All Chapters of ไหนว่าจะ (ไม่) รัก (น่านน้ำxกะทิ): Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่31 หรือว่าเขาจะมีโลกสองใบ“ทิ!!”เสียงเรียกทำให้เธอหันไปตามสัญชาตญาณโดนัทเดินเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้าที่เรียกได้ว่า…งงปนจับผิด ดวงตากลมโตไล่มองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนจะชะงักไปที่ใครบางคนซึ่งยืนไม่ไกลนักไม่ใช่สิไม่ใช่แค่ยืนอยู่เฉยๆเขายืนอยู่ตรงนั้น ใกล้กว่าที่ควรจะเป็นโดนัทหรี่ตาลงเล็กน้อย สมองเริ่มประมวลผลภาพย้อนหลังตั้งแต่ตอนที่รุ่นพี่ว้ากหน้าดุคนนั้น เดินฝ่าฝูงชนไปหน้าเวที พร้อมดอกกุหลาบดอกเดียวในมือสายตาของโดนัทค่อยๆ เลื่อนไปหากะทิอีกครั้งอย่างจับผิดเต็มที่“อย่าบอกนะว่า…”“...”กะทิยิ้ม ยิ้มแบบที่ไม่ต้องพูดอะไรเลยก็เหมือนสารภาพไปครึ่งหนึ่งแล้ว“ตั้งแต่ตอนไหน!?” โดนัทอ้าปากค้างไปเสี้ยววินาที ก่อนจะกอดอกแน่นกะทิเม้มริมฝีปากนิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มเจื่อนๆ แก้มขึ้นสีบางๆ อย่างปิดไม่มิด“ไม่นานนี่เอง…”“ไม่นานนี่คือไม่นานแค่ไหน” โดนัทเลิกคิ้ว “ก่อนหรือ หลังเขาเอาดอกไม้ไปให้”“ก่อนนิดเดียว…” กะทิตอบเบาๆนั่นแหละ เหมือนฟางเส้นสุดท้าย โดนัทหันหน้าหนีทันที ทำท่าทางงอนแบบไม่คิดจะปิดบัง“เชอะ!” เสียงเธอห้วนลง“...”“ปิดเก่ง เพื่อนรักกัน เขาไม่ทำกันแบบนี้หรอก!”กะทิรีบเดินเข้าไปหาแท

ตอนที่33 คนดีของเธอ NC🔞💦“เด็กดี ถอดเสื้อผ้าก่อนนะ”น้ำเสียงของเขาขาดห้วง คล้ายกับคนกำลังควบคุมตัวเองอยู่ ร่างกายของเขาเริ่มสั่นสะท้าน ความแข็งขึงภายใต้กางเกงยีนกำลังดุดันออกมาให้เธอได้สัมผัสมันอย่างชัดเจนกะทิกลืนน้ำลายลงคอ เธอรู้สึกถึงความใหญ่ที่ค่อยๆ ผงาดออกมาอย่างช้าๆ เบียดเสียดกับส่วนนั้นของเธอ น่านน้ำจัดการถอดเสื้อผ้าของทั้งเขาและเธอออกอย่างอ้อยอิ่ง จนกระทั่งทั้งสองร่างกายเปลือยเปล่าแอร์เย็นตกกระทบผิว ทำให้ร่างเล็กต้องห่อไหล่เข้าหากัน เธอยกมือขึ้นปิดอกตัวเองเอาไว้ สายตาโลมเลียของน่านน้ำที่มองมาทำเอาเธอรู้สึกร้อนๆ หนาวๆน่านน้ำไม่ได้ปิดบังความต้องการของตัวเขาเองเลยสักนิด กลับกัน เขากับแสดงท่าทางนั้นออกมาให้เธอได้เห็น จนกะทิรู้สึกได้ถึงสายตาเร่าร้อนของอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี“อือ อ่า พี่น่าน”น่านน้ำก้มหน้าลงแตะลิ้นไปยังส่วนหัวที่กำลังชันขึ้น กะทิขนลุกซู่ไปทั้งตัว เธอแอ่นขึ้นอกทันที ความเขินอายที่เคยมีกลับถูกหลบด้วยความต้องการอย่างเช่นเดียวกันน่านน้ำไล่เลียพร้อมกับดูดกลืนยอดอกของเธออย่างหื่นกระหาย เขาใช้ฟันกัดเข้าไปอย่างไม่แรงมาก แค่นั้นก็ทำให้มันแข็งเป็นไตลุกชันสู้รับกับริมฝีปา

ตอนที่35 ขอได้ไหม ปาฏิหาริย์...กลิ่นยาฆ่าเชื้อฉุนลอยคละคลุ้งอยู่ทั่วโถงหน้าห้องฉุกเฉิน เสียงล้อเตียงเข็นดังครืดคราดผ่านไปมา เสียงประกาศเรียกชื่อผู้ป่วยสลับกับเสียงสะอื้นของใครบางคนที่เพิ่งได้รับข่าวร้าย ทุกอย่างวุ่นวาย แต่สำหรับกะทิแล้ว โลกเหมือนถูกบีบให้แคบลงเหลือเพียงประตูบานเดียวที่เขียนคำว่า ห้องฉุกเฉินเธอนั่งอยู่บนเก้าอี้เหล็กแข็งๆ ข้างน้ำอิง มือสองข้างสั่นเทาจับกันแน่นจนนิ้วซีดขาว น้ำตาไหลไม่หยุดจนตาพร่าไปหมดน้ำอิงเองก็ไม่ต่างกัน เด็กสาวที่ปกติสดใส ตอนนี้ใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่น เธอก้มหน้าร้องไห้จนไหล่สะท้าน“อิง… ฮึก… พี่น่านจะไม่เป็นไรใช่ไหม” กะทิถามเสียงแตก น้ำอิงส่ายหน้าไปมาอย่างคนทำอะไรไม่ถูก“พี่เราแข็งแรงจะตาย… เขาไม่เป็นอะไรหรอก… เขาไม่เคยเป็นอะไรเลย…”คำพูดนั้นเหมือนปลอบตัวเองมากกว่าปลอบใครกะทิกลืนน้ำลาย ก่อนจะเล่าออกมาทั้งหมด ทั้งเรื่องที่เธอกับน่านน้ำคบกันแล้ว ทั้งความกังวลเรื่องโทรศัพท์ เรื่องที่เขาแอบออกไปคืนนี้“เราคิดว่าเขา… เขาไปหาผู้หญิงคนอื่น ฮึก… เราเลยตามไป” เธอพูดทั้งน้ำตา “ถ้าเราไม่คิดมาก ถ้าเราไม่ทำให้เขาต้องรีบกลับ… เขาอาจจะไม่รีบขับรถ…”“ไม่ใช่ควา

ตอนที่37 โลกที่มืดมิดเช้าวันถัดมา กะทิฝืนตัวเองลุกจากเตียงทั้งที่แทบไม่ได้นอนเต็มอิ่ม ใบหน้าในกระจกซีดกว่าปกติ ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้สองคืนติดกัน ภายในเวลาเพียงสองวัน เธอดูซูบลงไปมากอย่างเห็นได้ชัดไม่ใช่ว่าเธออยากอดอาหารแต่มันกลืนไม่ลงต่างหากทุกครั้งที่พยายามตักข้าวเข้าปาก มันเหมือนมีก้อนอะไรสักอย่างจุกอยู่ที่ลำคอ ต่อให้ฝืนกลืนลงไป มันก็เจ็บแปลบเหมือนกลืนเศษแก้ว น้ำเปล่าที่เคยดื่มง่ายๆ ก็ขมจนฝาดคอเธอรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังประท้วงความเจ็บปวดในใจกะทิขับรถมาถึงตึกคณะในช่วงสาย ลมเช้าอ่อนๆ พัดผ่านลานกว้าง นักศึกษากลุ่มเล็กๆ นั่งคุยกันตามม้าหินอ่อน เสียงหัวเราะบางๆ ดังเป็นระยะ ชีวิตคนอื่นยังคงปกติแต่ของเธอ…เหมือนโลกหยุดหมุนไปตั้งแต่คืนนั้นโดนัทกับอคินนั่งรออยู่ที่ม้าหินอ่อนตัวเดิม ทันทีที่ทั้งสองเห็นเธอ โดนัทก็ลุกพรวดขึ้นมาแทบจะทันที“ทิ! ทำไมเป็นแบบนี้!”กะทิพยายามยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นบางเบาจนแทบมองไม่เห็น“เราไม่ได้เป็นไรนิ่…”“ไม่เป็นไรอะไรเล่า!” โดนัทเดินเข้ามาจับไหล่เธอ “ทิผอมลงไปเยอะมากเลยนะ”“เมื่อคืนได้นอนไหม” อคินเองก็ลุกขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใยกะทิส่ายหน้าเบาๆ“นิ

ตอนที่39 จับพิรุธเด็กโกหกเวลาผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงแล้วตั้งแต่กะทิออกจากห้องไปคอนโดทั้งห้องเงียบผิดปกติน่านน้ำนอนแผ่หลาอยู่บนเตียง แขนพาดหน้าผาก สีหน้าเหมือนคนถูกโลกทั้งใบทอดทิ้ง ทั้งที่ความจริงแฟนเขาแค่ไปงานเลี้ยงคณะ“แค่ครึ่งชั่วโมงเอง…” เขาพึมพำกับตัวเอง “ทำไมแม่งนานขนาดนี้วะ”สุดท้ายความคิดถึงก็ชนะ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เลื่อนหน้าจอเข้าแอปพลิเคชันหนึ่ง เช็กความเคลื่อนไหวในสตอรี่ เช็กว่ามีใครแท็กเธอบ้าง เช็กว่ามีผู้ชายหน้าไหนโผล่มาใกล้ๆ เธอหรือเปล่ารูปแรกที่เห็นคือภาพหมู่หน้าเวที รูปถัดมาคือเธอยืนยิ้มอยู่กลางกลุ่มเพื่อน เดรสสีขาวลายดอกเล็กๆ พริ้วเบาๆ ใต้แสงไฟสวยเกินไปแล้ว น่านน้ำกัดกรามเบาๆ“แต่งตัวสวยขนาดนี้ไปให้ใครดูวะ…”ยังไม่ทันจะไถหน้าจอต่อ เสียงออดหน้าประตูก็ดังขึ้นติ๊งต่องเขาหลับตา ถอนหายใจยาวอย่างเบื่อหน่ายพวกมันอีกแล้ว ถึงจะสบถในใจแบบนั้น แต่เจ้าตัวก็ลุกขึ้นไปเปิดประตูอยู่ดี ทันทีที่บิดลูกบิดเปิดออก“เฮ้ยย!! ไอ้คนตาบอดดดด!”เสียงโวยวายดังลั่นทางเดิน วายุผลักประตูเข้ามาก่อนใครเพื่อน เดินยิ้มกว้างอย่างคนไม่เกรงใจเจ้าของห้อง“ตอนนี้มึงหายตาบอดแล้วเนาะ?” เขาแซวเสียงกวน