All Chapters of My Super Daddy&Mami แด๊ดดี้หม่ามี้ของผมดีที่สุดในโลก: Chapter 1 - Chapter 10

ติ๊งหน่อง!ติ๊งหน่อง!!“ใครมากดกริ่งแต่เช้าวะ!” ภีษมะ (พี-สะ-มะ) หรือภีม ชายหนุ่มอายุ 25 ปี สบถอย่างหัวเสีย แล้วเงยหน้าจากอ่างล้างหน้า ขึ้นมามองกระจกเงาเบื้องหน้า ใบหน้าหล่อเหลาสไตล์ดาราฮ่องกงเพราะมีเชื้อสายจีนฮ่องกงด้วยมีผิวค่อนไปทางขาว รูปร่างกำยำล่ำสัน กล้ามเนื้อลีน ๆ แถมสูงตั้ง 185 ซม. เป็นหนุ่มในฝันของใครหลายคนเชียวล่ะทั้ง เก้ง กวาง บ่าง ชะนี ตกหลุมพรางได้ไม่ยาก คิ้วคมเข้มพาดเฉียงมีรอยบากสองขีดที่หางคิ้วด้านซ้ายเสริมความเท่ เขาหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาซับหน้าแล้วเดินออกจากห้องน้ำเช้าวันเสาร์เป็นวันหยุดของเขา วันนี้กะว่าจะนอนให้เต็มคราบเสียหน่อย ใครกันมากวนอารมณ์ให้ขุ่นมัวแต่เช้า ภีษมะในชุดนอนเสื้อยืดสีขาว กางเกงบ๊อกเซอร์ลายสก็อต สวมแตะหูคีบนันยาง ออกไปที่ประตูหน้าบ้านมองลอดผ่านช่องประตูเห็นหลังใครไว ๆ ก็ไม่รู้ วิ่งหลุน ๆ หนีหายเข้ากลีบเมฆฝั่งกระโน้น เขาเกาหัวแกรก ด้วยความมึนงง ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นวัตถุประหลาดที่วางตั้งอยู่หน้าบ้านจึงได้เปิดประตูออกมาดู ... มันเป็นรถเข็นเด็กนี่หว่า?“ใครมาลืมไว้วะ” มองซ้ายแลขวาไม่เห็นมีใครอยู่แถวนี้สักคน นอกจากไอ้คนที่วิ่งไปเมื่อกี้

ภีษมะยกเจ้าอ้วนไปนั่งบนตักของพบู เด็กนี่ไม่ร้องไห้หาแม่สักแอะ แถมดูเข้ากับคนอื่นง่ายเสียด้วย“ดูคล่องนะเรา”“บูเคยเลี้ยงหลานมาครับ พอจะรู้วิธีการเลี้ยงเด็กมาบ้าง” พบูเอ่ยตอบ“จริงดิ” “อื้อ” พบูพยักหน้ารับหงึกหงัก “แล้วนี่ น้องชื่ออะไรเหรอครับ”“เรย์”“ไหนชื่อน้องเรย์ใช่ไหมครับ น่ารักมากเลย ไอ้ต้าวแก้มอ้วน” พบูก้มหน้าลงมาพูดคุยหยอกล้อกับเด็กตัวน้อยพลางบีบแก้มแดง ๆ เหมือนลูกตำลึงสุกของเขาแผ่วเบาแต่ทว่า...พบูเห็นเขาทำตาปรอยกำลังมองไปที่ภีษมะที่กำลังจ้วงเค้กเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย เด็กน้อยกลืนน้ำลายดังเอื๊อกพร้อมกับชี้นิ้วป้อมไปที่ภีษมะแล้วขยับปากเล็กพะเยิบพะยาบเปล่งเสียงเล็ก ๆ ออกมา“หม่ำ หม่ำ”“หืม หนูอยากกินเหรอครับ” เขาพยักหน้าหงึกหงักอย่างรู้ความ พบูเห็นแล้วก็อดยิ้มเอ็นดูไม่ได้“น้องเรย์ยังกินไม่ได้ครับ กินนมดีกว่าเนอะ” พูดกับเด็กน้อยจบก็หันไปถามภีษมะต่อ“พี่ภีมให้น้องเรย์กินนมหรือยังครับ”“ยังเลย ช่วยจัดการให้ทีได้ไหม นมอยู่ในตะกร้านั่น”เขาชี้ไปที่ตะกร้าที่วางไว้ข้างรถเข็นเด็ก ส่วนเขาตอนนี้สนใจกับขนมตรงหน้ามากกว่า พบูจึงเข้าไปรื้อค้นดูว่ามีอะไรบ้างนอกจากของใช้เด็กที่จ

สิ้นเสียงนกหวีดให้สัญญาณเหล่าผู้ปกครองก็เริ่มเชียร์ให้เด็กน้อยก็เริ่มคลานเด็กบางคนร้องไปคลานไป บางคนคลานไปแล้วก็หยุดแล้วคลานกลับมาจุดเริ่มต้นก็มี บางคนก็ร้องไห้กอดแม่อยู่ตรงจุดสตาร์ตไม่ยอมคลานไปไหน เสียงเชียร์รอบข้างดังกระหึ่ม ผู้ปกครองที่อยู่ปลายทางเส้นชัย ก็ต่างร้องเรียกลูกของตัวเองให้คลานมาที่เส้นชัย“น้องเรย์คลานมาเร็วครับทางนี้มาหาอาบูเร็ว” พบูกวักมือเรียกเด็กน้อยหยอย ๆ เขางงเล็กน้อย หันมองเด็กคนอื่น ก่อนที่จะหันขวับมายิ้มร่าอ้าปากกว้างจนตาปิดให้พบู แล้วคลานต้วมเตี้ยมไปตามลู่คลานอย่างขะมักเขม้นพบูเริ่มมีความหวัง เด็กน้อยรู้ความมากสงสัยเขาคงอยากจะช่วยแบ่งเบาภาระค่าใช้จ่ายของคนเป็นพ่อแน่ ๆ เนื่องจากวันนี้ผลาญเงินไปหลายหมื่นบาทพบูตบมือรัวร้องเรียกเขา เด็กน้อยตัวอ้วนกลมคลานต้วมเตี้ยมอย่างแข็งขันจนสุดท้ายก็ถึงเส้นชัยเป็นคนแรกแบบไร้คู่แข่ง พบูอุ้มเขาขึ้นมากดจมูกหอมแก้มเด็กน้อยด้วยความดีใจ ภีษมะวิ่งเข้าไปสมทบ ทั้งคู่กอดคอกันกระโดดโลดเต้นดีใจ เด็กน้อยเองก็พลอยหัวเราะเอิ๊กอ๊ากดีใจไปด้วย“เย้ ๆ เก่งมาก ทำได้แล้ว” ภีษมะเอ่ยด้วยความดีใจ ไม่คิดว่าเจ้าอ้วนจะเก่งแบบนี้ทั้งสามคนยิ้มแ

“ทำไมต้องใจสั่นแปลก ๆ ด้วยวะ” เขาครุ่นคิด พลางยกเอามือก่ายหน้าผากคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยไม่นานก็ผล็อยหลับไปในที่สุด รู้สึกตัวตื่นอีกทีเมื่อได้ยินเสียงอ้อแอ้ของเด็กน้อยที่คุยอยู่คนเดียว ภีษมะหันไปทางเขาก็เห็นว่าเจ้าตัวน้อยกำลังใช้นิ้วมือข้างหนึ่งนับนิ้วอีกข้างของตัวเองแล้วส่งเสียงอ้อแอ้มือป้อมที่กางออกเหมือนแง่งขิงน่ากัดนั่น มันน่ามันเขี้ยวเสียจริง“แอ้” เด็กน้อยหันหน้ามาทางเขาและตะโกนเปล่งเสียงดัง ก่อนจะพลิกตัวคว่ำหน้าใช้มือป้อมดันตัวเองขึ้นมานั่งยิ้มร่าอวดฟันหน้าซี่เล็ก ๆ แล้วคลานต้วมเตี้ยมเข้าไปหาเขาเด็กน้อยปีนขึ้นไปนั่งทับหน้าท้องหนั่นแน่นของเขาแล้วส่งยิ้มร่าจนตาปิด ภีษมะย่นคิ้ว เด็กนี่จะทำอะไรกันแน่? เด็กน้อยโน้มตัวนอนลง เขาเอาแก้มอ้วนแนบที่อกของภีษมะ ‘เจ้าก้อนนี่ขี้อ้อนชะมัด!’ทีแรกเขาก็ทำตัวไม่ถูก ก็คนมันไม่เคยเป็นพ่อคนนี่นา อยู่ ๆ ก็มีเด็กที่ไหนก็ไม่รู้โผล่เข้ามาในชีวิตแล้วบอกว่าเป็นลูก ทว่าฝ่ามือหนาค่อย ๆ เอื้อมมาตบที่ก้น มืออีกข้างก็ลูบหลังแผ่วเบาและก็กอดเขาไว้หลวม ๆ ให้ความอบอุ่น แล้วกล่อมให้เขาหลับอีกครั้งณ บ้านสวนสองชั้นสีขาวครึ่งไม้ครึ่งปูนแถบชานเมืองติดกับเขต จ. นคร

“ดึกแล้วไปนอนกันนะ เดี๋ยวอาบูจะเล่านิทานก่อนนอนให้ฟังด้วยดีไหม” พอได้ยินเรื่องนิทานก่อนนอนเด็กน้อยก็หูผึ่งขึ้นมาทันที เขาชูแขนทั้งสองข้างขึ้นให้อุ้ม เป็นนัยว่าให้รีบไปทันที“โอเค เดี๋ยวอาบูเก็บของเล่นลงกล่องก่อน” พบูเก็บของเล่นลงตะกร้า เด็กน้อยก็ช่วยเก็บด้วย สองแรงแข็งขันไม่นานก็เสร็จเรียบร้อย จึงได้อุ้มเด็กน้อยขึ้นมา“พี่ภีม บูพาน้องเรย์ขึ้นไปนอนก่อนนะ”“เอ้อ ไปได้เลย เดี๋ยวพี่กินข้าวเสร็จจะตามไป” ภีษมะตะโกนตอบมาจากในห้องครัว พบูหยิบหนังสือนิทานขึ้นมา นอกจากมีของเล่นที่ได้เป็นของรางวัลแล้ว ยังมีหนังสือนิทานอีกหลายเล่มด้วย เขาหยิบมันมาทั้งกองแขนอีกข้างก็กระเตงน้องเรย์เข้าเอวเดินขึ้นไปที่ห้องนอนของภีษมะ เปิดประตูเข้ามา ก็เห็นว่าเขาเก็บห้องเป็นระเบียบดี ก่อนหน้านี้เคยเห็นห้องเขาสภาพที่ยังไม่ได้เก็บ เสื้อผ้ากระจัดกระจายเกลื่อนห้อง ภีษมะคงจะเก็บทำความสะอาดก่อนที่เขาจะมาถึงพบูกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้อง ห้องเขาตกแต่งโทนสีเข้มดูลึกลับเหมือนกับเขานั่นแหละ ผนังห้องสีเทา ผ้าปูเตียงนอนสีเทาเข้าเฟอร์นิเจอร์ในห้องเน้นสีดำมะค่าเข้าชุดกัน ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง...พบูอุ้มน้องเรย์นั่งที่เตียงนุ่ม