All Chapters of My Super Daddy&Mami แด๊ดดี้หม่ามี้ของผมดีที่สุดในโลก: Chapter 11 - Chapter 20

พบูเริ่มต้นเช้าวันใหม่ด้วยการทำความสะอาดห้องของตัวเองที่อยู่ตรงข้ามกับภีษมะป็นอันดับแรก ห้องนี้ก็ถือว่าสะอาดดีอยู่แล้ว ปัด กวาด เช็ดถู เล็กน้อย แล้วเปลี่ยนผ้าปูที่นอนใหม่ ก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อยเมื่อลงมาชั้นล่างก็เห็นภีษมะนอนเล่นสมาร์ตโฟนอยู่บนโซฟา ข้าง ๆ กันบนพื้นอันเย็นเยียบนั้น มีเด็กอ้วนนั่งเล่นของเล่นอยู่คนเดียว พบูส่ายหัวแทนที่เขาจะทำหน้าที่พ่อ คอยเป็นเพื่อนเล่นกับน้อง กลับทำไม่สนใจเสียอย่างนั้นเด็กน้อยใช้มือป้อมเขย่าขาพร้อมส่งเสียงอ้อแอ้เรียก เพราะไม่มีเพื่อนเล่น แต่ภีษมะกลับขยับขาหนีด้วยท่าทีรำคาญ เขาไม่ได้แยแสต่อเสียงเรียกเล็ก ๆ นั้นด้วยซ้ำ“แอ้ แอ้” เด็กน้อยแค่นเสียงเรียกอีก เมื่อเห็นว่าพ่อไม่สนใจ เขาก็ทำหน้ามุ่ยเง้างอด พอหันหน้ามาเห็นพบูที่กำลังเดินเข้ามาหา เขาก็ยิ้มร่าดีใจทันที“อู อู” เด็กน้อยห่อปากจู๋ส่งเสียงเรียกพบู พบูทั้งตกใจและดีใจ ถ้าได้ยินไม่ผิดเด็กน้อย ส่งเสียงเรียกเขาอยู่ใช่ไหม? พบูคลี่รอยยิ้มแล้วรีบตรงมาหาเขา เด็กน้อยออดอ้อนชูแขนขึ้นสองข้างขึ้นพรึ่บให้เขาอุ้ม เป็นเด็กที่อ้อนเก่งมาก พบูจึงย่อตัวไปอุ้มเขาขึ้นมา “เมื่อกี้หนูเรียกอาบูใช่ไหมครับ” เด็กน้อยพยัก

ยามเช้าอากาศแจ่มใสในวันถัดมา พบูพาน้องเรย์ออกไปเดินเล่นในหมู่บ้าน เด็กน้อยนั่งอยู่บนรถเข็นเด็ก เขาสอดส่ายสายตามองไปรอบ ๆ ด้วยความตื่นเต้น เพื่อนบ้านบางคนก็ออกมาวิ่งออกกำลังกาย บางคนก็พาลูกมาเดินเล่นเช่นกันนอกจากได้พาเด็กน้อยออกมาเปิดหูเปิดตาแล้วก็ยังได้ทักทายและทำความรู้จักกับเพื่อนบ้านไปด้วย ในหมู่บ้านจะมีพระสงฆ์ออกมาบิณฑบาตในหมู่บ้านยามเช้าด้วย พบูคิดว่าควรจะหาโอกาสทำอาหารเพื่อมาตักบาตรในช่วงเช้าบ้างวรานิษฐ์หรือคุณนิด บ้านที่อยู่ซอยถัดไป ก็กำลังเปิดประตูบ้าน พาลูกชายวัยเก้าเดือน นั่งรถเข็นมาเดินเล่นรับแสงแดดด้วยเช่นกัน ยามเช้าช่างอากาศดีเหมาะกับการออกกำลังกายเป็นที่สุด“สวัสดีค่ะ พาน้องมาเดินเล่นเหมือนกันหรือคะ” เธอแย้มยิ้มส่งเสียงทักทายมา พบูค้อมศีรษะให้พลางตอบรับเสียงใสแล้วเอ่ยเชื้อเชิญ“ครับ มาเดินเล่นด้วยกันไหมครับ” “ดีจังเลยค่ะ น้องโอมจะได้มีเพื่อนด้วย ขอบคุณนะคะ” พบูสังเกตเห็นเด็กน้อยผิวขาวอ้วนจ้ำม่ำไม่แพ้กับน้องเรย์ดิ้นดุ๊กดิ๊กอยู่ในรถเข็นเด็ก อายุก็น่าจะใกล้เคียงกันด้วย “พี่ชื่อนิดนะคะ” วรานิษฐ์แนะนำตัว ดูจากใบหน้าอ่อนเยาว์กว่าของพบูแล้ว หล่อนน่าจะเป็นพี่ จึงแทนต

“เดี๋ยวนี้ตัวติดกันเป็นตังเมเลยนะ ไม่สนใจพี่แล้วสิ” ภีษมะเอ่ยเหน็บแนมแต่ก็แฝงไปด้วยความตัดพ้อและน้อยใจอยู่ในที สภาพเขาตอนนี้อยู่ในชุดบอลเปียกโชกตั้งแต่หัวจรดเท้าพลางกอดอกพูด เดิมทีพบูเห็นเขาสำคัญมาเป็นอันดับหนึ่ง พอมีเด็กนี่เข้ามาเขาก็ตกกระป๋องเป็นหมาหัวเน่า พบูไม่สนใจไยดีเขาแล้วงั้นเหรอ?“พี่รีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าดีกว่าเดี๋ยวไม่สบายเอานะ อยู่ในชุดเปียก ๆ แบบนี้” พบูเปลี่ยนหัวข้อในการสนทนา ภีษมะจะพูดประชดประชัดเขาไปทำไมกัน อิจฉาแม้กระทั่งเด็ก“แอ้” เด็กน้อยแค่นเสียงคำราม เมื่อเห็นสายดุของภีษมะที่มองมาที่พบู เขาต้องปกป้องอาบูของเขา ส่วนปะป๊านั้นยังโกรธอยู่ เขาไม่อภัยให้ง่าย ๆ หรอก“อู อู” เด็กน้อยส่งเสียงเรียก แล้วก็คลานต้วมเตี้ยมขึ้นไปนั่งตักพบูกะพริบตาปริบออดอ้อน“เจ้าเด็กนี่ เรียกบูได้แล้วเหรอ”“ใช่ ๆ บูลืมเล่าให้พี่ฟังเลย น้องเรย์เก่งมากเลยนะพี่ภีม” พบูตอบตาเป็นประกาย“ทำไมไม่เห็นเรียกพี่ว่าปะป๊าบ้าง น่าน้อยใจ เสียเงินซื้อของไปให้ตั้งเยอะ หึ” เขาฟึดฟัดขึ้นมาอีก“พี่ก็พูดกับน้องดี ๆ สิครับ เด็กรับรู้ได้นะครับว่าใครเป็นมิตร”“ไหนเรียกซิ ปะป๊า ถ้าเรียกปะป๊าได้ จะหายโกรธเ

“แล้วทำไมถึงทะเลาะกันครับ”“พี่จับได้ว่ามันนอกใจ เคลียร์กันไม่ได้มันไม่ยอมเลิกกับผู้หญิงคนนั้น ก็เลยถึงขั้นทำร้ายร่างกายกัน” วรานิษฐ์พูดไปร้องไห้ไปด้วย“แล้วพี่จะเอายังไงต่อครับ”“ตอนนี้พี่อยากเลิกกับมัน บ้านนี้ก็เป็นของพี่ ยังไงมันก็ต้องออกไปอยู่แล้ว”“บูเชียร์ให้พี่หย่า ถ้าเขาไม่หย่าก็ฟ้องหย่าเลย เผลอ ๆ เรียกค่าเสียหายจากเมียน้อยได้อีก” พบูให้คำแนะนำ วรานิษฐ์พยักหน้ารับคำ หลังจากนั้น นับจากวันที่ปรับทุกข์กันอย่างหมดเปลือกก็ทำให้ทั้งคู่สนิทกันมากขึ้นอีกระดับ เมื่อว่างก็มักจะพาน้องเรย์ไปเล่นที่บ้านวรานิษฐ์ วรานิษฐ์เองก็พาน้องโอมมาเล่นบ้านภีษมะบ้างสลับกัน สามีของวรานิษฐ์ไม่กลับบ้านมาหลายวันแล้ว เธอเล่าว่าสามีคงกกอยู่กับเมียน้อยตามเคย ตอนนี้เธอปล่อยวางแล้ว และยังบอกให้เขากลับมาทำเรื่องหย่าให้เรียบร้อย แต่ทว่าสามีของหล่อนก็ไม่ยอมมาสักที พบูดีใจที่เธอตัดสินใจได้เด็ดขาดเช่นนี้ขณะที่กลับมาจากพาน้องเรย์ไปเล่นที่บ้านของวรานิษฐ์ก็เห็นคุณป้า บ้านที่อยู่เยื้องกันที่สามีเสียชีวิตเมื่อหลายวันก่อน ลงมาจากรถเก๋งคันหนึ่งหล่อนโบกมือให้คนในรถสักพักรถคันนั้นก็ขับออกไป พบูส่งยิ้มพร้อมกับค้อม

วัดแห่งนี้ติดกับแม่น้ำเจ้าพระยามีจุดให้อาหารปลาเป็นศาลายื่นออกไปเหนือผืนน้ำ มีอาหารปลาวางไว้ตรงจุดใกล้ ๆ หยอดตู้บริจาคลงตู้ไม้สี่เหลี่ยมทรงสูงแล้วก็หยิบอาหารปลาไปได้เลย มีทั้งแบบที่เป็นเม็ดหัวอาหารและขนมปังพบูหยิบขนมปังหัวกะโหลกไปหนึ่งแถว ส่วนภีษมะหยิบเม็ดหัวอาหาร เขาอุ้มน้องเรย์ไว้ข้างหน้าโดยใช้เป้อุ้มเด็กเอาไว้ เด็กน้อยตื่นเต้นมาก เมื่อเห็นฝูงปลาน้อยใหญ่ มีปลาหลากหลายชนิดมารวมตัวกัน พวกมันดำผุดดำว่ายอยู่ตรงนี้ แล้วอ้าปากพะเยิบพะยาบรอรับอาหาร พบูบิดก้อนขนมปังออกมาเป็นชิ้นไม่ใหญ่นักส่งให้น้องเรย์ เด็กน้อยหยิบมาแล้วโยนออกไปเบื้องหน้าฝูงปลาต่างกระโจนแย่งอาหารกัน จนน้ำสาดกระเซ็นมาโดนทั้งสามคน พบูกับภีษมะมองหน้ากันแล้วก็ระเบิดเสียงหัวเราะขบขันกันอย่างสนุกสนานพบูรู้สึกว่าวันนี้เป็นวันที่เขามีความสุขมาก ไม่เคยรู้สึกดีแบบวันนี้มาก่อนเลย เมื่อให้อาหารปลากันเรียบร้อยแล้วก็ถึงเวลาที่ต้องกลับบ้านเสียทีทั้งสามคนขึ้นรถมาประจำที่นั่งของตนเอง ภีษมะหันมาถามพบู“บูอยากไปไหนต่ออีกไหม บอกได้นะ เดี๋ยวพี่พาไป”“ไม่ครับ พี่ภีมต้องกลับบ้านไปพักผ่อนนี่”“โอเค งั้นกลับบ้านกัน” ภีษมะออกรถไป ระห