ให้เธอนั่งมั่นคงบนตักเขา ก่อนจะจูบต่ออย่างต่อเนื่อง“อื้อ..”เสียงลมหายใจเริ่มดังชัดขึ้น กลายเป็นจังหวะที่สอดประสานกันอย่างไม่ตั้งใจ น่านน้ำผละออกมาเพียงเสี้ยววินาที หน้าผากยังคงแตะกันอยู่ เสียงเขาแหบ

ตอนที่26 เมียของน่านน้ำ NC🔞💦 กะทิเริ่มเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ ทำให้บรรยากาศรอบกายอุ่นขึ้น เสียงหัวใจของทั้งคู่ประสานกัน แข่งกับลมหายใจที่เร่งเร้า ความใกล้ชิดนั้นเกินกว่าจะควบคุม แต่ก็เกินกว่าจะหยุดยั้ง“ทิ…” เขาเรียกชื่อเธอเสียงพร่า“อือ…พี่น่าน” เธอตอบกลับเบา ๆ ทั้งที่เสียงสั่น แววตาของเขาเข้มขึ้นทันทีน่านน้ำโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ประคองเธอไว้แน่นพอดี จูบของเขาละเมียด ชัดเจนว่าความรู้สึกกำลังไหลไปไกลกว่าเดิม กะทิเอนตัวแนบชิดขึ้นอีกนิดโดยไม่รู้ตัว“เก่งขึ้นนะ” เขากระซิบยิ้ม ๆ “เรียนไวเชียว”“…ชอบแกล้ง” เธอพึมพำ ทั้งเขินทั้งหัวเราะลมหายใจของทั้งสองสอดประสานกันจนแยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร แรงดึงดูดพัดโหมเหมือนพายุ แต่เขายังคงคุมจังหวะไว้แน่น รู้ดีว่าเมื่อไรควรเร่ง เมื่อไรควรผ่อนโพลงสวาทกลืนกินท่อนเอ็นในจังหวะเข้าออก ร่างเล็กแอ่นอกรับการรุกล้ำ เมื่อลิ้นร้อนค่อย ๆ บรรเลงลงไปอย่างเร่าร้อน น่านน้ำกอบโกยเอาความสุขที่กำลังล้นปรี่เขาใช้ลิ้นเลียไปตามยอดอกของเธอจนมันแข็งเป็นไต เสียงครางกระเส่าดังแว่วเข้ามาภายในห้องเป็นระยะ สอดประสานกันอย่างลงตัว“อ๊ะ! อ่าา”พั่บ พั่บ พั่บกลิ่นอายอันหอมหวานติดปลายจ

ตอนที่28 สรรพนามที่เปลี่ยนไปรถคันสีเข้มชะลอลงก่อนจะจอดสนิทตรงหน้าคณะ เสียงเครื่องยนต์เงียบลง เหลือเพียงความเงียบสั้น ๆ ที่คั่นกลางระหว่างคนสองคนในรถกะทิปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วเอื้อมมือไปจับกระเป๋า สายตาเหลือบมองออกไปด้านนอก เห็นนักศึกษาหลายคนเริ่มเดินเข้าอาคารกันแล้ว เธอหันกลับมาอีกครั้ง เหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้“แล้ว…พี่จะไปไหนต่อเหรอคะ?”เสียงเธอเบา แต่เป็นธรรมชาติ เหมือนคำถามทั่ว ๆ ไปน่านน้ำที่กำลังจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ชะงัก ก่อนจะหันมายิ้มให้เล็กน้อย“วันนี้ต้องไปช่วยงานประกวดดาวเดือน รอบตัดสิน” เขาพูดเหมือนเล่าเรื่องปกติ ก่อนจะเลิกคิ้ว “เธอก็ลงไม่ใช่เหรอ”กะทิพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเงียบไปอึดใจหนึ่ง“แต่…” เธอเม้มริมฝีปาก ก่อนจะพูดต่อ “เราไม่อยากประกวดแล้ว”น่านน้ำไม่ได้ถามทันที เขาเพียงแค่มองหน้าเธออยู่อย่างนั้นด้วยสายตานิ่ง ๆ เหมือนรอฟังมากกว่า“ไม่อยาก เพราะอะไร” เสียงเขานุ่มลงโดยไม่รู้ตัว กะทิถอนหายใจแผ่ว“มัน…ไม่ใช่ทางเราเท่าไหร่ค่ะ แล้วก็…” เธอชะงัก เหมือนคิดคำพูด “เราไม่ค่อยชอบเวลาที่มีคนมองเยอะ ๆ”“ไม่ต้องฝืนหรอก ถ้าไม่อยากทำ” เขาพูดเสียงเรียบ“พวกพี่ ๆ เขา... จะไม่ว่าเห

ตอนที่30 เจ้าของตัวจริงหลังกิจกรรมบนเวทีสิ้นสุดลง แสงไฟที่เคยสาดส่องอย่างตื่นตาก็ค่อยๆ ผ่อนลง เหลือเพียงเสียงพูดคุยอื้ออึงปนหัวเราะของผู้คนที่หลั่งไหลเข้ามามอบช่อดอกไม้และพวงมาลัยให้กับผู้เข้าประกวด บรรยากาศที่เคยตึงเครียดกลับอบอวลไปด้วยความชื่นชมและอิจฉาปนกันอย่างกลมกลืนมุมอับด้านหนึ่งของห้อง กลุ่มผู้ชายไม่กี่คนยืนพิงผนังอยู่แบบไม่คิดจะเข้าไปแจมกับใคร พวกเขามองภาพบนเวทีด้วยสายตาเดียวกัน“โคตรน่ารักว่ะวันนี้”เสียงจอมทัพเอ่ยขึ้นก่อน เขาไม่ได้พูดดัง แต่ก็พอให้คนข้างๆ ได้ยินครบถ้วน สายตายังคงจับจ้องไปที่ร่างเล็กในชุดประกวดที่ยืนรับช่อดอกไม้ไม่หยุด“เอาจริงนะ ถ้าไม่รู้มาก่อนว่าเป็นแฟนใคร กูคงเข้าไปขอถ่ายรูปด้วยแล้ว”ประโยคนั้นทำให้อากาศรอบตัวเปลี่ยนไปเล็กน้อยน่านน้ำที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่ก่อนหน้า ขากรรไกรกระตุกเบาๆ ดวงตาคมหรี่ลง เขาไม่ได้หันไปมองจอมทัพ แต่เสียงที่ตอบกลับมาเรียบเรียงชัดเจน“พูดมาก เดี๋ยวปากแตกไอ้เหี้ย”วายุหัวเราะในลำคอ รีบสมทบเหมือนกลัววงสนทนาจะเงียบ“แตกก็แตกเถอะ แต่ยอมรับหน่อยดิ แฟนมึงวันนี้ แม่ง! เด่นเกินไปแล้ว คนมองกันทั้งฮอลล์”“เออ ใช่” เทมป์เสริม “กูเห็นตั้งแต่แถวห