Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

รถของหมอภู จำไม่ผิดอย่างแน่นอน!"เดี๋ยวหนูมาเอานะคะ ขอเวลาแปป"แยมผละจากร้านขายขนมปังปิ้งมาเกาะท้ายรถหรู ชะเง้อคอมองหาเจ้าของรถภายในตึกแพทย์ ตึกนี้ค่อนข้างปิดมิดชิด มองจากภายนอกจะเห็นกระจกล้อมรอบ ตอนนี้เลยไม่รู้ว่าหมอภูอยู่ตรงไหน"คุณหมอมาทำอะไรนะ"พอดีมีคนเดินออกมาจากตึก แยมไม่รอช้าปรี่เข้าไปถาม"ขอโทษนะ ขอถามอะไรนิดหนึ่งนะคะ"นักศึกษาผู้ชายตัวสูงทรงหมอในอนาคตขยับแว่นตารอฟังคำถามอย่างตั้งใจ"คุณหมอที่ชื่อภูทัชชัยมาทำอะไรที่นี่เหรอ""มาเป็นวิทยากรคู่กับหมอปกรณ์ในห้องประชุมครับ"อ๋อ! ที่แท้ก็มีการอบรมภายใน"ขอบคุณนะ""เอ่อ ถามอะไรอีกไหม ชื่อผมไหม""ไม่ล่ะ อยากรู้แค่เรื่องนั้น"แยมเดินกลับมาร้านขนมปังปิ้ง คอยมองไปยังตึกคณะแพทย์ตลอดเผื่อจะมีคนออกมาจากตึก เฝ้ารอจนได้ขนมปังก็ไม่มีคนออกมาจึงตัดใจเดินกลับตึกคณะนิเทศน์ศาสตร์มีดวงตาคมคู่หนึ่งมองผ่านกระจกห้องประชุมไปยังด้านล่าง ตอนนี้ถึงคิวของปกรณ์กำลังพูดคุยกับน้องๆ นักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่หนึ่งถึงปีที่สาม ตัวเขาเลยมีเวลามานั่งเล่นรอตรงโซฟารับรองครั้นถึงคิวของเขาออกไปยืนตรงหน้าทุกคนพร้อมไมโครโฟน เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นจนต้องเฝ้ารอให้เสียงนั้นเงียบ

ไม่ถึงครึ่งทางดีแยมก็ถูกลอกคราบออกจนหมด โซฟาเปลี่ยนมาเป็นเตียงนอนในห้อง ความเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่าน เธอตอบสนองหมอภูได้ดี เริ่มเรียนรู้ความป่าเถื่อนของเขาด้วยการทำตามทุกอย่างที่ต้องการ"อื้อ!" ลำตัวเล็กถูกจับพลิกคว่ำอีกครั้ง ภูทัชชัยประกบด้านหลัง สอดใส่อย่างรวดเร็วก็ขยับโยกสะโพก แหงนเงยใบหน้าขึ้นครางแผ่วที่คิดว่าเธอคงจะไม่ได้ยินหารู้ไม่ว่าทุกอิริยาบถอยู่ในสายตาของแยม โดนขนาดนี้ก็ต้องจำให้ได้ทุกโมเม้นต์สิรอบที่สามจบลงแยมนอนฟุบไปกับหมอนนุ่มหอบหายใจ สองมือกำปลอกหมอน กัดฟันร้องซี้ดซ้าดเพราะรู้สึกเจ็บเจ็บมากแม่จ๋า!ร่ำร้องอยู่ในใจ หวังได้การปลอบประโลมจากเขาบ้างสักนิด แต่ความร้อนที่แนบชิดเมื่อครู่กลับหายไปเลยตั้งแต่เขาผละออก แยมพลิกตัวกลับมามองหา เหมือนว่าเขาจะไม่อยู่ในห้องนอนนี้แล้วจึงฝืนลุกจากที่นอน ค่อยๆ เดินมาพร้อมกับผ้านวมห่มลำตัว กว่าจะถึงหน้าประตูห้องนอนใช้เวลาไปมากโขพลันก็ได้กลิ่นบุหรี่ลอยมาจางๆ แยมชะโงกหน้าออกไปมองตามทิศทางของกลิ่นนั้น มันลอยมาจากระเบียง หมอภูในชุดคลุมอาบน้ำกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงนั้น เขาปรายตามามองเธอ ขยับปลายนิ้วไล่ขี้เถ้าให้ร่วงหล่นจากบุหรี่ก็เอาม

ข้อมือเล็กถูกกอบกุม ดึงกระชากที่ไม่ต่างจากวันนั้นขึ้นมาบนห้องชั้นที่ยี่สิบ แยมหวาดระแวงตลอดการเดิน เขาไม่กลัวสมายด์จะออกมาเจอบ้างหรือไง เธอกลัวรุ่นน้องมาเห็นจนฉี่จะราดอยู่แล้วเข้ามาในห้องทุกอย่างดูรีบร้อนไม่ต่างจากวันนั้น แยมเข้ามาอยู่ในห้องนอน โดนหมอหรือหมาฟัดก็ไม่แน่ใจ น่าเจ็บใจตรงที่เธอดันตื่นเต้นและซาบซ่านตั้งแต่ถูกเขาจูบในวินาทีแรก แทนที่จะมีโอกาสทำตัวเก่งกล้าสักนิดให้รู้ว่าเธอก็ไม่ใช่ขี้ๆภูทัชชัยลอกคราบคนตัวเล็กได้รวดเร็วจนน่าตกใจ มือตะปบบีบขย้ำนมนุ่มจนล้นมือแล้วก้มลงใช้ลิ้นปาดเลียป้านสีเข้มที่โผล่ออกมาระหว่างนิ้ว วินาทีลิ้นแตะต้องแยมเงยหน้าครางเสียงสั่น สองมือจิกบ่าแกร่ง เสียวๆๆ เสียวเป็นบ้า"คุณหมอ หนูแค่เอาทุเรียนมาให้เอง"เจตนาของเธอมีแค่นั้นจริงๆ สาบานได้เลย"ผมเป็นหมอ"เขาเคลื่อนตัวขึ้นมาวางใบหน้าตรงหน้าคนตัวเล็ก มุมปากยกยิ้มร้ายกาจ"ไม่ได้เป็นควายแล้วรู้ไหมว่าทำไมผมถึงขี้เกียจจะปฏิเสธแล้ว"แยมยังคงต่อสู้กับความเสียวซ่านเพราะมือใหญ่ซุกซนอยู่กับท่อนล่างของเธอ นิ้วกรีดกรายตามร่องรอยแยก บดขยี้จุดเสียวที่เล่นเอาแยมตัวสั่นเกร็ง อาการของแยมยิ่งทำให้เขาชอบใจ"ของฟรี ใครไม่คว้าไ

หมอภูเข้ามายืนตรงหน้า แยมก็เกิดอาการร้อนตัวเหงื่อแตกพลั๊ก เธอสบตากับเขาแวบเดียวก็ต้องหลุบตาลงมามองบาดแผลของรุ่นน้องอย่านะอย่า อย่าโป๊ะเด็ดขาดเลย"แค่บอกเฉยๆ ไม่ได้ให้มานะคะเฮีย"สมายด์ทำหน้างอใส่พี่ชายอีกคน ภูทัชชัยย่อตัวนั่งลงมองดูแผลน้อง สำรวจดูตรงอื่นด้วยว่ามีแผลอีกหรือไม่ ดวงตาเหล่มองคนที่นั่งอยู่ซ้ายมือ แวบเดียวก็เงยหน้าขึ้นสบตาน้อง"แล้วคู่กรณีว่าไง""นู้นค่ะ"บุ้ยปากไปให้มองด้านหลัง เก่งในชุดนักศึกษาเพิ่งจะวางโทรศัพท์แล้วหันกลับมามอง เขาขมวดคิ้วนิดๆ ที่เห็นคนนั่งอยู่ หันไปสบตากับแยมก็พบว่าเธอกำลังส่งสัญญาณว่าห้ามพูด ดูเหมือนจะมีเรื่องน่าสนใจแหะ แต่คงไม่น่าสนใจเท่าเรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้"ยังไม่ได้แนะนำเลยค่ะ นี่พี่แยมรุ่นพี่ของมายเอง"สมายด์เอียงหัวมาทางแยม ช่วยไม่ได้ที่จะหันมองและเธอก็พนมสองมือไหว้นอบน้อมทั้งที่เมื่อเช้ามืดยังทำท่าจะกัดไข่ของเขาอยู่เลย ภูทัชชัยมองหน้าแยมนิ่งงัน ทำแนบเนียนว่าไม่รู้จัก แยมแอบจี๊ดๆ ในใจนิดหน่อย เฉยชาไม่สมกับรอยดูดบนผิวหนังเลยจริงๆ"นี่พี่ชายของมายเองนะพี่ เขาชื่อพี่หมอภู"แนะนำภูทัชชัยบ้างแล้วบุ้ยปากไปข้างหน้า"พี่แยมมากับเขาก็เลยได้มาโรงพยาบาลด

ภูทัชชัยแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยก็หันกลับแล้วอุ้มแยมลงมายืน ดึงเสื้อกาวน์มาสวมใส่กลับตามเดิม ยื่นมือไปถอดเมมโมรี่การ์ดที่กล้องวงจรปิดมาหย่อนใส่กระเป๋า"ไปรอที่รถ"ออกคำสั่งคล้ายกับว่าคุยกับสายลม แยมหันมายืนกอดอก ยื่นมือไปกำคอเสื้อเชิ้ตสีขาวแล้วดึงคนตัวโตให้เข้ามาใกล้และเพราะตกใจนั่นแหละ ภูทัชชัยถึงได้ถลาตามแรงดึงง่ายๆ มาอยู่ตรงหน้าเด็กดื้อที่กำลังกลายเป็นเด็กดุ"พูดดีๆ สิคะคุณหมอ ที่นี่คลินิกนะ"น้ำลายเหนียวหนืดกลืนลงคอ ดวงตาเหลือบมองประตูสีขาว เห็นลางๆ ว่ามีคนยืนอยู่ตรงนั้นและอาจจะแอบฟัง เขาถอนหายใจหนักๆ กัดฟันพูดเสียงเบา"ไปรอหมอที่รถ..นะครับ"ค่อยน่าฟังหน่อย คนแก่ไม่รู้ฤทธิ์เดชของเด็กเสียแล้วมั้งแยมยอมคลายมือออกจากเสื้อปล่อยเป็นอิสระแล้วเดินไปตรงประตู มองคุณหมอจนมั่นใจว่าพร้อมแล้วก็เปิดประตู น่าแปลกที่ตอนแรกเห็นเงาคนอยู่ พอประตูเปิดออกกลับไม่พบเจอใคร ผู้ช่วยก็เพิ่งเดินออกมาจากอีกห้องแล้วเข้าห้องนั้นไปตอนหลังนี่เอง"งวดสุดท้ายแปดพันบาท คุณหมอไม่นัดแล้วนะคะ""ค่ะ"จัดการโอนเงินค่ารักษารากฟันงวดสุดท้ายเสร็จแล้วก็เงยหน้าขึ้นมองพนักงาน เธอรีบหลุบตาลงหลีกหนีสายตา แยมรู้แล้วว่าอาจจะมีคนได้ย