All Chapters of ไหนว่าจะ (ไม่) รัก (น่านน้ำxกะทิ): Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่2 เพราะเราไม่ได้เป็นอะไรกันกะทินอนหงายอยู่บนเตียง แสงไฟสีอุ่นจากโคมข้างหัวเตียงส่องเพดานเป็นเงาจาง ๆ เธอพลิกตัวไปมาเหมือนคนที่หาตำแหน่งสบายไม่ได้ ทั้งที่ร่างกายไม่ได้เจ็บป่วยอะไรเลย แต่หัวใจกลับกระสับกระส่ายจนแทบไม่เป็นสุขโทรศัพท์วางอยู่ข้างหมอน หน้าจอมืดสนิท เหมือนวัตถุไร้ความหมายชิ้นหนึ่ง แต่เธอกลับเหลือบมองมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าเวลากว่าห้าทุ่มแล้ว เสียงรอบตัวเงียบงันเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นดังอยู่ในอกความคิดนั้นวนซ้ำไม่รู้จบเขาจะกลับหรือยัง? เขาอยู่กับใคร?เขา… จะอยู่กับผู้หญิงคนนั้นไหม?กะทิหลับตาลง พยายามห้ามตัวเองไม่ให้คิด แต่ยิ่งห้าม ความกังวลก็ยิ่งไหลทะลักออกมาเหมือนน้ำที่กั้นไม่อยู่‘โทรดีไหมนะ…’คำถามนั้นดังขึ้นในหัวอีกครั้ง ดังจนเธอแทบจะได้ยินเสียงตัวเองถ้าโทรไป…เขาจะรำคาญไหมหรือเธอกำลังทำตัวน่ารำคาญเกินไปตั้งแต่แรกมือเล็กกำผ้าห่มแน่นหัวใจเจ็บจี๊ดขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุเธอไม่อยากเป็นคนงี่เง่าไม่อยากเป็นเด็กผู้หญิงที่ตามตื๊อจนอีกฝ่ายอึดอัดแต่ความเงียบของคืนนี้มันทำให้เธอกลัว กลัวว่า…เขาจะอยู่กับผู้หญิงคนอื่น กลัวว่า…ภาพที่เธอเห็นตอนกลางวันจะไม่ใช่แค่ภาพผ่านตาก

ตอนที่4 กฎของคนรู้จักหลายวันผ่านไปจากวันแรกที่ทุกอย่างดูวุ่นวายและสับสน กะทิเริ่มค่อยๆ ปรับตัวเข้ากับชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยได้มากขึ้น แม้เนื้อหาวิชาที่เรียนจะไม่ใช่สิ่งที่เธอถนัดหรือหลงใหลนัก แต่ด้วยพื้นฐานการเรียนที่ดี บวกกับความตั้งใจ เธอจึงค่อย ๆ ไล่ตามบทเรียนได้ไม่ยากอย่างที่คิดเครื่องกลไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เคยจินตนาการแค่ต้องใช้เวลาและความอดทนในห้องเรียน เธอได้รู้จักเพื่อนใหม่ชื่อ โดนัท เด็กผู้หญิงหน้าตาสดใส ผมสั้นประบ่า บุคลิกคล่องแคล่ว ยิ้มเก่ง และพูดเก่งไม่แพ้กัน นิสัยของโดนัทคล้ายเธออย่างน่าประหลาด ทำให้ทั้งสองคนสนิทกันเร็วเกินคาดโดนัทเป็นคนประเภทที่ไม่ปล่อยให้บรรยากาศเงียบได้นานส่วนกะทิ… เป็นคนที่กำลังต้องการเสียงแบบนั้นพอดีทั้งคู่เริ่มนั่งเรียนด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน เดินไปไหนมาไหนด้วยกันแทบทุกคาบเสียงหัวเราะของกะทิเริ่มกลับมา แม้จะไม่สดใสเท่าเดิม แต่ก็ไม่หม่นเหมือนวันแรก ๆตอนนี้เป็นคาบสุดท้ายของวันอากาศในห้องเรียนเริ่มอึดอัด เสียงพัดลมดังสม่ำเสมอ นักศึกษาหลายคนเริ่มขยับตัวไปมาอย่างรอคอยทันทีที่เสียงกริ่งดังขึ้น โดนัทกับกะทิหันมามองหน้ากันแทบจะพร้อมกัน“เฮ้ย! ต้

ตอนที่6 คัดเลือกดาว-เดือนคณะเช้าวันรุ่งขึ้น มหาวิทยาลัยดูมีชีวิตชีวามากกว่าทุกวันตั้งแต่แสงแดดยังไม่แรงนัก เสียงพูดคุยและเสียงฝีเท้าของนักศึกษาที่เดินสวนกันไปมาดังก้องไปทั่วบริเวณลานหน้าอาคารแทบทุกคณะเต็มไปด้วยกลุ่มนักศึกษาที่แต่งตัวจัดเป็นพิเศษ บางคนสวมเสื้อเชิ้ตรีดเรียบ บางคนแต่งหน้าจัดกว่าปกติเล็กน้อย ทุกสายตาล้วนเต็มไปด้วยความคาดหวังและความตื่นเต้นวันนี้ไม่ใช่วันธรรมดาแต่เป็นวันที่แต่ละคณะจะคัดเลือก ดาว–เดือนคณะกะทิเดินมาพร้อมกับโดนัทและอคิน ทั้งสามคนเดินเคียงกันท่ามกลางฝูงชนที่แน่นขนัด กะทิอยู่ในชุดนักศึกษาธรรมดา ไม่ได้แต่งตัวโดดเด่นอะไรเป็นพิเศษ ผมยาวถูกมัดครึ่งหัวอย่างเรียบร้อย ใบหน้าหวานยังคงดูใสซื่อ แต่ดวงตากลับฉายแววกังวลบางอย่างที่ปิดไม่มิด“คนเยอะชะมัด…” โดนัทบ่นพลางมองซ้ายมองขวา “ยังกับงานเฟรชชี่ไนต์”“ก็วันนี้วันใหญ่ของคณะไง” อคินตอบเสียงเรียบ แต่แววตากลับดูตื่นเต้นกว่าปกติ “ดาวเดือนทั้งนั้น ใครจะไม่อยากมาดู”กะทิไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงกุมสายกระเป๋าแน่นขึ้นเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผลเมื่อทั้งสามเดินเข้าไปถึงห้องสโมสรกีฬา ภาพตรงหน้าทำให้กะทิถึงกับชะงักไปครู

ตอนที่8 แล้วเธอจะเอาอะไรมาแลกหลังจากแยกกับโดนัทและอคิน กะทิก็ก้มมองสมุดลายเซ็นในมือ สูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกความกล้า ก่อนจะเริ่มภารกิจแรกของวันนี้พี่รหัสเธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ บริเวณลานกิจกรรม ผู้คนยังคงคึกคัก เสียงดนตรีจากลำโพงดังคลอไปทั่ว ทุกคนต่างจับกลุ่มขอลายเซ็นพี่รหัสของตัวเอง บางคนโดนสั่งให้เต้น บางคนต้องร้องเพลง บางคนถึงขั้นโดนแกล้งให้นั่งวิดพื้นเรียกเสียงฮากะทิเดินวนไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับกลุ่มหนึ่งที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ใกล้ตัวตึกหญิงสาวผมยาว รูปร่างสมส่วน ใบหน้าสวยหวาน ยิ้มเก่ง กำลังนั่งคุยหัวเราะกับเพื่อน ๆ อย่างเป็นกันเองพิมพ์ดาวหัวใจของกะทิเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย เธอรวบรวมความกล้า เดินเข้าไปใกล้ มือเล็กกำสมุดแน่น ก่อนจะยกมือไหว้อย่างสุภาพ“พี่พิมพ์ดาว… เราสวัสดีค่ะ” เสียงเธอเบานิดหน่อย แต่ชัดถ้อยชัดคำ “รบกวนขอลายเซ็นหน่อยได้ไหมคะ”“ได้สิ น้องรหัสพี่เองนี่นา” พิมพ์ดาวเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะยิ้มกว้างทันที“...”เธอรับสมุดไปอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะมองหน้ากะทิขึ้นลงเล็กน้อย“วันนี้น้องรหัสพี่สวยมากนะ แถมเก่งมากด้วย พี่ไปยืนเชียร์ด้วยนะ”“ขอบคุณค่ะพี่พิม…” ก

ตอนที่10 แกล้งกันเกินไปแล้ว!กะทิขึ้นรถมาด้วยหัวใจที่ยังเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ มือเล็กสั่นนิด ๆ ตอนเอื้อมไปปิดประตูภาพริมฝีปากของเขาที่แนบลงมา ความอุ่นที่ยังติดอยู่ ความรู้สึกวูบวาบที่แล่นขึ้นมาจนหัวใจเหมือนจะหลุดออกจากอก ทั้งหมดนั้นย้อนกลับมาเล่นงานเธออีกครั้งอย่างไม่ปรานี“คนบ้า!…”เธอพึมพำกับตัวเองก่อนจะยกมือขึ้นปิดหน้า แก้มร้อนผ่าวจนไม่ต้องส่องกระจกก็รู้ว่าตอนนี้มันแดงแค่ไหนนี่คือจูบแรกของเธอจูบที่ไม่ได้เตรียมใจจูบที่เกิดขึ้นเร็วเกินไปและเป็นจูบจากคนที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้เข้าใกล้ขนาดนี้มาก่อนหัวใจของกะทิเต้นแรงจนแทบกลบเสียงเครื่องยนต์ เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามตั้งสติ ก่อนจะหยิบสมุดเล่มเล็กขึ้นมาอย่างนึกขึ้นได้ สมุดที่ควรจะมี ลายเซ็น ของน้ารหัสอยู่ในนั้น แต่ทันทีที่เปิดหน้าแรกออกมา!!!เธอก็ผงะไม่มีลายเซ็นไม่มีชื่อไม่มีแม้แต่ตัวอักษรที่ดูเป็นทางการมีเพียงประโยคเดียว เขียนด้วยลายมือคุ้นตา ตัวอักษรคมชัด ชวนให้รู้สึกถึงเจ้าของลายมือได้ไม่ยากถ้าอยากได้ลายเซ็น มาหาฉันที่คอนโด“…อะไรของเขาเนี่ย!”กะทิอุทานออกมาเสียงดัง มือกำสมุดแน่น ความเขินเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิดแ