Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

ท้องฟ้าสว่างสดใส สาดแสงเข้ามาในห้องนอน ภูทัชชัยตื่นลืมตามาพบว่าคนที่นอนอยู่ข้างๆ หายไปแล้ว เอาจริงๆ เขาก็พอจะรู้สึกตัวในตอนนั้น เขาถูกเด็กแอบหอมแก้มไปห้าครั้งถ้วนจำได้แม่นเลยก่อนมาทำงานเขาแวะร้านขายยา ซื้อของจำเป็นบางอย่าง ต่อด้วยร้านสะดวกซื้อหาซื้อเข็มกับด้ายแล้วมานั่งอยู่ในรถนานนับชั่วโมงถึงจะขับรถไปคอนโดที่อยู่อีกฟากหนึ่งกับของเขามาถึงคลินิกเขารับรู้ได้ตั้งแต่วินาทีแรกเลยว่ามีสายตาจับจ้องมองแปลกกว่าทุกวัน แต่คนอย่างภูทัชชัยไม่ได้สนใจเรื่องไร้สาระอย่างการพูดคุยกันสนุกปากของคนอื่น จะว่าชินกับการเป็นที่พูดถึงของผู้คนก็ใช่"หมอภูคะ"ก้นแตะเก้าอี้ได้ไม่นานประตูห้องก็ถูกเปิด หมอเฟิร์นที่ประจำเวรวันนี้เดินเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้ตรงหน้า ท่าทางของเธอดูจริงจังมากไม่เหมือนทุกวันยามมาชวนกินข้าวแล้วถูกปฏิเสธ"เมื่อวานที่คุยกับคนไข้ส่วนตัว น้องเขาไม่เข้าใจอะไรตรงไหนเหรอคะ พอดีฉันจะได้เก็บไปเป็นกรณีศึกษา"ทั้งที่บอกว่าส่วนตัวแท้ๆ ภูทัชชัยลอบถอนหายใจเบาๆ สีหน้ายังคงนิ่งเรียบไม่บ่งบอกความรู้สึก หมอเฟิร์นนึกสงสัยตลอดว่าทำไมเขาจะต้องเย็นชาขนาดนั้นด้วย"ก็คงต้องดูเป็นเคสๆ ครับ เคสของผมคงช่วยอะไรไม่ได้

พอไม่ถูกผลักไสก็กอดอยู่แบบนี้ นิ้วจิ้มซิ๊กแพ๊คที่ถูกรอยสักบดบัง ป่านนี้ก็ยังดูไม่ออกว่ามันคือรูปอะไร เธอเงยหน้าขึ้นหวังจะชวนคุย จังหวะนั้นไม่รู้ตาฝาดหรือเปล่าถึงเห็นว่าเขาเงยหน้ากลับไปจากการจ้องมอง"มีอะไรจะคุยกับหนูไหมคะ"ภูทัชชัยก้มหน้าลงมาขมวดคิ้ว"ผมมีอะไรอยากคุยเหรอ""คุยหน่อยก็ได้ไง หนูเป็นห่วงมาก รีบมาเลยนะเนี้ย""ถ้างั้นก็รีบกลับไปนอน""ไล่อีกแล้ว"พ้อว่าถูกไล่ แต่ท่อนแขนกลับกอดแน่นกว่าเดิม"ไม่มีอะไรคุย จูบหนูก็ได้อ่ะ หอมแก้มไหมหรือ.."แก้มนวลแดงปลั่งเอียงอาย"มีอะไรกันก็ได้นะ คุณหมอขาเจ็บ เดี๋ยวหนูทำเอง"เขาเค้นยิ้ม "อยากมีผัวจนตัวสั่นไม่เลิก""แล้วมาเป็นผัวหนูได้ยังล่ะคะ หืม?"เงยหน้าขึ้นให้ใบหน้าอยู่ห่างเพียงแค่คืบ เธออยากจูบเขาเลยค่อยๆ เงยหน้าอย่างแนบเนียน เขาเองก็ไม่หลบหลีกยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยสั่นระริก แต่เพียงเสี้ยวเดียวของระยะห่าง อีกนิดปากจะแตะต้องกัน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นก๊อกๆๆ"เฮือก!"แยมตกใจผลักดันใบหน้าหล่อเหลาออกห่าง ขยับมาฟุบหมอบลงข้างโซฟา"ใครมาคะ" ส่งเสียงกระซิบถาม หัวใจเต้นระรัวรุนแรงตายๆๆ ยัยสมายด์แน่ๆ"ไปในห้องนอน"มีคำสั่งลอยมาด้วยน้ำเสียงปกติ แยมชะเ

วันเสาร์ที่ไม่ต้องตื่นแต่เช้า แยมตื่นสายกว่าปกติเพราะไม่มีเสียงนาฬิกาปลุก แต่ก็นับว่าเช้ากว่าทุกเสาร์ที่ผ่านมา เธอนอนหลับสบายทั้งคืนเหมือนเช่นเคยและตื่นมาพบว่าตัวเองนอนอยู่คนเดียว ผิดคาดที่คิดว่าจะมีคนก่ายขากันอยู่เธอล้างหน้าล้างตา ใช้แปรงสีฟันที่เอาใส่กระเป๋ามาด้วยตั้งแต่เมื่อคืน เตรียมการณ์เอาไว้แล้วว่าจะต้องค้างคืน เอามาทั้งเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยน ไม่ลืมเอาชุดของเขาที่ใส่ไปทั้งหมดมาคืนด้วยหมอภูอยู่ตรงระเบียง มีควันสีขาวขุ่นลอยกรุ่น แยมร้องหู้วเบาๆ"สูบบุหรี่แต่เช้าเลยเหรอ"เอาตรงๆ หมอภูเปลี่ยนมุมมองของหมอในความคิดของเธอไปแบบหน้ามือเป็นหลังมือ หน้าตี๋ ขาว สะอาดสะอ้านปราศจากอบายมุขทุกอย่าง ตัดภาพมาที่หมอฟันคนนี้โคตรจะแบดบอยเธอเดินออกมายืนข้างเขา เห็นมัดกล้ามแน่นๆ ก็อดไม่ได้จะกอดกระแซะ"มอนิ่งคิสไหมคะ"สิ่งที่ได้คือควันสีขาวขุ่นพ่นใส่ใบหน้า แยมหันหลบไม่ทันปล่อยแขนเขามาไอโครกคราก มือพัดโบกไปมาไล่ควันนั้น"หนูตายก่อนได้เป็นแฟนหมอแน่ๆ""ก็อาจจะเป็นแบบนั้น""แต่ยังไม่ตายนี่เนอะ หิวไหมคะ หนูแสดงฝีมือทำอาหารเช้าให้กินดีไหม""ไม่หิวครับ""ข้าวต้มแล้วกันเนอะ"แยมจูบท่อนแขนหนาแล้ววิ่งกลับเข้

ในขณะวิ่งไม่มีบทสนทนา แยมใช้ความพยายามที่จะวิ่งให้ได้จังหวะเดียวกับเขา ขาคนสูงร้อยเก้าสิบเซนติเมตรกับขาของคนสูงร้อยหกสิบเซนติเมตร ไม่ต่างจากพ่อกับลูกเลยล่ะวิ่งมาถึงทางออกของสวนสาธารณะ ภูทัชชัยไม่ได้พาวิ่งกลับคอนโด แต่เลี้ยวเข้ามาในซอยหนึ่งที่อยู่ด้านหลังสวน จากวิ่งเปลี่ยนเป็นเดิน แยมถึงได้หายใจหายคอคล่องบ้างระหว่างปรับลมหายใจอยู่นั้นก็แนบเนียนสอดมือเข้าไปในอุ้งมือใหญ่ เงยหน้าขึ้นยิ้มหวานเพราะรู้ว่าถูกดุอย่างแน่นอน เป็นดั่งคาดเรื่องที่มองกันด้วยแววตาดุ แต่ผิดคาดที่ไม่ถูกดุด้วยคำพูดและมือก็ไม่ถูกสะบัดออก ถึงจะไม่ถูกกอบกุมแนบแน่นแต่มือเล็กนุ่มนิ่มก็ถูกนิ้วเรียวทั้งห้าประคองเอาไว้"ทางลัดเหรอคะ""ผมหิวน้ำ""ตอนแรกหนูก็ตั้งใจจะถือมา แต่ดันรีบไปหน่อย"หยิบมาได้แค่มือถือเครื่องเดียว เงินยังไม่มีสักบาท"พกมาได้แต่เกะกะ""นั่นสิ! แต่หนูไม่เกะกะนะ พกมาได้สบาย""ตัวเกะกะเลยต่างหาก"ชิ! ถ้าไม่ติดว่าเขาไม่ชอบ จะคิดว่าอ่อยให้เธอมาหาแน่นอน ลงพิกัดไม่พอ ยังนั่งอยู่ตรงนั้นไม่ไปไหนด้วย แต่เพราะเขาไม่ชอบนั่นแหละเลยคิดว่าไม่ใช่เดินมาถึงร้านน้ำปั่นเพื่อสุขภาพ ภูทัชชัยเอ่ยปากสั่งน้ำอะโวคาโดปั่นสองแก้วเผ

อุปกรณ์อำพรางตัวอยู่ในกระเป๋า ขึ้นรถมาได้ก็สวมใส่มันทันทีเพราะอีกนิดเดียวก็ถึงคอนโดมิเนียม ในใจของแยมยังคงห่อเหี่ยว นึกถึงสิ่งที่ป้าแม่ค้าพูดก็ยิ่งเศร้าทว่าอาการเหล่านี้ที่ชอบเกิดขึ้นมาในใจ มักหายไปตอนที่ถูกเขาตอบสนองเสมอหนังสือสองเล่มวางอยู่บนโต๊ะตรงโซฟา แต่มันกลับถูกเมินไปตั้งแต่วินาทีแรกที่ภูทัชชัยมองแยมเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไม่พบว่าสวมใส่ผ้าอนามัยเขาลากเธอเข้ามาในห้องน้ำ มาอาบน้ำด้วยกันจนคุณหมอฟันมั่นใจว่าฟันเด็กได้ก็ไม่รั้งรอที่จะจูบแล้วต่อด้วยสเต็ปซุกไซ้บีบเคล้นเท่านั้นแหละแยมก็โอนอ่อนคล้อยตาม ก็ในเมื่อความหลงใหลมันแน่นอก ก็ต้องใส่ไปให้สุดทางเธอกับเขามาล้มตัวลงนอนบนเตียง สองมือใหญ่สอดประสานกับมือเล็กกดแนบที่นอน จมูกโด่งดมผิวเนื้อนวล แยมรู้สึกเหมือนถูกเขาหลงใหลอย่างหนักหน่วง หอมฟัดประหนึ่งว่าเธอเป็นตุ๊กตาตัวโปรด ร่างกายแนบชิดไม่ผละห่าง ดุนดันในจังหวะที่ตรงใจเขาและเธอ"หมอภู..""อย่า"เขากระซิบพร่าห้ามข้างใบหูเล็ก ดึงใบหน้านวลหันมาหาสบตา"เตือนแล้วว่าอย่า""หนู..อื้อ! เสียว อ๊ะ! หมอภู"ชื่อของเขาหลุดออกจากปากแยมทีไร อารมณ์ที่ประคองไว้พวยพุ่งออกมามหาศาลทุกที เขาเคยเตือนเธอหลายครั