جميع فصول : الفصل -الفصل 10

ข่าวใหญ่ที่สุดในเมืองหลวงช่วงหลายวันที่ผ่านมา หาใช่เรื่องราชสำนักหรือศึกสงครามที่ชายแดน หากแต่เป็นเรื่องการแต่งงานของลู่จื่อเสียน ซื่อจื่อจวนอันกั๋วกงเพราะเจ้าสาวที่เขาแต่งเข้าจวนหาใช่คู่หมั้นที่หมั้นหมายกันมาตั้งแต่เด็กอย่างลั่วชิงอวี้ คุณหนูรองจวนอัครเสนาบดี แต่กลับเป็นเจียงหว่านหนิง คุณหนูใหญ่จวนเจ้ากรมพิธีการเรื่องราวความรักของคนทั้งสามจึงกลายเป็นหัวข้อสนทนาที่ผู้คนทั่วทั้งเมืองหลวงกล่าวถึงอย่างสนุกปากโดยเฉพาะเมื่อมีผู้กล่าวว่า ในวันแต่งงานของลู่จื่อเสียนกับเจียงหว่านหนิง มีคนเห็นลั่วชิงอวี้ยืนอยู่ริมถนน ดวงตาแดงก่ำ มองตามเกี้ยวเจ้าสาวของอดีตคู่หมั้นไปจนลับสายตาบางคนบอกว่านางยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นนานถึงครึ่งชั่วยามบางคนบอกว่านางร้องไห้จนแทบหมดสติและยังมีผู้กล่าวเกินจริงยิ่งกว่านั้นว่า หากสาวใช้ข้างกายไม่ห้ามเอาไว้ ลั่วชิงอวี้คงวิ่งเข้าไปขวางเกี้ยวเจ้าสาวแล้ว...เพียงเวลาไม่ถึงสามวัน เรื่องราวของคุณหนูรองตระกูลลั่วผู้ถูกอดีตคู่หมั้นทอดทิ้งก็ถูกแต่งเติมเสียจนแทบจะกลายเป็นนิทานรักอันโศกเศร้าเรื่องหนึ่ง“บัดซบ!”เสียงโวยวายดังขึ้นกลางเรือนของคุณหนูรองจวนอัครเสนาบดี“ข้าไปเฝ้ามองเกี้

คำพูดของลั่วชิงเหยาทำให้ลั่วชิงอวี้เบิกตากว้าง“ให้หม่อมฉันเลือกเองหรือเพคะ”“ข้าไม่ใช่คนที่จะแต่งเสียหน่อย ย่อมจะต้องให้เจ้าเป็นคนเลือกอยู่แล้ว”“...”ฟังดูมีเหตุผล“แต่หม่อมฉันดูคนไม่เก่ง”หากนางดูคนเก่งจริง คงไม่ชอบลู่จื่อเสียนมาหลายปีลั่วชิงเหยาหัวเราะเบา ๆ“เจ้าดูคนไม่เก่งก็ไม่เป็นไร เลือกคนที่เจ้ามองแล้วชอบมาก่อน ส่วนเรื่องอื่นข้าจะช่วยดูให้เจ้าเอง”ลั่วชิงอวี้พลันรู้สึกวางใจ นี่ต่างหากคือข้อดีของการมีพี่สาวเก่ง นางไม่จำเป็นต้องคิดมาก แค่เลือกคนที่หน้าตาดีก็พอ...“เข้าใจแล้วเพคะ”ลั่วชิงเหยามองสีหน้ากระตือรือร้นของน้องสาวก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่“อย่าดูแต่ใบหน้า”“หม่อมฉันไม่ได้เป็นคนเช่นนั้นเสียหน่อย”“จริงหรือ”“จริงเพคะ”“แล้วเจ้าจะดูอะไรอีก”ลั่วชิงอวี้นิ่งคิดอย่างจริงจัง“ฐานะ!”ลั่วชิงเหยาหลุดหัวเราะ แม้แต่เหล่าฮูหยินที่นั่งอยู่รอบข้างยังอดยิ้มไม่ได้“เอาเถิด” ลั่วชิงเหยาโบกมือ “เจ้าไปเที่ยวเล่นก่อน ข้ายังต้องพบปะฮูหยินอีกหลายคน อย่าได้ก่อเรื่องในวัง”“หม่อมฉันเคยก่อเรื่องเมื่อใดกัน”“ครั้งก่อนผู้ใดปีนต้นท้อในอุทยานหลวง”“ตอนนั้นหม่อมฉันยังเด็ก”“ปีที่แล้วเจ้า

คำพูดของลั่วชิงอวี้ทำให้ลู่จื่อเสียนขมวดคิ้วทันที“ชิงอวี้ หว่านหนิงเพียงต้องการขอโทษเจ้า”“ข้าก็แค่ถาม”ลั่วชิงอวี้มองอีกฝ่ายด้วยสายที่เต็มไปด้วยความสงสัยอย่างแท้จริง“นางบอกว่ารู้สึกผิดต่อข้า ข้าจึงอยากรู้ว่าหากรู้สึกผิดมากจริง ๆ เหตุใดจึงยังแต่งกับเจ้า”เจียงหว่านหนิงหน้าซีดลงเล็กน้อยแล้วเอ่ยออกมาว่า“เรื่องความรักไม่อาจฝืนใจ...”“อ้อ”ลั่วชิงอวี้พยักหน้า“เช่นนั้นก็แปลว่าแม้จะรู้สึกผิดต่อข้า แต่ก็ยังอยากแต่งอยู่ดี”“...”“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร”นางกล่าวอย่างใจกว้าง“ในเมื่อเลือกที่จะแย่งชิงจนถึงขั้นแต่งกันไปแล้ว... ก็จงใช้ชีวิตร่วมกันให้ดีเถอะ ไม่ต้องมารู้สึกผิดต่อข้าอีก”เจียงหว่านหนิงกลับรู้สึกอึดอัดยิ่งกว่าเดิมคำพูดของลั่วชิงอวี้ไม่มีประโยคใดหยาบคาย แต่เมื่อฟังรวมกันแล้วกลับเหมือนนางกำลังบอกทุกคนว่า เจียงหว่านหนิงรู้ทั้งรู้ว่าบุรุษผู้นี้มีคู่หมั้นอยู่แล้ว แต่ก็ยังเลือกจะแต่งกับเขาลู่จื่อเสียนเองก็ได้ยินความหมายแฝงนั้น“ชิงอวี้”น้ำเสียงของเขาหนักขึ้น“เรื่องถอนหมั้นเป็นความผิดของข้า หากเจ้าจะโกรธก็โกรธข้า อย่าทำให้หว่านหนิงลำบากใจ”ลั่วชิงอวี้มองเขาอย่างประหลาดใจ“ข้าทำให้นา

ภายในตำหนักเฟิ่งอี๋ ลั่วชิงเหยานั่งอยู่หลังฉากกั้นลายหงส์ เบื้องหน้าของนางมีนางกำนัลคนสนิทสองคนยืนอยู่“เหอกุ้ยเฟยอยู่ที่ใด”“ทูลเหนียงเหนียง เหอกุ้ยเฟยเพิ่งออกจากงานเลี้ยงเพคะ กล่าวว่ารู้สึกเหนื่อยจึงต้องการกลับไปพักที่ตำหนัก”ลั่วชิงเหยาหรี่ตาลงเล็กน้อย“นางกลับตำหนักแล้วหรือ”“ยังเพคะ”นางกำนัลเอ่ยเสียงเบา“คนของพวกเราบอกว่า เหอกุ้ยเฟยแวะไปพักที่ตำหนักข้างใกล้อุทยานก่อน”ริมฝีปากของลั่วชิงเหยาค่อย ๆ ยกขึ้น ทุกอย่างกำลังเป็นไปตามที่นางคาดไว้กุ้ยเฟยจากตระกูลเหอ เป็นบุตรสาวของแม่ทัพพิทักษ์ตะวันตก ตระกูลเหอมีกำลังทหารอยู่ในมือไม่น้อย ตั้งแต่นางเข้าวังมา เซียวหลิงเยวียนฮ่องเต้ก็ทรงโปรดปรานนางมากขึ้นเรื่อย ๆแม้จะรู้ดีว่าเซียวหลิงเยวียนโปรดปรานเหอกุ้ยเฟยเพราะหวังอำนาจของตระกูลเหอ อีกทั้งยังต้องการลดความขัดแย้งระหว่างนางและเซียวจิ่นเหยียน แต่ยิ่งนานวันเข้านางก็ยิ่งกลัวว่าเซียวหลิงเยวียนจะหวั่นไหวไปกับความงามของเหอกุ้ยเฟยเข้าจริงๆ ความหึงหวงของนางยิ่งนานวันก็ยากจะระงับเอาไว้ได้ในใจของนางเฝ้ากังวลว่าหากปล่อยให้เวลาล่วงเลยไปนานกว่านี้ใจของเซียวหลิงเยวียนอาจจะเปลี่ยนไป ความรักของบุรุษยากนัก

เสียงค้นหาของผู้คนด้านนอกแตกต่างจากภายในห้องที่เงียบกริบ มีแค่เพียงเสียงลมหายใจของเซียวจิ่นเหยียนที่ดังขึ้นอยู่เหนือศีรษะของลั่วชิงอวี้ ยามนี้ร่างกายของเขาและนางกำลังแนบชิดกันอย่างไม่สมควรเป็นอย่างยิ่งเพียงแต่นางไม่อาจจะต้านทานเรี่ยวแรงของเขาได้จึงจำต้องปล่อยให้เขาโอบกอดร่างบางของนางเอาไว้ยามนี้เซียวจิ่นเหยียนแทบจะควบคุมตนเองไม่ได้แล้ว เขาโอบกอดร่างบางของลั่วชิงอวี้แน่นยิ่งขึ้น เรือนร่างอันหอมกรุ่นของสาวน้อยแรกแย้ม ช่วยกระตุ้นฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดได้เป็นอย่างดี ลั่วชิงอวี้พยายามผลักร่างของเขาออก แต่กลับสู้แรงของเขาไม่ได้“ต้องโทษพี่สาวของเจ้าที่คิดจะเล่นงานข้า” เขาพูดออกมาพลางก้มหน้าลงไปซุกไซร้ต้นคอที่หอมกรุ่นของนาง ลั่วชิงอวี้สั่นสะท้านด้วยความหวาดหวั่นรีบหดคอหนีแล้วเอ่ยกับเขาว่า“หม่อมฉันไม่เคยคิดจะเข้ามายุ่งเกี่ยวกับสถานการณ์การแย่งชิงอำนาจระหว่างท่านอ๋องกับพี่หญิงเลยนะเพคะ”น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความสั่นเครือ แม้ว่าจะฟังแล้วรู้สึกว่านางน่าสงสาร แต่เซียวจิ่นเหยียนกลับพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงแหบต่ำ“แม้ว่าเจ้าจะไม่อยากยุ่ง แต่ยามนี้คงยากแล้วที่จะไม่เข้ามายุ่ง”เขาเอ่ยพลางดึงมือของนางมา