Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

เช้าวันเสาร์แยมเดินทางกลับอำเภอทองผาภูมิ นั่งรถโดยสารประจำทางมาลงที่สถานีขนส่งกาญจนบุรี ปกติแล้วพี่ชายจะมารอรับ แต่วันนี้เธอต่อรถบัสคันใหญ่สีแดงปลายทางสังขละบุรีเพื่อเดินทางไปยังทองผาภูมิ เพื่อใช้เวลาสามชั่วโมงในการนั่งเหม่อลอย ได้นั่งคิดถึงช่วงเวลาที่ผ่านมา ความสุขจอมปลอมที่เธอสร้างขึ้นมาเพียงคนเดียวแยมลงกลางทางที่ตำบลท่าขนุน ยักษ์มารอรับหน้าปากซอย พาน้องสาวแวนซ์กลับบ้านด้วยรถมอเตอร์ไซต์ คนเป็นพี่สังเกตสีหน้าของน้องสาวผ่านกระจก ปกติแยมเป็นคนร่าเริง กลับบ้านมารอบนี้หน้าตาไม่สดใส มองแวบเดียวก็รู้ว่าต้องเกิดบางอย่างขึ้นครั้นถึงบ้านแยมก็เดินดุ่มๆ เข้าบ้าน ทักทายพ่อกับแม่แค่นิดหน่อยก็เข้าห้องนอน ทำเอาพ่อแม่แปลกใจจนต้องหันไปถามยักษ์"ทำน้องโกรธเหรอ""เพิ่งจะไปรับมา ไม่ทันทำอะไรเลยแม่ เดี๋ยวยักษ์คุยกับน้องเอง อาจจะอกหักตามประสาวัยรุ่นแหละ"บทสนทนาด้านนอกไหลเข้ามาในห้อง แยมรู้ว่าทุกคนเป็นห่วง เธอถึงอยากพาตัวเองกลับมาเป็นคนเดิมให้เร็วที่สุด ก่อนนี้เพื่อนก็เผชิญกับความรู้สึกแบบนี้โดยเฉพาะลูกพีชที่เจออะไรคล้ายๆ กัน ลูกพีชยังกลับมาได้เลยเธอนอนตัวงอกอดหมอนข้าง พอนึกถึงอ้อมแขนที่ชอบเผลอมากอดยาม

สุดท้ายแยมก็ยอมขึ้นรถ แต่แทนที่เขาจะคุยตรงนี้กลับขึ้นรถออกมาข้างนอก คงกลัวเธอจะหนีลงจากรถล่ะมั้งฉลาดมาก!รถเคลื่อนตัวแยมก็นั่งกอดอกหันมองนอกกระจก อาการแง่งอนออกฉายชัดมากกว่าอาการเสียใจกระทั่งรถมาจอดที่จอดรถของคลินิกสบายยิ้ม ทำราวกับว่าไม่รู้จะไปที่ไหนเลยมาที่นี่"จะล้มเลิกความตั้งใจแล้วหรือไงครับ"นั่งเงียบกันอยู่สักพักภูทัชชัยก็เอ่ยขึ้น ตัวเขาเองก็มองออกไปนอกกระจกฝั่งของตัวเอง ยกแขนขึ้นพิงกรอบประตู มือโอบประคองปลายคางเอาไว้ ท่วงท่าประจำยามขบคิดหรือมีความกังวล"คุณหมอทำสำเร็จแล้วค่ะ รอบนี้หนูถอดใจจริงๆ"ในขณะที่พูดน้ำเสียงสั่นเครือ อาทิตย์เดียวใครจะไปทำใจได้ แยมทำเก่งต่อหน้าคนอื่นไปอย่างนั้น"อะไรที่ทำให้ถอดใจครับ""ยังจะมาถามอีกเหรอคะ!"แยมหันหน้ามาถามเสียงแข็ง"คุยกันตรงๆ ก็ดีเหมือนกันค่ะ เราจะได้ไม่ค้างคาใจต่อกัน"คนน้องสูดน้ำมูกแรงๆ พยายามอย่างมากที่จะดึงน้ำตากลับคืน"หนูไม่เคยย่อท้อเลย แม้จะถูกคุณหมอทำตัวร้ายๆ ใส่ หนูคิดว่าคุณหมอน่าจะเริ่มชอบหนูแล้วด้วยซ้ำ แต่การที่เสียบๆ กันอยู่แล้วออกไปแบบนั้น..ไปหาแฟนเก่า"แยมสะกดกลั้นการร้องไห้ไม่ได้ ใบหน้าหวานบิดเบี้ยว น้ำตาอาบสองแก้ม"เจอ

คุณหมออนุญาตให้แยมกลับบ้านได้เพราะตรวจแล้วไม่ได้มีความผิดปกติใดในร่างกาย มีกำชับเรื่องกินยาว่าอย่ากินยาเกินขนาดแบบนั้นอีกบิลค่าใช่จ่ายหลักหมื่นกับการนอนโรงพยาบาล เห็นแล้วก็แอบเสียดาย เก็บไปกินชานมไข่มุกได้ตั้งหลายแก้ว"ชำระเรียบร้อยแล้วนะคะ"พนักงานการเงินเอื้อนเอ่ยบอกพร้อมรอยยิ้ม"ของหนูเหรอคะ ผิดบิลหรือเปล่า""ไม่ผิดค่ะ คุณยลลดาใช่ไหมคะ มีคนมาชำระแล้วค่ะ"แยมหันมองซ้ายมองขวา ใครหนอเป็นคนใจดี"มีระบุชื่อคนจ่ายไหมคะ""ไม่มีค่ะ ขออภัยด้วยนะคะ"อาจเพราะทุกการชำระเงินญาติก็สามารถมาจ่ายแทนผู้ป่วยได้ สำคัญคือเธอไม่มีญาติไง แยมเดินงงๆ มาถึงประตูทางออก พลันก็มีรถเก๋งคุ้นตามาจอดเทียบรู้แล้วว่าใคร!ก่อนที่คนขับจะเปิดประตูรถ แยมปรี่ไปหารถแท็กซี่ที่จอดรอลูกค้าอยู่ทันที"ไปคอนโดxxค่ะ"เธอหันมองด้านหลังไปด้วย รถคันนั้นขับตามหลังมา ดูก็รู้ว่าจงใจตามเธอต้องการอะไร! อุตส่าห์เลิกยุ่งให้แล้วไงแยมนั่งกอดอกหน้าบึ้งไปตลอดทาง มาถึงแยกไฟแดงมหันตภัย ติดนานติดถี่ติดไม่ไปไหน รถจอดนิ่งได้สองนาทีประตูฝั่งที่เธอนั่งอยู่ก็เปิดออก ท่อนแขนถูกคว้าจับ"คะ คุณหมอ!"เป็นหมอภูที่ดึงให้เธอลงจากรถ เขายื่นธนบัตรสีเทาให้

ติ๊ดๆๆ เสียงกดรหัสหน้าประตูห้องดังอยู่หลายครั้ง นิ้วชี้เล็กจิ้มผิดจิ้มถูก กว่าจะจิ้มได้ครบหกหลักเกือบจะถอดใจ แต่เธอคิดงว่าตัวเองกดเลขห้านะ ตัวสุดท้ายมันเลขสองไม่ใช่เหรอ ทำไมประตูห้องถึงเปิดอ้าออกได้แยมผลักดันประตูให้กว้าง เดินโซซัดโซเซเข้ามาในห้องมืดมิด ไปฟุบตัวลงกับโซฟาก่อน อาการมึนเมาทำให้เรี่ยวแรงหดหายไม่น้อยทว่าไม่นานก็เลื้อยกลับมายืน เดินตรงเข้าห้องนอนโดยไม่ต้องอาศัยความสว่าง ใช้ความเคยชินล้วนๆ ไปกดปุ่มเปิดโคมไฟแสงไฟสีส้มสว่างทั่วทั้งห้อง เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่นอนหลับอยู่บนเตียง มือเล็กยื่นไปแตะหน้าผาก หลับตารำลึกความร้อนได้แล้วก็เดินออกมาด้านนอก ห้านาทีก็กลับเข้ามาใหม่พร้อมกะละมังใส่น้ำกับผ้าขนหนูผืนเล็ก เอามันวางลงข้างโคมไฟ ทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงอย่างแรงพลางถอนหายใจ"งึมๆ"ส่งเสียงงึมงำฟังไม่ได้ศัพท์ ทำหน้าเหมือนคนละเมอไม่รู้สึกเนื้อรู้สึกตัว ภูทัชชัยลืมตามอง ริมฝีปากคลี่ยิ้มจางๆ และรับรู้ได้ทันทีว่ามีคนเมากลิ่นเหล้าหึ่งไม่พอ ยังทำท่าจะหลับทั้งที่เอาผ้าเช็ดตัวมาซับใบหน้าของเขาอยู่ผ้าขนหนูผืนเล็กลากไล้ไปตามผิวเนื้อ ลูบวนไปมาตั้งแต่ลำคอถึงหน้าอก พลันแยมก็ลืมตาขึ้น"ความร้อนมักจ

"เฮียภู!"แต่แล้วก็มีเสียงร้องเรียกดังมา ให้มันได้อย่างนี้สิ มาห้องนี้ทีไรลุ้นระทึกทุกที"ยัยมาย! เหมือนจะเข้ามาแล้วด้วย"แยมดีดดิ้นให้ภูทัชชัยปล่อย งอตัวชิดอยู่ในผ้าห่มนวม ใบหูเงี่ยฟังเสียงด้วยใจลุ้นระทึกภูทัชชัยเก็บกางเกงมาสวมใส่ มือลูบศีรษะเล็กผ่านผ้าห่ม เดินมาเปิดประตูห้องได้ทันก่อนจะถูกคนด้านนอกเปิดเข้ามา เขาออกมายืนด้านนอก ใช้ตัวเองบดบังช่องว่างที่ค่อยๆ แคบลงจนปิดสนิท"ไหนๆ ขอเจอหน่อย""มาแต่เช้าเลย"สมายด์ทำจมูกยู่"ช่วงนี้มาเช้าเป็นปกติไหมล่ะเฮีย"ถุงโจ้กถูกชูขึ้นให้ดู สมายด์เดินไปโซนครัว"สีหน้าดีขึ้นแบบนี้ ผลเป็นบวกใช่ไหม"พี่ชายเดินตามมาเปิดตู้เย็น หยิบน้ำเปล่ามาเปิดดื่ม ท่อนแขนโอบรัดรอบลำคอน้องสาว"ขอบใจนะที่ดูแลเฮีย""ขอค่าขนมสักสามหมื่นจะไม่ถือว่าเป็นบุญคุณ""ขอป๊าก็ได้แล้วมั้ง"บ้านของพวกเขามีธุรกิจผลิตเครื่องใช้ไฟฟ้า เป็นธุรกิจของครอบครัวใหญ่ไม่ใช่ของบิดาคนเดียว ภูทัชชัยถึงมาเป็นหมอฟันเพราะไม่ได้อยากไปแบ่งเงินกับใคร แต่อนาคตสมายด์มีแนวโน้มเข้าไปทำงานที่นั่น"ก็มายช่วยปลอบใจเฮีย ไม่ได้ปลอบใจป๊าสักหน่อย""เดี๋ยวเฮียโอนให้ กลับมากี่โมง""ตีหนึ่ง""ดึกไป""แหม! ถ้าไม่มีคน