All Chapters of หมอร้ายหวงรัก: Chapter 61 - Chapter 70

มีจุดเริ่มต้นก็ต้องมีจุดสิ้นสุดทุกอย่างจบลงด้วยความสูญเสียไม่มีวันหวนคืนกลับมา ศพบิดาเขาถูกเคลื่อนย้ายเข้ามาในห้องคนไข้เพื่อจัดการศพตามระเบียบของทางโรงพยาบาล ยามนี้มีเพียงแค่หนึ่งร่างที่ไร้วิญญาณกับผู้ชายที่นั่งนิ่งอยู่ ข้างเตียงก้มหน้าร้องไห้อยู่ตามลำพังเงียบ ๆ“พ่อครับ”สองมือใหญ่เอื้อมไปกุมมือขาวซีดเอาไว้ มืออันอบอุ่นที่เคยโอบอุ้มและรักเขาสุดหัวใจ หลังจากเกิดเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อนที่ทำให้มองหน้ากันไม่ติด เขายอมรับว่าโกรธทุกคนมาก แต่พอเอาเข้าจริงลึก ๆ เขาไม่เคยเกลียดท่าน เพียงแต่ทิฐิในใจนั้นมันสร้างเกราะกำบังทำให้เขาไม่ปลดปลงกับสิ่งที่มันเปลี่ยนแปลงในชีวิต“ผมขอโทษ”พร้อมกับก้มลงกราบแนบอกบิดาทั้ง ๆ ที่รู้ว่ามันสายเกินไปที่เขาจะเอ่ยคำนี้ ไม่รู้เลยว่าถ้อยคำสำนึกผิดเหล่านี้จะส่งผ่านไปถึงบิดาเขาหรือไม่ แต่เขาก็ยังอยากพูดมันซ้ำ ๆในขณะเดียวกันคนนอกแต่รับรู้สถานการณ์มาตั้งแต่ต้นจนจบ อย่างบัวบูชา เธอเข้าใจความรู้สึกของเขาทุกอย่าง แต่ยามนี้สิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เป็นห่วงเขาก็คือเรื่องบาดแผลที่มือ ทุกคนรู้ทุกคนเห็นว่ามันเปียกชุ่ม แต่ไม่มีใครกล้าทักท้วงเมื่อเจ้าตัวไม่เอ่ยอะไร

“เป็นอะไรยายกิ่ง ฉันเห็นแกนั่งเขี่ยข้าวเล่นมาเกือบครึ่งชั่วโมง ละนะ”กับข้าวเมนูโปรดในจานของกิ่งดาวถูกเจ้าตัวเขี่ยเล่นไปมา สำรวจราวกับว่าต้องการหาของมีค่าที่ซุกซ่อนอยู่ภายใน“อิ่มแล้วอะ มินนี่”น้ำเสียงที่ดูไม่ค่อยสดชื่นแจ่มใสทำให้เพื่อนสาวไฮโซที่ลอบสังเกตท่าทีมาสักพักพยายามคิดหาเหตุผลว่าเกิดจากอะไร“กับปราบเป็นไงบ้าง พัฒนาความสัมพันธ์กันไปถึงไหนแล้ว”คำถามจี้ใจคนฟังอย่างจัง ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะตอบคำถามเพื่อนด้วยเสียงเนือย ๆ“ฉันคิดว่าปราบชอบผู้หญิงคนนั้น”ว่าพลางยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม ไล่อาการจุกแน่นที่ลำคอ“ยายพยาบาลแคระคนนั้นน่ะเหรอ”“อืม”“ชอบแล้วไง ทำไมต้องกลัวกะอีแค่เด็กขายตัว แกก็บอกฉันเองว่ากำลังจะไปได้สวยแล้วทำไมจู่ ๆ ถึงจะยอมแพ้ง่าย ๆ แบบนี้ล่ะ”“ไปได้สวยอะไรล่ะ”“อ้าว ก็แกบอกฉันว่าปราบเขาจบความสัมพันธ์กับยายเตี้ยนั่นแล้วไม่ใช่เหรอ”“ก็ใช่”ใบหน้าสวยเฉี่ยวของไฮโซแม่ม่ายสาวขมวดมุ่น ดวงตาเรียวสวย แต่งแต้มอย่างบรรจงพยายามจับความรู้สึกของกิ่งดาวว่าด้วยเรื่องปฏิบัติการตกผู้ชายในแบบฉบับอ่อยเนียน ๆ“เกือบจะแก้ผ้าต่อหน้าเขาอยู่แล้วเขายังเฉย ๆ เลย”นึกถึงวันที่ไปโผล่

เธอเงยขึ้นมองสบตาพี่หัวหน้าหอผู้ป่วยที่เปี่ยมด้วยเมตตาใจดีต่อเธอมาตลอดด้วยน้ำตาคลอเบ้า รอฟังว่าเขาจะตัดสินเธอยังไง“เราจะขอโอนย้ายหนูไปเป็นอัตรากำลังที่โรงพยาบาลสาขาย่อยของเราที่ศรีราชา หนูจะสะดวกไหม”เธออึ้งไปพักใหญ่ ยังไม่ทันตอบพี่เขาอธิบายต่อ“ตามจริงท่านจะให้หนูไปประจำที่โรงพยาบาลสนามในเครือเรา แต่พี่เป็นคนขอท่านเอง อย่างน้อย ๆ หนูไปอยู่ศรีราชาจะได้ไม่ไกลจากบ้านที่สัตหีบของหนูด้วย”แล้วเธอจะปฏิเสธอย่างไรได้ แม้ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุที่มาของ ผู้ไม่ประสงค์ดีหยิบยื่นการเปลี่ยนแปลงนี้มาให้ แต่สถานะเช่นเธอไม่ได้มีอำนาจใด ๆ ที่จะต่อรองได้ ก็ในเมื่อทุกอย่างมันเป็นเรื่องจริงใครจะคิดยังไงก็ตาม ไม่มีใครไม่เคยโง่ ไม่มีใครไม่เคยพลาด เมื่อเธอทำเรื่องโง่และพลาดเอง ต่อไปเธอควรฉลาดที่จะเก็บมันไว้เป็นบทเรียนชีวิตเรื่องที่มันผ่านไปแล้วเธอคงแก้ไขอะไรไม่ได้ แต่เธอจะไม่ให้ ความผิดพลาดในอดีตมาขีดเส้นอนาคตที่เธอจะก้าวเดินไปข้างหน้าเด็ดขาดพยายามตั้งสติออกมาทำหน้าที่ของตนเองตามเดิมพอจะเดินเข้าห้องพยาบาลไป มองเห็นพี่ ๆ ที่น่ารักทุกคนกำลังพูดคุยหัวเราะอารมณ์ดีกับอาจารย์แพทย์โชติวัตน์อยู่

2 สัปดาห์ต่อมาการทำงานที่โรงพยาบาลเครือข่ายไม่ได้หนักหนาสาหัสอย่างที่เธอคิดเลยสักนิด พี่ ๆ ทุกคนใจดีไม่ต่างจากที่โรงพยาบาลในกรุงเทพฯ รวมถึงเพื่อน ๆ ที่จบในรุ่นเดียวกันและเลือกมาทำงานที่นี่เธอได้ประจำอยู่ที่แผนกผู้ป่วยนอกศัลยกรรม เป็นงานท้าทาย อย่างหนึ่งในวิชาชีพพยาบาล สนุกกับงานไปอีกแบบ ช่วงที่อยู่ประจำแผนกผู้ป่วยในงานส่วนมากจะเป็นงานที่ทำเป็นกิจวัตรประจำวันตามช่วงเวลา แต่งานที่ผู้ป่วยนอกเป็นการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าในเวลาที่ต้องจัดสรร คิวตรวจ หรือต้องเตรียมความพร้อมในยามที่คนไข้เข้ามารับการรักษาที่นี่มีศูนย์ส่องกล้องระบบทางเดินอาหาร ทำให้เธอได้เรียนรู้ ได้เห็นการทำงาน วิธีการกลืนกล้องเข้าไปสำรวจภายในเพื่อหาอาการผิดปกติ ได้เห็นหลอดอาหาร กระเพาะอาหารลำไส้ภายในแบบสด ๆ ได้เรียนรู้เปรียบเทียบว่าอันไหนคือปกติหรือไม่ปกติ“สวยมากเลยอะ พระอาทิตย์ตกดินกลางทะเล”วันนี้ลงเวรเช้ามาเธอมานั่งหย่อนขาอยู่หน้าเรือนน้ำซึ่งอยู่ในเขตของโรงพยาบาล บรรยากาศร่มรื่นผ่อนคลาย ยามนี้ท้องฟ้าเหนือทะเลกว้างไกลเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีทอง พระอาทิตย์กำลังจะลาลับขอบฟ้า ธรรมชาติของที่นี่ช่วยให้ความเครียดที่มีใน

“แล้วพวกมึงจะพูดถึงเขาอีกทำไม”นั่นไง น้ำเสียงเข้มดูหงุดหงิดขึ้นมาทันที กนธียิ่งชอบใจใหญ่“แต่ดูจากสภาพแล้วกูว่ามึงรักเขา”คนมีปัญหาสุขภาพใจกลับไม่ตอบ กนธียักคิ้วหลิ่วตาทำปากคว่ำมองคีตะพัฒน์ก่อนจะถอนหายใจ“กูรู้ว่าป้อมปราบมึงสูงลิบลิ่วเหลือเกิน มึงบอกพวกกูว่าผู้หญิง แบบนั้นไม่มีวันที่มึงจะเอามาเป็นแม่ของลูก แต่กูแค่อยากจะเป็นกระจกสะท้อนให้มึงเห็นว่ากูรู้ว่าตอนนี้มึงไม่ปกติ โดยเฉพาะใจมึง”พูดจบกนธีก็เดินเข้าห้องครัวเพื่อไปจัดการค้นหาเครื่องดื่มในตู้เย็นมาด้วยตัวเอง ปล่อยให้คีตะพัฒน์ขยี้ต่อ“คิดถึงเขาก็ไปหาเขาสิ ไปคุยกันให้รู้เรื่องว่าจะเอายังไง แต่ถ้ามึงคิดจะชวนเขามาเป็นคู่นอนเหมือนเมื่อก่อน แนะนำว่ามึงไม่ต้องไป สงสารผู้หญิงเขา”“…”“หรือคุยแล้วแต่เขาไม่เอามึงไอ้ทิดปราบ”“ไม่ได้คุย”“แต่เท่าที่ดู ๆ กูว่าน้องเขาก็คงรักมึงนั่นแหละ ไม่งั้นเขาไม่แคร์ ไม่สนใจไม่เอาใจใส่ดูแลทั้งมึงและก็คุณหญิงย่าแบบนี้หรอก”ปรมินทร์ถอนหายใจหนัก ๆ หนึ่งที ก่อนจะตอบคำถามเพื่อนทั้ง ๆ ที่เปลือกตายังปิดสนิท“เขาทำตามหน้าที่ในฐานะพยาบาลพิเศษของคุณย่าและก็ตอบแทนเจ้าของทุนมูลนิธิที่เขาได้รับ”“มึงคิ