All Chapters of My Super Daddy&Mami แด๊ดดี้หม่ามี้ของผมดีที่สุดในโลก: Chapter 21 - Chapter 30

หลังจากออกมาจากบ้านของป้าดาราแล้ว พบูก็เดินไปที่บ้านของวรานิษฐ์ต่อ.........“กูไม่หย่า มึงอยากหย่าก็ไปฟ้องเอา” เสียงตะโกนลั่นออกมาจากในบ้านของวรานิษฐ์พบูชะงักฝีเท้าเมื่อเสียงดังลั่นลอยมากระทบโสตประสาท“แง้~ แง้~” ตามมาด้วยเสียงของน้องโอมที่ร้องจ้า ความรุนแรงในครอบครัวมีผลกับเด็กเป็นอย่างมาก เด็กน้อยขวัญผวาที่เห็นพ่อแม่ทะเลาะกันเสียงดังวรานิษฐ์เข้าไปกอดพลางปลอบลูก ที่ริมฝีปากยังมีรอยบวมช้ำเพราะเธอโดนคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีตบหน้ามาก่อนหน้านี้ แรงเธอจะไปสู้กับผู้ชายตัวใหญ่อย่างเขาได้อย่างไร“พี่นิด พี่นิดครับ” พบูตะโกนเรียกจากหน้าบ้าน แต่คนที่ออกมาต้อนรับเขาคือชูชัย ชายฉกรรจ์หน้าตาเหี้ยมเกรียมวัยสามสิบห้าปี รูปร่างสูงใหญ่อย่างกับยักษ์ปักหลั่น ตัวใหญ่กว่าพบูมาก เขาทำหน้าขึงขังเดินออกมาจากบ้าน“มีธุระอะไรกับเมียผม?” ชูชัยถามเสียงกร้าว“คือพอดีผมเอากับข้าวมาให้พี่นิดน่ะครับ” พบูทำใจดีสู้เสือ ทั้งที่ในใจก็รู้สึกกลัวอยู่ไม่น้อย“คุณสนิทกับเมียผมขนาดนั้นเลยหรือ” เขายกแขนขึ้นมากอดอกวางมาด แล้วยียวนถามด้วยท่าทางกวนประสาท“อย่ามาหาเรื่องกันดีกว่าครับ แล้วพี่นิดล่ะครับ” พบูไม่อยากต

และแล้ววันที่รอคอยก็มาถึง พบูหยิบล็อตเตอรีที่คราวก่อนให้เด็กน้อยหยิบให้ มาตรวจเช็กดู พบูยกมือไหว้ท่วมหัวก่อนกดตัวเลขลงในแอปพลิเคชันตรวจสอบผลล็อตเตอรีทีละตัว “ถูกสักทีเถอะรางวัลอะไรก็ได้เพี้ยง!”เด็กน้อยที่กำลังเล่นของเล่นอยู่บริเวณโซนห้องรับแขก ที่บัดนี้ภีษมะเนรมิตให้ใหม่ ตอนนี้มีคอกเด็กข้างในปูด้วยฟูกนิ่มแผ่นพียูกันน้ำ และลังของเล่นสองลัง ซ้ำยังมีของเล่นมากมายที่บรรจุไว้ข้างใน คล้ายกับบริเวณนี้เป็นลานกิจกรรมขนาดย่อมของเด็กน้อยเลยทีเดียวเด็กน้อยขมวดคิ้วมุ่นมองพบูด้วยความสงสัยว่าอาบูของเขากำลังทำอะไรกันนะ?“ยินดีด้วย คุณได้รับรางวัล รางวัลที่ ๕”“กรี๊ด!” พบูกรีดร้องขึ้นมาด้วยความดีใจ จนเด็กน้อยที่นั่งอยู่ข้างกันสะดุ้งโหยงตกใจ “รางวัลที่ห้า รางวัลละสองหมื่นบาท สองใบเท่ากับสี่หมื่นบาท” พบูลุกขึ้นมากระโดดโลดเต้นดีใจคนไม่เคยถูกล็อตเตอรีในชีวิตสักครั้ง พอถูกครั้งแรกก็ต้องดีใจมาก“เย้ อาบูถูกล็อตเตอรีด้วย ตัวนำโชคของอาบูให้โชคเลยนะเนี่ย” พบูหันไปบอกกับเด็กน้อย เด็กน้อยไม่รู้หรอกว่าหมายถึงอะไรแต่เห็นพบูดีใจ เขาก็ชูมือทั้งสองขึ้นสุดแขนยิ้มร่าดีใจด้วย พบูไม่ลืมที่จะส่งข้อความไปบอกภีษม

ตกเย็นวันเดียวกัน ภีษมะกลับบ้านแต่หัววัน เขารีบออกมาจากที่ทำงานก่อนที่จะเลิกงาน วันนี้เขาบอกไม่ให้พบูทำกับข้าว เขาจะเป็นคนซื้อของเข้าไปเองพอมาถึงก็เห็นเด็กน้อยนั่งอยู่โต๊ะกินข้าวเด็กเขากำลังตักข้าวกินเอง พบูช่วยจัดโต๊ะอาหาร วันนี้ทั้งคู่จึงได้กินข้าวเย็นพร้อมกัน“บู วันหยุดนี้เราไปตั้งแคมป์พักผ่อนกันไหม” ภีษมะเอ่ยชวนขณะกินข้าวเย็นด้วยกัน“ตั้งแคมป์?” พบูเกรงว่าทั้งเขาและภีษมะจะไม่ได้พักผ่อนเอาน่ะสิ จะลำบากลำบนกันไปใหญ่“ก็สัมผัสธรรมชาติบ้างจะได้ผ่อนคลาย เหนื่อยกับการเลี้ยงเจ้าอ้วนมาทั้งวัน ธรรมชาติบำบัดไง”“ก็ไม่ต้องลำบากก็ได้นี่ครับ พักรีสอร์ทก็ได้นี่นา”พบูแย้งทันควัน เพราะไม่เห็นถึงความจำเป็นว่าจะต้องไปลำบาก ควรที่จะได้นอนหลับพักผ่อนอย่างเต็มอิ่มมากกว่า“มันไม่ได้ฟีล ไปป่าไปเขามันต้องตั้งแคมป์ดิ ลุย ๆ ไง เหมือนที่เราเคยไปกันสมัยออกค่ายอาสา รำลึกความหลังกัน นะนะ” ภีษมะรบเร้า“อะไรของพี่เนี่ย อารมณ์ไหนกัน”“เอาเป็นว่าตามนี้ล่ะ เรื่องอุปกรณ์ตั้งแคมป์พี่จัดการเอง” ภีษมะรวบรัดตัดความมัดมือชกคนตรงหน้า อย่างไรพบูก็ปฏิเสธเขาไม่ได้หรอกพูดจบภีษมะก็บุ้ยปากไปทางเจ้าเด็กอ้วนที่ตอนนี้

“อย่ามากวนได้ไหม” พบูแหวเสียงดังลั่น ภีษมะคงจะแกล้งกันอีกแล้ว บางทีมันก็เกินเบอร์ไป คนเราควรรู้ว่าอะไรควรเล่นหรือไม่ควรเล่นบ้างเขารีบอาบน้ำแทบจะวิ่งผ่านน้ำเลยก็ว่าได้ แล้วรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า และก็หันมาอาบน้ำให้เจ้าอ้วนต่อจนแล้วเสร็จ ปล่อยให้ภีษมะรอไปแบบนั้น เขาไม่เปิดเด็ดขาด จากนั้นก็นำผ้าขนหนูมาห่อตัวหนูน้อย แล้วช้อนอุ้มขึ้นมา พอเปิดประตูออกมาก็เห็นว่าเขายืนจังก้าตั้งท่ารออยู่หน้าประตูห้องอาบน้ำไม่ได้ไปไหน“อาบเร็วจังอะ”“ก็พี่นั่นแหละเร่ง ทำไมชอบแกล้งบูวะ” พบูทำหน้าบึ้งตึง“อาบเสร็จแล้วใช่ไหม ออกไปเลย” เขาดันร่างของพบูออกพ้นทาง เพราะขวางหน้าประตูอาบน้ำอยู่ จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปอาบต่อพบูเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เด็กน้อยเป็นเสื้อกล้ามกับกางเกงบลูมเมอร์เนื้อนิ่มใส่สบายเพื่อจะได้สบายตัวมากขึ้น พอเริ่มตกเย็นก็เริ่มเปิดไฟสว่างไสวทั่วบริเวณ ภีษมะเมื่ออาบน้ำเสร็จก็นำไฟปิงปองมาตกแต่งเต็นท์ด้วยเช่นกัน มีพร็อพเป็นตะเกียงแขวนอยู่หน้าเต็นท์มีไฟพกพามาใช้เป็นแสงสว่างทดแทนได้เป็นอย่างดีอีกด้วยน้องเรย์ก็คือเลี้ยงง่ายสุด ๆ ไม่ได้ร้องงอแง พบูหยิบยากันยุงมาทาที่ผิวนุ่มนิ่มของเด็กน้อยแผ่วเบาจนทั่วตั

เด็กน้อยหลับปุ๋ยศีรษะซบที่บ่าของภีษมะ ท่าทางจะสบายมาก จากนั้นจึงได้เวลาเดินทางกลับบ้าน พอกลับมาถึงบ้านก็พากันหลับเป็นตายเลยเมื่อผ่านช่วงเวลาแห่งความสุขแล้วก็กลับมาใช้ชีวิตกันตามปกติ เช้านี้ภีษมะออกไปทำงานแต่เช้า พบูก็ดูแลน้องเรย์เหมือนเช่นทุกวัน ได้ยินเสียงรถของบ้านข้าง ๆ พอเปิดม่านออกไปดูก็เห็นว่าเจ้าของคนใหม่กำลังขนย้ายข้าวของเข้ามาในบ้านแล้ว ดูเหมือนว่าเพื่อนบ้านคนใหม่จะเป็นผู้หญิงเสียด้วย...“อู อู” เด็กน้อยที่นั่งเล่นอยู่ในสนามเด็กเล่นที่ล้อมด้วยคอกกั้นสี่เหลี่ยมทำปากจู๋ร้องเรียก พบูจึงเข้าไปเล่นของเล่นเป็นเพื่อนเด็กน้อย สองคนนี้ตัวติดกันมากและสนิทกันมากขึ้นเรื่อย ๆ พอพบูเข้ามานั่งเด็กน้อยก็คลานไปนั่งตัก ปากเล็กโน้มไปจุ๊บแก้มพบูแล้วยิ้มร่า “แอบจุ๊บอาบูเหรอเจ้าแสบ หืม” เด็กน้อยยกมือขึ้นปิดปากแล้วยิ้มเขิน เสียงกดออดดังขึ้นที่หน้าบ้าน พบูโผล่หน้าออกไปดูก็เห็นว่าเป็นป้าดาราเลยเดินไปเปิดประตูหน้าบ้านให้หล่อนเข้ามาป้าซื้อข้าวโพดมาฝากด้วยหลายฝัก พบูรับเอาไปเก็บในครัว พอเดินออกมาก็เห็นป้าดารานั่งเล่นอยู่กับเด็กน้อย“เอ้อ บู บ้านข้าง ๆ นี้มีคนมาอยู่แล้วนะ เจ้าของบ้านเป็นผู้หญิงน่าต