Semua Bab My Super Daddy&Mami แด๊ดดี้หม่ามี้ของผมดีที่สุดในโลก: Bab 51 - Bab 59

ภีษมะย่อตัวลงไปช้อนอุ้มเขาขึ้นมา กดปลายจมูกฟัดเจ้าแก้มอ้วนและศีรษะเล็กด้วยความรัก ที่ใคร ๆ บอกว่ามีลูกแล้วจะทำให้คนเป็นพ่อเป็นแม่เป็นคนที่ดีขึ้น ก็น่าจะจริงล่ะมั้ง...“คิดถึงปะป๊าไหมครับ”ภีษมะหยอกเอินกับลูกชายตัวน้อย“แอ้” เด็กน้อยขานรับเสียงใสแจ๋ว“ไหนลองเรียกปะป๊าซิ ปะป๊า” ภีษมะขยับปากพะเยิบพะยาบให้เด็กน้อยเลียนเสียงตาม เด็กน้อยยิ้มร่าไม่ยอมพูดแต่กลับส่งก็หัวเราะแห้ง ๆ ออกมา“แหะ แหะ” “เจ้าแสบเอ๊ย” ภีษมะรู้สึกมันเขี้ยว เขาอุ้มเด็กน้อยเดินเข้ามาด้านใน ปกติตอนเย็นก็มักจะกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน พบูจัดเตรียมสำรับกับข้าวบนโต๊ะอาหารไว้เรียบร้อยแล้ว ภีษมะกลับมาถึงก็จะได้ไม่ต้องรอ เขาสามารถกินข้าวได้เลยเด็กน้อยเองก็ตักข้าวกินเองได้คล่องแคล่วขึ้น พบูให้เขาเรียนรู้เองเพื่อจะได้เสริมสร้างพัฒนาการของกล้ามเนื้อมัดเล็กในการหยิบจับด้วยเช้าวันหยุด...เด็กน้อยตื่นเช้าเป็นปกติ พบูสะดุ้งตื่นขึ้นมาตามนาฬิกาชีวิต พลางขยี้ตามองหาเจ้าตัวแสบ เขานั่งจุมปุ๊กเป็นก้อนกลมหันหลังให้พบูอยู่ ทำไมเงียบจังไม่ได้ยินเสียงอ้อแอ้จากเขาเหมือนทุกเช้า“น้องเรย์ครับ” พบูเรียกเขาด้วยเสียงงัวเงียเงียบ...ไม่มี

“ทับทิม เป็นอะไร เราพูดอะไรผิดไปหรือ” มีบางเรื่องที่ทับทิมยังไม่ได้บอกให้ภีษมะรู้ไว้...“ภีม เราขอโทษนะ ที่ทำให้ภีมลำบาก” เธอได้แต่ร้องไห้และพร่ำบอกว่าขอโทษเขาซ้ำ ๆ“ไม่ต้องขอโทษอะไรทั้งนั้น ไม่ต้องร้องแล้ว รักษาตัวให้ดีเถอะ พักผ่อนนะ พวกเราจะมาเยี่ยมเธอบ่อย ๆ” ภีษมะกุมมือเธอและตบฝ่ามือลงที่หลังมือแผ่วเบา เพื่อปลอบประโลม“ภีม คือ...ฮึก เรามีเรื่องจะบอกภีม จริง ๆ แล้วน้องเรย์ไม่ใช่ลูกของภีม” คราวนี้เธอยกฝ่ามือขึ้นปิดหน้าแล้วปล่อยโฮออกมาหนักกว่าเดิมภีษมะทั้งงง ทั้งสับสนเหมือนฟ้ากำลังจะถล่ม ทับทิมกำลังบอกว่าเด็กที่เขาเลี้ยงนี่ไม่ใช่ลูกของเขาอย่างนั้นเหรอ แสดงว่าที่ผ่านมาเขาถูกหลอกให้เลี้ยงเด็กคนนี้อย่างนั้นเหรอ?“มะ หมายความว่ายังไง?” เขาเอ่ยถามตะกุกตะกัก“น้องเรย์เป็นลูกของเรากับคนอื่น เราเลิกกับพ่อของเด็กไปนานแล้ว เราขอโทษ และเราไม่รู้ว่าจะพึ่งใครได้ มีแค่ภีมเท่านั้นที่จะช่วยเราได้” เขาแทบล้มทั้งยืน ตอนนี้อยากออกไปสูดอากาศข้างนอก อาจจะทำให้หายใจหายคอได้คล่องขึ้นกว่านี้ ภีษมะจึงได้หมุนตัวเดินออกจากห้องไปทันที“พี่ภีม!” พบูส่งเสียงเรียกไล่หลังแต่เหมือนว่าเขาจะหูดับจนไม่ได้ยินอะ

“อู อู อู แง้~” ภีษมะเปิดประตูเข้ามาช้อนอุ้มเขาขึ้นมาจากเตียง เด็กน้อยร้องไห้หาพบู นี่ก็ได้เวลาที่เด็กน้อยจะกินข้าวแล้ว เขาอุ้มเด็กน้อยเดินลงมาข้างล่างเห็นพบูเปิดประตูเข้ามา ภีษมะจึงรีบวางน้องเรย์ลงในคอกสนามเด็กเล่น แล้วก็รีบวิ่งไปกอดเขาไว้แน่นและพรั่งพรูความรู้สึกในใจออกมาทุกอย่าง“บู พี่ขอโทษ ที่พี่พูดแรงไป ขอโทษนะ อภัยให้พี่เถอะ”ทีแรกพบูก็อยากจะไปไกล ๆ นั่นแหละ แต่ไม่รู้ว่าจะไปไหนดี ก็เลยเดินเล่นที่สวนสาธารณะในหมู่บ้านจนใจสงบลงนั่นแหละ และอีกอย่างก็รู้สึกเป็นห่วงน้องเรย์ด้วย เพราะใกล้ถึงเวลากินข้าวเย็นแล้ว กลัวเขาจะร้องหา ก็เลยตัดสินใจกลับมาเพื่อจะทำข้าวให้เขา“ปล่อยก่อนครับ หายใจไม่ออก” ภีษมะกอดเขากอดเสียแน่นจนจะหายใจไม่ออก“พี่กลัวบูหนีไปอีก พี่ดีใจนี่นาที่บูกลับมา ขอกอดแบบนี้สักสามนาทีนะครับ” ทั้งคู่กอดกันเนิ่นนาน ความรู้สึกดี ๆ ที่มีให้กันค่อย ๆ เพิ่มเติมมากขึ้นไปเรื่อย ๆ ตามกาลเวลา เหมือนว่าแค่มองตาก็รู้ใจ แม้จะไม่ได้เอ่ยคำใดก็ตาม......ระหว่างที่ทับทิมพักรักษาตัว ภีษมะ พบูและน้องเรย์ก็มาเยี่ยมเยียนและดูแลทับทิมตลอดไม่ขาด ทำให้เธอมีสีหน้าดูสดชื่นแจ่มใสมากขึ้น จนว

“อ๊ะ พี่ภีม อย่าแกล้ง”“หื้ม ชอบจังเลยก้นแน่น ๆ เนี่ย” เขายังคงแหย่ด้วยการบีบขยำก้นขาวอวบหนักหน่วงไม่ได้สนใจสายตาขุ่นขวางคู่นั้นที่ส่งมาเลยแม้แต่น้อย“อยากไหมครับเด็กดี?” เขากระซิบเสียงกระเส่าข้างใบหู ตอนนี้เขาดูหื่นเอามาก ๆ“เมื่อคืนก็ตั้งหลายครั้ง ยังไม่พออีกเหรอครับ” พบูอิดออด“เมื่อคืนก็ส่วนเมื่อคืน วันนี้ก็ส่วนวันนี้สิ” เขายิ้มมุมปากร้ายก่อนจะหมุนร่างของพบูหันกลับมา แล้วจับเอวยกขึ้นอุ้มกระเตงกันออกมาจากครัว ขาของพบูถูกยกขึ้นมาโอบไว้รอบสะโพกแกร่งของเขา แขนเรียวยกขึ้นโอบรอบคอหนาไว้...“เดี๋ยวสิครับ น้องเรย์ล่ะครับ” พบูบุ้ยปากไปที่เด็กน้อย“มีเจ้าโค่ดูแลอยู่ไม่ต้องห่วงไปหรอกน่า พี่ใช้เวลาไม่นาน อยากกระแทกเมียแล้วครับ” เขาเอ่ยออดอ้อนว่าแล้วก็กดจมูกลงข้างแก้มนุ่มอีกที ตั้งแต่ทั้งคู่มีอะไรกัน ภีษมะก็คลั่งรักพบูหนักมากและหวงมากด้วยภีษมะอุ้มกระเตงพบูขึ้นไปที่ห้องของเขา และเพลงรักอันดุเดือดเลือดพล่านก็ดำเนินต่อจากนั้น“พี่ ภีม พี่ ภีม อ๊ะ บูไม่ไหวแล้ว อ๊ะ” ภีษมะกระแทกสะโพกใส่ก้นเด้งของพบูที่คลานเข่าอยู่บนเตียง ส่วนเขาประกบสะโพกแนบชิดจากทางด้านหลัง เขากระแทกรุนแรงหนักหน่วงและต

ทว่าวันนี้ภีษมะกลับรู้สึกรักน้องสาวคนนี้ที่สุดเลย ถนอมขวัญถลึงตาใส่ลูกสาว ที่ลูกดันย้อนศรเอาคำพูดที่หล่อนเคยสอนสั่ง มาใช้กับแม่วันนี้ภรณีก็ได้แต่ส่งยิ้มแหยตอบกลับให้ ส่วนภีษมะจะไม่ยอมปล่อยมือจากพบูเด็ดขาด ถนอมขวัญพรูลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างปลง ๆ ในเมื่อเรื่องราวมันมาถึงขนาดนี้แล้ว คงแก้ไขอะไรไม่ได้อีก หล่อนก็เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวที่หัวทันสมัย หากลูกตัดสินใจที่จะเดินตามทางของตัวเองแบบนี้แล้ว ก็คงทำได้แค่อวยพรให้ทั้งคู่“เอาล่ะ ๆ ในเมื่อรักกันแม่ก็คงขัดอะไรไม่ได้แล้ว” พบูกับภีษมะหันหน้ามองกันด้วยรอยยิ้มกว้าง ภีษมะเข้าไปกอดเอวมารดาไว้“ขอบคุณนะครับแม่” ถนอมขวัญกอดลูกชายหัวแก้วหัวแขวนลูบแผ่นหลังของเขาแผ่วเบา แล้วอ้าแขนอีกข้างออกกว้าง“มานี่สิบู มาให้แม่กอดด้วย” ถนอมขวัญให้ความเมตตา และเป็นการยอมรับอย่างเต็มใจว่าจะรับพบูเป็นลูกสะใภ้แล้วเช่นกัน พบูจึงโผเข้าไปกอดเอวถนอมขวัญอีกข้างด้วย ฝ่ามือบางของหล่อนลูบแผ่นหลังของทั้งสองคนด้วยความเอ็นดูเมื่อเข้าใจกันดีทุกฝ่ายแล้วทั้งคู่จึงได้กินอาหารเช้าพร้อมหน้าพร้อมตากัน เป็นบรรยากาศที่ชื่นมื่นและอบอวลไปด้วยความสุขในวันหยุดสัปดาห์ต่อมาทุกคนกลับไป