Todos los capítulos de ท่านอ๋องของข้าหาได้เกรงกลัวพระชายา: Capítulo 31 - Capítulo 40

วันที่สามหลังการแต่งงาน ตามธรรมเนียมเจ้าสาวต้องกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมตั้งแต่เช้าตรู่ จวนเซ่อเจิ้งอ๋องก็เริ่มวุ่นวายกว่าปกติ ลั่วชิงอวี้เพิ่งกินอาหารเช้าเสร็จ เมื่อเดินออกมาถึงลานด้านหน้าก็เห็นรถม้าสองคันจอดเรียงอยู่ บ่าวรับใช้กำลังทยอยยกหีบของขวัญขึ้นรถอย่างขะมักเขม้นนางยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง“นี่คืออะไร”พ่อบ้านรีบเข้ามาคำนับ“ของขวัญสำหรับกลับจวนเดิมของพระชายาพ่ะย่ะค่ะ”ลั่วชิงอวี้มองรถม้าคันแรก แล้วมองรถม้าคันที่สอง“ทั้งหมดเลยหรือ”“พ่ะย่ะค่ะ”“สองคันรถเชียวนะ”“พ่ะย่ะค่ะ”คำตอบของพ่อบ้านทำให้นางอดหัวเราะออกมาไม่ได้“ข้าเพียงกลับไปเยี่ยมท่านพ่อ ไม่ได้จะนำสินสอดไปสู่ขอผู้ใดเสียหน่อย”พ่อบ้านยิ้ม“ท่านอ๋องตรัสว่าครั้งแรกที่พระชายากลับจวนเดิม ของขวัญจะน้อยเกินไปไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ”ได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าลั่วชิงอวี้ยิ่งกว้างขึ้น นางกำลังจะถามว่าเซียวจิ่นเหยียนไปไหน ก็เห็นร่างสูงในชุดคลุมสีเข้มเดินออกมาจากทางเรือนหลักเสียก่อนลั่วชิงอวี้ชะงัก“ท่านอ๋องก็จะออกจากจวนหรือเพคะ”เซียวจิ่นเหยียนเลิกคิ้ว“วันนี้เจ้ากลับบ้านเดิม ข้าก็ต้องไปด้วยสิ”ดวงตาของนางเป็นประกายขึ้นทันที“ท่านอ๋องจะไปก

เมื่อเห็นสีหน้าของเซียวจิ่นเหยียนลั่วชิงอวี้จึงได้พูดต่อ“ท่านพ่อกับพี่ใหญ่ต้องมารับหม่อมฉันกลับบ้านแน่”เซียวจิ่นเหยียนหรี่ตา“แล้วเจ้าเล่า”“หม่อมฉันหรือเพคะ”นางมองเขา ก่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์จะปรากฏขึ้น“หม่อมฉันก็คงเก็บของกลับบ้านกับพวกเขา”“ลั่วชิงอวี้”นางหัวเราะเสียงใส“ดังนั้นท่านต้องดีกับหม่อมฉันเข้าไว้นะเพคะ”เซียวจิ่นเหยียนมองพระชายาของตนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยื่นมือดึงนางเข้ามานั่งใกล้กว่าเดิม“ข้าเพิ่งรู้ว่าแต่งภรรยาหนึ่งคน ต้องเอาใจทั้งภรรยา พ่อตา และพี่ภรรยาด้วย”ลั่วชิงอวี้พยักหน้าอย่างจริงจัง“ตอนนี้รู้ก็ยังไม่สายนะเพคะ”“ขาดทุนเสียแล้ว”“จะคืนสินค้าหรือ”“ไม่คืน”เขาตอบทันที ลั่วชิงอวี้ชะงัก เซียวจิ่นเหยียนก้มมองนาง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายราวกับเป็นเรื่องที่ไม่จำเป็นต้องคิด“แต่งเข้าจวนมาแล้วก็ต้องเป็นของข้า”“ไม่มีเหตุผลต้องคืน”ใบหน้าของลั่วชิงอวี้ค่อย ๆ แดงขึ้น นางรีบหันไปมองนอกหน้าต่าง แต่รอยยิ้มตรงมุมปากกลับซ่อนไม่มิดเซียวจิ่นเหยียนเห็นทั้งหมด เขาไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงยกมือขึ้นรินชาให้นาง แล้วเลื่อนจานขนมที่เตรียมไว้ในรถม้าเข้ามาใกล้การเคลื่อนไหวเรียบง่ายและเป

คำพูดของเซียวจิ่นเหยียนทำให้เซียวหลิงเยวียนขมวดคิ้ว“รวมถึงฮองเฮาด้วยหรือ”เซียวจิ่นเหยียนหยุด“ตอนนี้รวมถึงฮองเฮาด้วย”เซียวหลิงเยวียนไม่พอใจทันที“แต่ข้าไม่อยากปิดบังนางอีกต่อไปแล้ว”“ถ้าเช่นนั้นฝ่าบาทอยากให้นางรู้ว่าเหอกุ้ยเฟยอาจตั้งครรภ์กับบุรุษอื่น แล้วต้องแสดงละครทำเป็นยินดีต่อไปหรือ”ฮ่องเต้เงียบ เซียวจิ่นเหยียนกล่าวต่อ“ยิ่งรู้น้อย คนยิ่งแสดงได้เป็นธรรมชาติ รอให้มีหลักฐานก่อนค่อยบอก”เซียวหลิงเยวียนยอมพยักหน้าในที่สุด“ก็ได้”เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนถามอย่างจริงจัง“เสด็จอาคิดว่า...เด็กเป็นของใคร”เซียวจิ่นเหยียนปรายตามองเขา“หากกระหม่อมรู้แล้ว เหตุใดยังต้องตรวจสอบเพิ่ม”“...”“แต่ว่า...”เขาหันไปมองความมืดนอกหน้าต่าง ดวงตาค่อย ๆ เย็นชาลง“ไม่ว่าบิดาของเด็กจะเป็นผู้ใด คนผู้นั้นกล้ามาก ในวังหลวงแห่งนี้ นอกจากฝ่าบาทแล้ว...”เซียวจิ่นเหยียนหยุดเล็กน้อย“ผู้ใดยังกล้ามีความสัมพันธ์กับกุ้ยเฟยได้”เซียวหลิงเยวียนไม่ได้ตอบ เพราะนั่นก็คือสิ่งที่เขาอยากรู้มากที่สุด ในพระราชวังซึ่งเต็มไปด้วยสายตาของผู้คน เต็มไปด้วยกฎระเบียบ และทุกย่างก้าวถูกเฝ้าจับจ้อง บุรุษคนใดกันที่สามารถเข้าใกล้เหอกุ้ย

หลายวันหลังจากเรื่องเหอกุ้ยเฟยตั้งครรภ์แพร่สะพัดออกไป ภายในเมืองหลวงยังคงเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความยินดีของบำรุงจากตำหนักต่าง ๆ ถูกส่งเข้าไปยังตำหนักเหอซินไม่ขาดสาย แม้แต่ลั่วชิงเหยาในฐานะฮองเฮาก็ยังพระราชทานของบำรุงครรภ์ไปตามธรรมเนียมทุกอย่างดูปกติ ปกติเสียจนไม่มีผู้ใดรู้ว่า ภายใต้ความสงบของวังหลวงกำลังมีคลื่นลูกใหญ่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันแต่เซียวจิ่นเหยียนไม่เคยเชื่อเรื่องความบังเอิญ ในเมื่อเซียวหลิงเยวียนยืนยันอย่างหนักแน่นว่าไม่เคยร่วมอภิรมย์กับเหอกุ้ยเฟย เช่นนั้นเด็กในครรภ์ย่อมต้องมีบิดาเป็นบุรุษอื่น ปัญหาคือ บุรุษผู้นั้นเข้าไปถึงตัวกุ้ยเฟยแห่งวังหลังได้อย่างไรหลังออกจากวังในคืนนั้น เซียวจิ่นเหยียนก็สั่งให้องครักษ์ลับตรวจสอบคนทุกคนที่เข้าออกตำหนักเหอซินย้อนหลังสามเดือนทันที ไม่เพียงบันทึกอย่างเป็นทางการของกรมวัง แม้แต่คนส่งอาหาร คนส่งถ่าน คนจากห้องเครื่อง หมอหลวง นางกำนัล ขันที ตลอดจนคนที่เคยผ่านเข้าไปยังลานด้านนอกของตำหนักเหอซินก็ถูกตรวจสอบทั้งหมด โดยเฉพาะช่วงเวลาที่สอดคล้องกับอายุครรภ์ของเหอกุ้ยเฟยสองวันแรกไม่มีสิ่งใดผิดปกติ รายชื่อทุกคนล้วนตรวจสอบย้อนกลับได้ จนกระทั่งองคร

เซียวจิ่นเหยียนยื่นมือให้นาง แล้วเอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“กลับบ้านกันเถิด”สองคำง่าย ๆ ทำให้ลั่วชิงอวี้ชะงักเล็กน้อย กลับบ้าน! เมื่อก่อนคำนี้สำหรับนางหมายถึงจวนตระกูลลั่วแต่ตอนนี้... นางมองมือของเซียวจิ่นเหยียน ก่อนวางมือตนลงไป“เพคะ”เมื่อกลับถึงจวนอ๋อง ฟ้าก็มืดแล้ว เซียวจิ่นเหยียนคิดว่าหลังเห็นเรื่องในตำหนักเหอซิน ลั่วชิงอวี้คงกินอะไรไม่ลง จึงสั่งให้ห้องครัวทำอาหารรสอ่อน แต่เมื่อกลับถึงเรือน นางกลับถามคำแรกว่า“วันนี้มีปลาตุ๋นหรือไม่เพคะ”เซียวจิ่นเหยียนมองนาง“...เจ้ายังกินลงอีกหรือ”“เหตุใดจะกินไม่ลง”“เมื่อครู่เจ้าเพิ่งเห็น...”“หยุด!”นางยกมือขึ้นทันที“ตอนกินข้าวห้ามพูด”เซียวจิ่นเหยียนเงียบไป จากนั้นหัวเราะเบา ๆ ดี! ยังรู้จักห่วงกินอยู่ แสดงว่าไม่เป็นอะไรจริง ๆ อาหารเย็นผ่านไปอย่างสงบหลังอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว ทั้งสองจึงกลับเข้าห้องนอน ลั่วชิงอวี้กำลังนั่งหวีผมอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เซียวจิ่นเหยียนเดินมาหยุดด้านหลัง“ชิงอวี้”“เพคะ”“เจ้าติดค้างคำตอบข้าอยู่”มือที่กำลังหวีผมหยุดลง นางแกล้งไม่รู้“คำตอบอะไร”“ข้าควรอ่อนโยนกับผู้ใด”“...”ยังจำได้อีก! ลั่วชิงอวี้วางห