Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 48

ก่อนลงจากรถก็ผลัดกันหอมแก้มคนละที ภูทัชชัยทำมันอย่างไม่เคอะเขิน ไม่นึกรำคาญใจใดๆ มองตามคนตัวเล็กจนเธอหันมาโบกมือลาอีกครั้งถึงได้ยอมขับรถออกมาคลินิก มาเปิดคลินิกเองเพราะมาเร็วกว่าปกติและนับจากนี้คงจะต้องเป็นแบบนี้ทุกวันตลอดสัปดาห์กว่าๆ พนักงานและผู้ช่วยเข้าหน้าเขาไม่ติดเลย ไม่ใช่ว่าถูกทิ้งแล้วพาล แต่ใบหน้าบึ้งตึงเต็มไปด้วยความเครียดช่างน่ากลัว ทว่าวันนี้สีหน้าของภูทัชชัยดีขึ้นแล้ว ก่อนเข้างานยังมีใจสั่งเครื่องดื่มมาให้ลูกน้องด้วย"กาแฟของคุณหมอค่ะ"แต่ของเขากลับมีไรเดอร์อีกคันมาส่ง เห็นชื่อร้านและเมนูก็รู้ได้ทันทีว่าใครส่งมาให้ เขาถ่ายรูปแก้วกาแฟแล้วแชร์ลงสตอรี่ไอจี แนบอิโมจิหัวใจสีแดงต่อด้วยอิโมจิรูปเด็กผู้หญิง ใส่เพลงรักน่ารักๆ ประกอบวินานั้นแยมก็มากดหัวใจให้ เซลฟี่ใบหน้าตัวเองทำปากจู๋ส่งมา ภูทัชชัยยกมือถือขึ้นมาจูบหน้าจอ ดวงตาเหลือบมองประตู เห็นคนยืนมองอยู่ก็ชะงักดึงมือถือลงผู้ช่วยสาวก็ชะงักยิ้มเจื่อน "พี่เคาะประตูแล้วนะคะ""ครับ""แค่จะมาแจ้งว่าคนไข้คนแรกมาแล้วค่ะ""ครับ"พอประตูปิดลงภูทัชชัยก็ยกมือลูบต้นคอ "ไม่เป็นตัวของตัวเองเลยว่ะ"แต่เขารู้สึกชอบนะ มันมีความสุขดีฝั่งของแยมก

ตลาดที่ว่าก็คือตลาดธรรมดาที่แยมกับเพื่อนชอบมาเดิน ตั้งใจซื้ออาหารเย็นไปนั่งกินริมระเบียงเพราะหมอภูบอกว่าชอบมาก มากกว่ากินข้าวนอกบ้านได้ของกินเต็มมือแล้วแยมก็เดินไปร้านขายเสื้อผ้า เมียงมองร้านขายเสื้อเชิ้ตพลางพิจารณา"ความหล่อระดับนี้ต้องของขึ้นห้างเท่านั้น ไปเถอะค่ะ"ภูทัชชัยยิ้มเอ็นดู เดินตามการจับจูงของเด็กเพราะเด็กคล่องแคล่วในการเดินตลาดมากกว่าขึ้นรถมาได้เขาก็เอี้ยวตัวไปด้านหลัง หยิบถุงกระดาษสองใบมาวางบนหน้าตักบาง"อะไรคะ""สวยขนาดนี้ต้องของพรีเมี่ยมเท่านั้น""บ้า! พูดอะไรก็ไม่รู้"แยมยิ้มจนปวดแก้ม หยิบของในถุงออกมาดู เดาไว้ก่อนเลยว่าต้องเป็นกระเป๋าเพราะดูจากแบรนด์ข้างถุงแล้ว ไม่ผิดจากที่คาดคิด เป็นกระเป๋าสะพายข้างสีดำใบกะทัดรัด อีกถุงเป็นสร้อยคอเส้นเล็กตัวจี้รูปหัวใจ"ฮื้อ! ขอบคุณนะคะ หนูชอบมากเลย มาหอมทีมา"คนจะโดนหอมยื่นแก้มมาให้จมูกเล็กฟัดพร้อมกับหยิบสร้อยเส้นเล็กมาสวมใส่ให้แยม มันสวยเหมาะสมกับเธอ แต่อย่าถามถึงราคาเลย เดี๋ยวจะมีคนวีนว่าเขาสิ้นเปลืองเอาได้"ไปค่ะ กินข้าวให้อิ่มแล้วเดี๋ยวหนูจะตอบแทนแบบจุกๆ ให้""จุกก่อนก็ได้ ข้าวไว้ทีหลัง""หนูพร้อมเสมอแหละ"หัวเราะคิกคักให้กัน

อย่างไรก็ต้องเคลียร์ให้จบ ไม่มีทางปล่อยคาราคาซังภูทัชชัยอุ้มแยมไปนั่งบนเตียงนอน สองมือโอบแก้มนวลเช็ดน้ำตาอย่างอ่อนโยน การกระทำนั้นอยู่ในสายตาของพ่อแม่ รวมถึงยักษ์ที่ส่งเสียงเค้นหัวเราะสมเพช"อย่ามาทำเป็นคนแสนดีเลยว่ะ"หมอหนุ่มหยัดยืนขึ้น สองมือพนมไหว้ผู้ใหญ่ ทั้งทักทายและขอโทษแล้วหันมาคุยกับยักษ์อย่างจริงจัง"มึงมาเคลียร์กับกู""กราบตีนกูดิ" ยักษ์ยิ้มหยัน"กูไม่ทำ" และภูทัชชัยก็ยังยืนยันในศักดิ์ศรี"กระจอก""คนที่กระจอกคือมึง กูเลิกกับเขามาหลายปี กูมูฟออนไปถึงไหนแล้ว มึงเลิกก่อนนั้นยังวนมาแค้นกู กระจอกว่ะ"ยักษ์ถลาคว้าคอเสื้อเชิ้ต พยายามข่มอารมณ์ไม่ไปคว้ามีดมาฟันหน้าไอ้เวรนี่"มึงมูฟออนได้ก็ไปเอาคนอื่น อย่ามายุ่งกับน้องกู""กูจะเอาน้องมึง""ไอ้เหี้ยภู!""ไอ้เหี้ยยักษ์! กูรักน้องมึง!""ตอนนั้นมึงก็บอกว่ารัก เพิ่งรู้จักไม่กี่วันมาทำทรงรักแล้วก็ต้องเอาให้ได้ มึงอ่านนิยายอยู่หรือไง คนเหี้ยอย่างมึงไม่จริงจังกับน้องกูหรอก""กูจริงจัง ถึงกูจะรู้จักแยมไม่นาน วินาทีเดียวที่รู้ตัวว่ารู้สึกรักก็คือรัก รักแล้วคือรักเว้ย กูรักน้องมึง""แล้วไงวะ! กูไม่ให้มึงจะมีปัญทำอะไรได้""แล้วมึงมีปัญญาทำอะไรไ

ครอบครัวของภูทัชชัยไม่รอช้าเดินทางไปพูดคุยทำความรู้จักกับครอบครัวของแยมเลยในอาทิตย์ถัดมายักษ์ออกมาทักทายแค่นิดหน่อยเท่านั้นก็ทำทีงานยุ่ง แบกจอบแบกเสียบเข้าสวนไปคงต้องให้เวลาเยียวยาอย่างเดียวกำหนดการหมั้นหมายคือหนึ่งเดือนข้างหน้า ระหว่างนั้นภูทัชชัยย้ายแยมมาอยู่ด้วยกัน ใช้ชีวิตด้วยกันไม่ต่างจากผัวเมียแต่งงานจดทะเบียนสมรส เช้าเขาไปส่งเธอเรียนหนังสือ ตัวเองมาทำงาน บ่ายแก่ๆ แยมก็จะมาหาที่คลินิก ตอนเย็นไปวิ่งที่สวน กลับมากินข้าวที่ห้องพักด้วยกันทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี เพื่อนของภูทัชชัยมีโทรมาแซวบ้างว่าเพื่อนติดhีจนทิ้งพวกเขา ส่วนกิ่งมีโทรมาหาหนึ่งครั้ง เขาลองรับสายดูเพราะแยมบอกให้รับ เธอโทรมาขอยืมเงิน ภูทัชชัยถึงกับอึ้งไปเลยแล้วบอกไปตามตรงว่าเขากำลังจะหมั้นกับแฟน จากนั้นก็วางสาย บล็อกกิ่งทุกช่องทาง ไม่รู้ว่าจะไปยืมเงินแฟนเก่าที่ไหนอีกหรือเปล่า ไอ้ยักษ์ก็อาจจะโดนก็ได้วันหมั้นหมายเดินทางมาถึง งานจัดเล็กๆ ในบ้านสวน คนมาร่วมงานเป็นญาติมิตรเท่านั้น บรรยากาศเป็นไปด้วยความสุขเรียบง่าย หนุ่มสาวที่หมั้นหมายกันก็แต่งตัวสวยหล่อธรรมดา แต่แม้จะเป็นชุดกระโปรงสีขาวเรียบหรู ภูทัชชัยก็ยังมองแยมด้วยแวว