All Chapters of My Super Daddy&Mami แด๊ดดี้หม่ามี้ของผมดีที่สุดในโลก: Chapter 31 - Chapter 40

“งือ อ้อนจังเลยเด็กดีของอาบู” พบูกอดเด็กน้อยไว้ในอ้อมแขนแล้วกดปลายจมูกลงศีรษะเล็กซ้ำ ๆด้วยความทะนุถนอมภีษมะเคาะประตูส่งสัญญาณก่อนจะเปิดประตูเข้ามา ปกติพบูจะไม่ได้ล็อกห้องอยู่แล้ว เพราะภีษมะเคยบอกว่าไม่ต้องล็อก เผื่อเขาจะเข้ามาหาเจ้าตัวเล็กนั่นเองเขาปีนขึ้นเตียงนอน มานอนข้างเด็กน้อย พบูจึงได้เอ่ยถามเรื่องสำคัญขึ้น“พี่ภีม พี่ทับทิมไม่ติดต่อมาเลยหรือครับ นี่ก็ครบเดือนแล้วนะ”“ยังไม่ติดต่อมาเลย”เขานอนหงายประสานมือสองข้างวางที่ท้อยทอย อยู่ในท่วงท่าที่สบายและผ่อนคลาย ก่อนจะหันมาถามพบู“บูไม่อยากเลี้ยงเจ้าเรย์แล้วเหรอ”“ไม่ใช่” พบูรีบส่ายหน้าหวือปฏิเสธทันควัน“ยิ่งผูกพันก็ยิ่งรักมาก พอคิดถึงวันที่น้องจะไปจริง ๆ บูต้องคิดถึงน้องมากแน่ ๆ” พบูมีสีหน้าเศร้าลงถนัดตา“คิดถึงก็ไปเยี่ยมได้นี่ เอ...หรือว่าพี่จะรับเขามาอยู่ด้วยเลย แต่ก็ติดปัญหาที่ทับทิมอีก” ภีษมะครุ่นคิดเขามีสีหน้าลำบากใจไม่น้อย ที่จะพูดบางสิ่งบางอย่างออกมา“ถ้าพี่รับทั้งแม่ทั้งลูกมาอยู่ด้วย เอ่อ...บูจะยังอยู่ที่นี่กับพี่ไหม? คือพี่กับทับทิม เราก็ต่างคนต่างอยู่” เขาพยายามพูดเพื่อถนอมน้ำใจพบู“ถ้าพี่ทับทิมกลับมาบูก็หมดความ

พบูหยิบสายจูงมาใส่ให้มันและทั้งหมดจึงพากันออกจากบ้านหลังนั้นมา มันเหลียวหลังไปมองบ้านหลังเดิมที่มันเคยอยู่หลายครั้งอย่างอาลัยอาวรณ์ พบูกระตุกเชือกเบา ๆ ให้มันเดินตามหลังมา‘เดี๋ยวแกก็จะลืมเรื่องราวความเจ็บปวดได้ ฉันจะเยียวยาให้แกเอง...’พบูคิดอยู่ในใจ เมื่อกลับมาถึงบ้านอันดับแรกก็ต้องอาบน้ำแปลงโฉมให้มันเสียใหม่ เพราะตัวของมันมอมแมมมาก เขากะว่าจะอาบน้ำให้มันไม่สกปรกมากไป เพราะอย่างไรก็ต้องพามันเข้าร้านอาบน้ำตัดขนใหม่รวมถึงตรวจสุขภาพด้วยอยู่แล้ว ภีษมะบอกว่าเห็นคลินิกรักษาสัตว์มาเปิดใหม่อยู่หน้าหมู่บ้าน เดี๋ยวถ้าภีษมะกลับมาจากทำงาน เขาจะได้พาเจ้าโคโค่ไปใช้บริการที่นั่นดูเมื่ออาบน้ำเสร็จก็เช็ดตัวและเป่าขนจนแห้ง นี่มันเหมือนกับดูแลเด็กคนหนึ่งไม่มีผิด ตอนนี้เขามีเจ้าตัวแสบเพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งตัวแล้วเด็กน้อยที่เป็นน้องเล็กนั่งเล่นอยู่ในคอก ส่วนหมาใหญ่ที่เสมือนเป็นพี่ใหญ่นอนเฝ้าอยู่ข้างนอก“โค่ บูฝากดูน้องก่อนนะ” เจ้าหมาใหญ่นั้นมีศักดิ์เป็นพี่เพราะอายุสองขวบแล้ว ส่วนเจ้าแสบนั้นเป็นน้องอายุเพิ่งเก้าเดือน พบูชี้ไปที่เด็กน้อยที่นั่งเล่นของเล่นอยู่ โคโค่หันไปดูน้องแวบหนึ่งก่อนตอบรับคำสั่ง

ทันที่ที่เดินออกมาจนพ้นครรลองสายตาของเปรมาแล้ว พบูก็เอ่ยถามขึ้นทันที“พี่ภีมรู้จักยัยหมอหมานั่นยังไง”“หืม หมายถึงคุณเปรมน่ะเหรอ” ภีษมะเลิกคิ้วสูง ทำหน้าสงสัย“จะหมายถึงใครได้ ตอบคำถามบูก่อนเหอะ ไม่ใช่มาถามกลับ”อ้าว! โมโหอะไรของเขาวะ?“เธอเป็นลูกค้าที่เต็นท์รถพี่”“รวยนะแถมหน้าตาดี เหมาะสมกับพี่ดีออก” พูดจบก็สะบัดบ๊อบเชิด ๆ เริ่ด ๆ ใส่ แล้วเดินหนีห่างจากเขา ภีษมะยังไม่ทันได้อ้าปากเอ่ยตอบเลยด้วยซ้ำ เขาส่ายหัวเบา ๆ ก่อนเดินตามหลังพบูเข้าไปในร้าน พบูเดินเข้ามาดูของใช้จำเป็นให้เจ้าโคโค่ พร้อมกับท่องลมหายใจเข้า พุทธ ลมหายใจออก โธ กำหนดลมหายใจเข้าออกไปด้วย เพราะตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองขาดสติทำไมเขาถึงประชดประชันภีษมะออกไปแบบนั้น ‘นี่มันบ้าที่สุดเลย’เขาอยากจะทุบหัวตัวเองสักพันครั้ง พบูปรับความรู้สึกของตัวเองให้เป็นปกติ เขาจะมาหึงหวงจนออกนอกหน้าแบบนี้ไม่ได้ เพราะทั้งคู่เป็นแค่พี่น้องกัน ภีษมะก็กำหนดสถานะความสัมพันธ์ให้ชัดเจนแล้วนี่ว่าเขาควรอยู่ตรงไหนพบูพรูลมหายใจออกมาแผ่วเบา สลัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัวแล้วเริ่มมองหาสิ่งของที่ต้องการ ภีษมะเดินตามมาต้อย ๆ เขาเกาหัวแกรกด้วยความงุนงง

เมื่อวันหยุดมาถึง...ก็ถึงเวลาที่ไปพักผ่อนหย่อนใจที่บ้านสวน เจ้าโคโค่ก็ออกมาจากคลินิกรักษาสัตว์ทันได้ไปเที่ยวพร้อมหน้าพร้อมตากัน ทุกคนพร้อมกับสุนัขหนึ่งตัวขึ้นรถและนั่งประจำที่ของตัวเอง“พร้อมแล้วไป Let’s go” ภีษมะโพล่งคำปลุกใจทุกคนในรถ“เย้/แอ้/โฮ่ง” ทั้งคนทั้งหมาต่างขานรับโดยพร้อมเพรียง ชูมือขึ้นสูงเหนือศีรษะพร้อมกัน และล้อก็เริ่มหมุน ทั้งพบูและภีษมะเมื่องอนกัน ทั้งคู่ไม่เคยจับเข่าคุยอย่างเป็นกิจจะลักษณะกันเลยสักครั้ง อาการนี้มันหายไปเองโดยปริยาย ต่างคนก็ต่างมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ อาจจะเพราะว่ามีความเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว งอนเองก็หายเอง และพยายามที่จะไม่คิดมากและคิดเล็กคิดน้อย ตื่นเช้ามาอีกวันก็ทำตัวปกติเช่นเดิม เลยไม่มีใครเก็บเรื่องไม่เป็นเรื่องมางอนอีกฝ่ายจนข้ามวันข้ามคืนนั่นเองเพียงไม่นานก็มาถึงบ้านสวนที่จ.นครปฐม วิไลออกมาต้อนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเต็มดวงหน้า ภีษมะยกมือไหว้ทักทายวิไล“สบายดีนะภีม”“สบายดีครับม้า คิดถึงจังเลยครับ” เขาเดินเข้าไปกอดเอววิไลไว้หลวม ๆ เอ่ยเสียงหวานออดอ้อน ยิ่งกว่าคนเป็นลูกแท้ ๆ ที่ยืนอุ้มเจ้าก้อนแป้งอยู่เสียอีก ส่วนเจ้าโคโค่ก็นั่งแลบลิ้นยาวออก

ตกบ่ายทุกคนก็ลากลับบ้าน พบูยังคงมึนตึงใส่ภีษมะอยู่ วิไลเข้าไปซักถามเขาก่อนกลับ แต่ทว่าลูกชายก็ไม่ได้ปริปากบอกแต่อย่างใด คงต้องปล่อยให้เป็นเรื่องของคนสองคน พวกเขาโต ๆ กันแล้ว หล่อนจะไปจ้ำจี้จ้ำไชก็หาใช่เรื่อง ก็ได้แต่ให้กำลังใจลูกอยู่ห่าง ๆ อย่างห่วง ๆ และภาวนาให้ทุกอย่างลงเอยด้วยดีพอมาถึงบ้านก็ยังไม่พูดไม่จากัน บรรยากาศเป็นไปด้วยความอึดอัดอึมครึม ภีษมะเองก็ไม่รู้ว่าต้องเริ่มจากตรงไหนก่อนดีตอนนี้พบูแค่ต้องการอยู่เงียบ ๆ เพื่อทบทวนตัวเอง เขารู้ว่าระหว่างเขากับภีษมะเป็นไปไม่ได้ แต่พอมาได้ยินจากปากเขาซ้ำ ๆ คนที่คิดว่าตัวเองเข้มแข็ง ก็ไม่ได้เก่งอะไรเลย...“บู ฟังพี่ก่อนนะ”“บู แค่ต้องการอยู่เงียบ ๆ ยังไม่อยากคุยอะไรตอนนี้ พี่ให้เวลาบูหน่อยนะ” พูดจบเขาก็อุ้มเจ้าตัวน้อยเดินขึ้นไปที่ห้องนอนชั้นสองด้วย ถึงจะมีเรื่องไม่ลงรอยกันแต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะผลักภาระความรับผิดชอบในการเลี้ยงเจ้าตัวน้อยไปให้คนอื่น ก็หน้าที่เขาคือพี่เลี้ยงนี่นา...พบูวางเด็กน้อยลงบนเตียงหยิบของเล่นมาให้เด็กน้อยเล่น ส่วนตัวเขาเอนหลังพิงพนักเตียง ชันเขาขึ้นแล้วกอดเข่าร้องไห้ พบูปล่อยโฮออกมาจนไหล่สั่นไหวรุนแรง