All Chapters of หมอร้ายหวงรัก: Chapter 71 - Chapter 80

สามวันต่อมาที่โรงพยาบาล“สวัสดีครับทุกคน”ปรมินทร์เปิดประตูเข้าไปในห้องพยาบาลของตึกศัลยกรรมทางเดินอาหารและตับพร้อมทักทายทุกคนในช่วงเช้าของวัน นำพาความประหลาดใจให้เจ้าหน้าที่ไม่น้อย เป็นพี่พยาบาลอาวุโสที่ทักทายอาจารย์แพทย์มาดเข้มตามมารยาท“สวัสดีค่ะอาจารย์ ยินดีต้อนรับอาจารย์กลับมาทำงานนะคะ”พี่น้อยไม่ได้พูดอะไรมากความ เขาเชื่อว่าทุกคนเข้าใจความรู้สึก ของเขาดี ต่างส่งผ่านกำลังใจมาให้เสมอในช่วงที่ทั้งโรงพยาบาลร่วมแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งกับการจากไปไม่มีวันหวนคืนของบิดาเขาไม่มีบทเรียนไหนที่สอนเขาได้ดีเท่ากับบทเรียนยิ่งใหญ่ที่เจอ ในครั้งนี้พายุพัดผ่านเพื่อให้เขาได้เรียนรู้และก้าวต่อไปข้างหน้า นับจากนี้ไม่มีเมื่อวานให้แก้ไข มีแต่วันใหม่ที่ให้เขาก้าวเดินต่อไปแต่การที่เขามาเยือนตึกศัลยกรรมระบบทางเดินอาหารและตับ แทนการไปประจำที่ศูนย์หัวใจ จะอ้างว่ามาเยี่ยมคนไข้ vip เหมือนกับเมื่อก่อนหน้านี้ก็หาใช่ ในเมื่อตอนนี้เพื่อนของคุณลุงเขาออกจากโรงพยาบาลไปเรียบร้อย“ช่วงนี้คนไข้เยอะไหมครับ”นั่งลงตรงเก้าอี้ถามสารทุกข์สุกดิบ ในขณะที่พี่หัวหน้ากลับมองอาจารย์แพทย์ผู้มีประเด็นกับอดีตพยาบาล

พูดได้เต็มปากเต็มคำว่าคนของผม อันที่จริงหลังจากที่เขาหยิบมันขึ้นมาดูเพราะจู่ ๆ คิดถึงเจ้าของลายเซ็นที่ยินยอมทำสัญญาเป็นคู่นอน กับเขาในกระดาษใบนั้น ตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะฉีกใบสัญญาฉบับนั้นทิ้งไปเมื่อเขาต้องการใช้อย่างอื่นเพื่อผูกมัดใจบัวบูชาเสียมากกว่า แต่ก็อย่างที่เห็นเขายังไม่ทันได้ทำลายก็มีเรื่องด่วนที่ต้องจัดการเสียก่อนในวันนั้น ท้ายที่สุดเขาก็ลืมเลือนไปเสียด้วยซ้ำว่าวางมันไว้ตรงจุดไหนสำหรับคนที่ยอมจำนนกับหลักฐาน แต่เรื่องต้นคิดเอาเอกสารไปส่งตรงถึงท่านผู้อำนวยการนั้นเธอไม่ได้เป็นคนต้นคิดที่จะทำแบบนั้น เสียหน่อย“กิ่งเห็นแล้วเก็บมาก็จริง แต่ไม่ได้เป็นคนที่เอาข้อมูลพวกนั้นไปส่งให้คุณลุงของปราบเลยนะคะ ทั้งหมดมินนี่เป็นคนจัดการ กิ่งไม่ได้มีเจตนาทำให้ปราบต้องเสียหายเลยนะ”ตีหน้าเศร้าพร้อมอธิบายให้ทุกคนเข้าใจ แต่คนที่ตามมาเอาเรื่องเธอถึงที่บ้านกลับไม่ยอมปล่อยผ่านเสียอย่างนั้น ทนายของเขาเจรจาต่อ“คุณปราบต้องการให้ผมแจ้งความดำเนินคดีกับคุณกิ่งเรื่องขโมยและละเมิดข้อมูลส่วนบุคคลว่าด้วยเรื่องกฎหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลครับ”“นี่ต้องทำถึงขนาดนี้เชียวหรือ มันจะเกินไปหน่อยไหม”คนทักท

เช้าตรู่ของวันต่อมาที่บ้านสวนกาญจนบุรี“เช้านี้ผมขอตามย่าไปทำบุญที่วัดด้วยได้ไหมครับ”ร่างสูงโปร่งชุดลำลองดูสบาย เดินออกจากห้องนอนของตนเอง มาทันผู้เป็นย่ากำลังจะเดินทางไปทำบุญที่วัดใกล้บ้านเนื่องในวันพระใหญ่ คุณหญิงประภาส่งยิ้มละไมอบอุ่นให้คนที่บึ่งรถจากกรุงเทพมหานครมาถึงบ้านสวนในช่วงเวลาสี่ทุ่มครึ่งคราแรกตกอกตกใจไม่น้อยที่เห็นหลานชายสุดที่รักมาโผล่ที่นี่ ในยามนี้ เห็นสีหน้าที่ไม่สู้ดีดูอ่อนล้าเกินกว่าจะจับเข่านั่งคุยกันดึก ๆ ดื่น ๆ จึงปล่อยให้เจ้าตัวได้พักผ่อนให้เต็มที่ตั้งใจเอาไว้ว่ากลับจากทำบุญที่วัด จะได้มาเปิดใจคุยกันทุกเรื่องที่หลานชายต้องการให้ย่าเป็นพื้นที่ปลอดภัยให้“ไปสิลูก ปะ”ป้าชื่นช่วยถือตะกร้าใส่ของทำบุญในขณะที่คนตัวโตเข้ามาประคองย่าไปขึ้นรถตู้ที่เตรียมรออยู่ก่อนหน้า แล้วจึงพากันไปทำบุญตักบาตรที่วัด ครั้งนี้พอมีโอกาสได้ทำบุญร่วมกับหลานชาย คุณหญิงประภาชวนปล่อยนกปล่อยปลากันแบบครบสูตร“ระวังลื่นนะครับ”ประคองย่าแต่ไม่วายเตือนด้วยความเป็นห่วง หลังจากแผ่เมตตาให้กับสรรพสัตว์เรียบร้อย เลือกที่จะให้ย่ารอที่ศาลาท่าน้ำแทนการลงบันไดเพื่อปล่อยปลาลงสู่ลำคลองสายเล็ก ๆ

“หลานจำที่ย่าเคยบอกได้หรือเปล่าเรื่องดอกบัวสาย”“จำได้ครับ”“นั่นล่ะ ไม่ว่าจะดอกบัวสายหรือดอกบัวหลวง ยังไงเขาก็คือดอกบัวเหมือนกัน บัวสายเขาอาจจะไม่ได้รับความนิยมขึ้นหิ้งบูชา แต่หลานมองไปในสระบัวตอนนี้สิลูก เห็นไหมว่าเขางดงามเบ่งบานโดดเด่นอยู่ท่ามกลาง พืชน้ำชนิดอื่น ๆ”“ครับ”“ตอนนี้คำตอบของหลานมันเริ่มชัดเจนขึ้นหรือยัง”“ชัดเจนขึ้นมากเลยครับ”“ดีแล้วลูก ย่าเอาใจช่วย ย่าหวังว่าจะได้มีพยาบาลพิเศษพ่วงตำแหน่งหลานสะใภ้ของย่าเร็ว ๆ นี้นะ”“ครับย่า”คุณหญิงประภาดีใจเป็นที่สุด จากนี้ไปไม่รู้เลยว่าเธอจะมีชีวิตอยู่ ยืนยาวไปถึงไหน แต่ก่อนที่จะถึงวันนั้นปรารถนาเหลือเกินว่าอยากเห็นหลานชายเปิดใจยอมรับความสุขที่แท้จริงเข้ามาในชีวิต ย่าหลานนั่งเงียบ ๆ ดื่มด่ำกับบรรยากาศลมพัดเย็นสบาย ผ่อนคลาย สักพักป้าชื่นเดินสำรวม เข้ามาใกล้ ๆ“เย็นนี้คุณปราบอยากจะทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ ป้าจะจัดแบบชุดใหญ่ไฟกะพริบให้”คำพูดคำจาทุกวันนี้สำบัดสำนวนตามคุณย่าเสียเหลือเกิน“อืม อยากกินเมนูสายบัวครับ จะต้มยำทำแกง ผัดทอด แบบไหนได้หมดเลย”คำตอบของหลานชายทำเอาคนเป็นย่าถึงกับยิ้มหน้าบาน“คราวหลังก็เอาคนทำเมนูบัวส

ใบหน้าสวยขมวดมุ่น เดาอารมณ์เขาไม่ถูก“ขอโทษเรื่องอะไรเหรอคะ”“เรื่องที่คุณถูกย้ายมาที่นี่”“ไหนอาจารย์บอกว่าเราจะคุยกันเรื่องงานคะ”“นี่ล่ะเนื้องานแรกของผมวันนี้”เธอถอนหายใจเบา ๆ มองตาเขาไม่สบอารมณ์สักเท่าไรนัก แต่ก็ นั่งนิ่งรอฟังว่าเขาจะพูดอะไรต่อ“เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นฝีมือของกิ่งกับมินนี่”บัวบูชาหลุบเปลือกตาลงต่ำ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน ก่อนจะบอกเขาด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย“ฉันไม่ได้โกรธเคืองอะไรใครแล้วล่ะค่ะ เรื่องมันผ่านไปแล้วก็แล้วกันไป เก็บเอามาคิดแค้นใจก็มีแต่จะสุมไฟในใจตัวเองเสียเปล่า อยู่ที่นี่ก็ไม่ได้มีใครมาตั้งประเด็นสงสัยอะไรหรอกนะคะ ว่าที่ฉันย้ายมาที่นี่เพราะมีปัญหาอะไรกับใครหรือเปล่า”“แต่คนทำผิดยังไงก็ต้องได้รับโทษ ผมไม่ได้ปล่อยผ่านเรื่องนี้ หรอกนะ”เขาบอกเธอด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ บ่งบอกสภาวะอารมณ์ที่มีต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น“อันนั้นก็คงแล้วแต่อาจารย์เห็นสมควรเลยค่ะ ฉันขอไม่ยุ่งไม่วุ่นวายกับเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ แบบนี้ให้เดือดร้อนอีกนะคะ”“วันนั้นที่บุ๋มไปที่ห้องผมแล้วเจอกิ่งดาวอยู่ในสภาพแบบนั้น ผมอยากอธิบายให้เข้าใจว่ามันไม่ได้มีอะไรเลยนะ ถ้าไ