บททั้งหมดของ จู่โจมรักคุณหมอเย็นชา: บทที่ 11 - บทที่ 15

รถของหมอภู จำไม่ผิดอย่างแน่นอน!"เดี๋ยวหนูมาเอานะคะ ขอเวลาแปป"แยมผละจากร้านขายขนมปังปิ้งมาเกาะท้ายรถหรู ชะเง้อคอมองหาเจ้าของรถภายในตึกแพทย์ ตึกนี้ค่อนข้างปิดมิดชิด มองจากภายนอกจะเห็นกระจกล้อมรอบ ตอนนี้เลยไม่รู้ว่าหมอภูอยู่ตรงไหน"คุณหมอมาทำอะไรนะ"พอดีมีคนเดินออกมาจากตึก แยมไม่รอช้าปรี่เข้าไปถาม"ขอโทษนะ ขอถามอะไรนิดหนึ่งนะคะ"นักศึกษาผู้ชายตัวสูงทรงหมอในอนาคตขยับแว่นตารอฟังคำถามอย่างตั้งใจ"คุณหมอที่ชื่อภูทัชชัยมาทำอะไรที่นี่เหรอ""มาเป็นวิทยากรคู่กับหมอปกรณ์ในห้องประชุมครับ"อ๋อ! ที่แท้ก็มีการอบรมภายใน"ขอบคุณนะ""เอ่อ ถามอะไรอีกไหม ชื่อผมไหม""ไม่ล่ะ อยากรู้แค่เรื่องนั้น"แยมเดินกลับมาร้านขนมปังปิ้ง คอยมองไปยังตึกคณะแพทย์ตลอดเผื่อจะมีคนออกมาจากตึก เฝ้ารอจนได้ขนมปังก็ไม่มีคนออกมาจึงตัดใจเดินกลับตึกคณะนิเทศน์ศาสตร์มีดวงตาคมคู่หนึ่งมองผ่านกระจกห้องประชุมไปยังด้านล่าง ตอนนี้ถึงคิวของปกรณ์กำลังพูดคุยกับน้องๆ นักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่หนึ่งถึงปีที่สาม ตัวเขาเลยมีเวลามานั่งเล่นรอตรงโซฟารับรองครั้นถึงคิวของเขาออกไปยืนตรงหน้าทุกคนพร้อมไมโครโฟน เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นจนต้องเฝ้ารอให้เสียงนั้นเงียบ

ไม่ถึงครึ่งทางดีแยมก็ถูกลอกคราบออกจนหมด โซฟาเปลี่ยนมาเป็นเตียงนอนในห้อง ความเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่าน เธอตอบสนองหมอภูได้ดี เริ่มเรียนรู้ความป่าเถื่อนของเขาด้วยการทำตามทุกอย่างที่ต้องการ"อื้อ!" ลำตัวเล็กถูกจับพลิกคว่ำอีกครั้ง ภูทัชชัยประกบด้านหลัง สอดใส่อย่างรวดเร็วก็ขยับโยกสะโพก แหงนเงยใบหน้าขึ้นครางแผ่วที่คิดว่าเธอคงจะไม่ได้ยินหารู้ไม่ว่าทุกอิริยาบถอยู่ในสายตาของแยม โดนขนาดนี้ก็ต้องจำให้ได้ทุกโมเม้นต์สิรอบที่สามจบลงแยมนอนฟุบไปกับหมอนนุ่มหอบหายใจ สองมือกำปลอกหมอน กัดฟันร้องซี้ดซ้าดเพราะรู้สึกเจ็บเจ็บมากแม่จ๋า!ร่ำร้องอยู่ในใจ หวังได้การปลอบประโลมจากเขาบ้างสักนิด แต่ความร้อนที่แนบชิดเมื่อครู่กลับหายไปเลยตั้งแต่เขาผละออก แยมพลิกตัวกลับมามองหา เหมือนว่าเขาจะไม่อยู่ในห้องนอนนี้แล้วจึงฝืนลุกจากที่นอน ค่อยๆ เดินมาพร้อมกับผ้านวมห่มลำตัว กว่าจะถึงหน้าประตูห้องนอนใช้เวลาไปมากโขพลันก็ได้กลิ่นบุหรี่ลอยมาจางๆ แยมชะโงกหน้าออกไปมองตามทิศทางของกลิ่นนั้น มันลอยมาจากระเบียง หมอภูในชุดคลุมอาบน้ำกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงนั้น เขาปรายตามามองเธอ ขยับปลายนิ้วไล่ขี้เถ้าให้ร่วงหล่นจากบุหรี่ก็เอาม

ข้อมือเล็กถูกกอบกุม ดึงกระชากที่ไม่ต่างจากวันนั้นขึ้นมาบนห้องชั้นที่ยี่สิบ แยมหวาดระแวงตลอดการเดิน เขาไม่กลัวสมายด์จะออกมาเจอบ้างหรือไง เธอกลัวรุ่นน้องมาเห็นจนฉี่จะราดอยู่แล้วเข้ามาในห้องทุกอย่างดูรีบร้อนไม่ต่างจากวันนั้น แยมเข้ามาอยู่ในห้องนอน โดนหมอหรือหมาฟัดก็ไม่แน่ใจ น่าเจ็บใจตรงที่เธอดันตื่นเต้นและซาบซ่านตั้งแต่ถูกเขาจูบในวินาทีแรก แทนที่จะมีโอกาสทำตัวเก่งกล้าสักนิดให้รู้ว่าเธอก็ไม่ใช่ขี้ๆภูทัชชัยลอกคราบคนตัวเล็กได้รวดเร็วจนน่าตกใจ มือตะปบบีบขย้ำนมนุ่มจนล้นมือแล้วก้มลงใช้ลิ้นปาดเลียป้านสีเข้มที่โผล่ออกมาระหว่างนิ้ว วินาทีลิ้นแตะต้องแยมเงยหน้าครางเสียงสั่น สองมือจิกบ่าแกร่ง เสียวๆๆ เสียวเป็นบ้า"คุณหมอ หนูแค่เอาทุเรียนมาให้เอง"เจตนาของเธอมีแค่นั้นจริงๆ สาบานได้เลย"ผมเป็นหมอ"เขาเคลื่อนตัวขึ้นมาวางใบหน้าตรงหน้าคนตัวเล็ก มุมปากยกยิ้มร้ายกาจ"ไม่ได้เป็นควายแล้วรู้ไหมว่าทำไมผมถึงขี้เกียจจะปฏิเสธแล้ว"แยมยังคงต่อสู้กับความเสียวซ่านเพราะมือใหญ่ซุกซนอยู่กับท่อนล่างของเธอ นิ้วกรีดกรายตามร่องรอยแยก บดขยี้จุดเสียวที่เล่นเอาแยมตัวสั่นเกร็ง อาการของแยมยิ่งทำให้เขาชอบใจ"ของฟรี ใครไม่คว้าไ