All Chapters of ท่านอ๋องของข้าหาได้เกรงกลัวพระชายา: Chapter 11 - Chapter 20

ภายในห้อง... เซียวจิ่นเหยียนยืนอยู่จริง เขาแต่งกายเรียบร้อยแล้ว แม้ใบหน้ายังมีร่องรอยแดงผิดปกติอยู่บ้าง แต่ท่าทางกลับสงบนิ่งราวกับผู้ที่ถูกคนจำนวนมากบุกเข้ามาจับไม่ได้เกี่ยวข้องกับตนเองทว่าเรื่องนั้นไม่สำคัญเลย เพราะข้างกายเขามีสตรีอยู่ผู้หนึ่ง ไม่ใช่เหอกุ้ยเฟย หญิงสาวผู้นั้นสวมชุดสีอ่อนที่ลั่วชิงเหยาคุ้นตาเป็นอย่างดี เรือนผมถูกจัดแต่งใหม่ แม้จะดูเรียบร้อย แต่ยังมีปอยผมเล็ก ๆ ตกอยู่ข้างแก้มใบหน้าขาวนวลแดงระเรื่อ และเมื่อประตูถูกเปิดออก ดวงตากลมโตคู่นั้นก็หันมามองคนด้านนอกด้วยความตกใจไม่ต่างกันลั่วชิงเหยารู้สึกราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางศีรษะ“อวี้เอ๋อร์!”เสียงอุทานหลุดออกมาอย่างไม่อาจรักษาความสง่างามของฮองเฮาได้อีกต่อไป“เหตุใดเจ้าจึงได้มาอยู่ที่นี่!”ลั่วชิงอวี้ “...”นางรู้แล้วว่าพี่หญิงต้องมา เซียวจิ่นเหยียนก็เตือนนางแล้ว นางยังเตรียมใจเอาไว้ตั้งมากมาย แต่เมื่อประตูถูกเปิดออกจริง ๆ และเห็นทั้งฮ่องเต้ พี่สาว รวมถึงฮูหยินสูงศักดิ์จำนวนหนึ่งยืนอัดแน่นอยู่ด้านนอก... ลั่วชิงอวี้ก็อยากเป็นลมขึ้นมาเสียเดี๋ยวนั้น“พี่หญิง...”นางเรียกเสียงเบา ลั่วชิงเหยาไม่สนใจผู้ใดอีกแล้ว นางรีบก้าวเข้ามา“

ลั่วฮองเฮาค่อย ๆ คลายอ้อมกอดของตนเองออกจากร่างของน้องสาว ความอ่อนแอเมื่อครู่หายไปจากใบหน้าทีละน้อย เหลือเพียงความเย็นเยียบของสตรีผู้ต่อสู้จนได้ขึ้นมานั่งในตำแหน่งมารดาแห่งแผ่นดิน“เซียวจิ่นเหยียน จะต้องชดใช้”“พี่หญิง แต่เรื่องนี้พี่หญิงเป็นฝ่ายเริ่มก่อน”ถ้อยคำโต้แย้งของลั่วชิงอวี้ทำให้ลั่วชิงเหยากำมือแน่น ลัวชิงอวี้จึงได้เอ่ยต่อ“ข้ารู้ว่าพี่หญิงต้องการทำลายชื่อเสียงของเขากับเหอกุ้ยเฟย”ลั่วชิงอวี้พูดต่อ“แต่ยามนั้นข้าไม่รู้ว่าเขาจะทนฤทธิ์ยาได้นานเพียงใด หากเขาฝืนใช้กำลังภายในต่อแล้วเกิดตายขึ้นมาจริง ๆ ...”นางเงียบไปครู่หนึ่ง“พี่หญิง ท่านรู้ใช่หรือไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร”ลั่วชิงเหยานิ่งงัน แน่นอนว่านางรู้ นางรู้ดียิ่งกว่าผู้ใด การลอบทำร้ายผู้สำเร็จราชการไม่ใช่เรื่องที่สามารถปิดบังด้วยอำนาจของฮองเฮาได้ยิ่งผู้สำเร็จราชการผู้นั้นคือเสด็จอาที่ประคองเซียวหลิงเยวียนขึ้นครองราชย์ด้วยตนเองหากเซียวจิ่นเหยียนตาย... ต่อให้เซียวหลิงเยวียนรักนางเพียงใด เขาก็จำต้องให้คำอธิบายแก่ราชสกุลเซียวและขุนนางทั้งราชสำนัก“เพราะเหตุนี้...”ลั่วชิงเหยามองน้องสาว เสียงของนางเริ่มสั่น“เจ้าจึงยอมให้เขา...”

ผ่านไปครู่หนึ่ง เซียวจิ่นเหยียนจึงถามออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“ต้องตามใจถึงขั้นใด”ลั่วชิงเหยาหัวเราะ“นางอยากกินอะไรต้องได้กิน”เซียวจิ่นเหยียนพยักหน้า“ได้”หลังฉากกั้น ลั่วชิงอวี้ชะงัก“อยากซื้ออะไรก็ซื้อ”“ได้”“อยากออกไปเที่ยวก็ห้ามกักนางไว้ในจวน”“ได้ หากมีองครักษ์ติดตาม”ลั่วชิงเหยาเริ่มขมวดคิ้ว“ห้ามบังคับให้นางตื่นเช้า”“ได้”“ห้ามบังคับให้นางเรียนกฎระเบียบในจวนมากเกินไป”“ได้”“ห้ามให้นางอดอาหาร”“ข้าไม่ได้คิดเลี้ยงพระชายาด้วยความหิวอยู่แล้ว”หลังฉากกั้น ลั่วชิงอวี้เริ่มรู้สึกไม่ดี เหตุใดเขารับปากง่ายถึงเพียงนี้ ลั่วชิงเหยาจ้องเขา ก่อนเอ่ยข้อสุดท้ายอย่างรู้จักน้องสาวดีที่สุด“และห้ามไม่ให้นางกินอาหารหลังยามซวี”เซียวจิ่นเหยียน “...”หลังฉากกั้น ลั่วชิงอวี้กลั้นหายใจนี่แหละ! ข้อนี้สำคัญที่สุด!เซียวจิ่นเหยียนเงียบอยู่ครู่หนึ่ง“หากกินมากเกินไปก่อนนอนจะไม่ดีต่อร่างกาย”ลั่วชิงอวี้เบิกตากว้าง เห็นหรือไม่! นางรู้แล้วว่าเขาต้องห้าม ลั่วชิงเหยายกมุมปากอย่างผู้ชนะ“เช่นนั้นก็ไม่ต้องพูดเรื่องแต่งงานแล้ว”“แต่ข้าไม่ได้บอกว่าจะห้าม”รอยยิ้มของลั่วชิงเหยาแข็งค้าง หลังฉากกั้น ลั่วชิงอ

ในเวลาเดียวกัน ณ จวนเซ่อเจิ้งอ๋อง องครักษ์คนสนิทกลับเข้ามารายงาน“ท่านอ๋อง ของทั้งหมดส่งถึงจวนตระกูลลั่วแล้วพ่ะย่ะค่ะ”เซียวจิ่นเหยียนกำลังอ่านฎีกา“นางรับหรือไม่”องครักษ์มีสีหน้าประหลาด“ตอนแรกเสนาบดีลั่วต้องการให้ส่งกลับพ่ะย่ะค่ะ”ปลายพู่กันของเซียวจิ่นเหยียนหยุด“แล้ว...”“แต่คุณหนูรองไม่ยอม”มุมปากของเขายกขึ้น“อืม”เขารู้อยู่แล้ว“อาหารเล่า”“ได้ยินว่า...คุณหนูรองเริ่มกินแล้วพ่ะย่ะค่ะ”“ป้ายประจำจวนอ๋องเล่า”“รับไว้แล้ว”เซียวจิ่นเหยียนวางพู่กัน“ดี”องครักษ์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง“ท่านอ๋อง ทรงคิดจะเกี้ยวคุณหนูรองลั่วจริง ๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ”เซียวจิ่นเหยียนเงยหน้าขึ้น องครักษ์รีบก้มศีรษะ“กระหม่อมเพียงไม่เคยเห็นท่านอ๋อง...”ไม่เคยเห็นท่านอ๋องส่งอาหารให้สตรี ไม่เคยเห็นท่านอ๋องถามว่าสตรีชอบกินอะไร และยิ่งไม่เคยเห็นท่านอ๋องยกป้ายประจำจวนให้สตรีที่ยังไม่มีสถานะใดกับตน“นางบอกว่าข้ารับปากง่ายเกินไปจึงไม่เชื่อ”เซียวจิ่นเหยียนกล่าวเรียบ ๆ“เช่นนั้นข้าก็ทำให้นางเห็น”องครักษ์นิ่งงัน ดูเหมือนท่านอ๋องของเขา... กำลังเอาจริง“แล้วเรื่องข่าวลือในเมืองหลวงเล่าพ่ะย่ะค่ะ”แววตาของเซียวจิ่นเหยียนเย็นล

เจียงหว่านหนิงได้แต่คิดอยู่ในใจว่า สามีของนางคิดเข้าข้างตนเองมากเกินไปแล้วจริง ๆ“แล้วหากนางไม่ยินยอมเล่าเจ้าคะ”เจียงหว่านหนิงถามเบา ๆ ลู่จื่อเสียนกลับขมวดคิ้ว“นางจะไม่ยินยอมได้อย่างไร”น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจ“นางรักข้ามาหลายปี ถึงตอนนี้จะโกรธ แต่หากข้ายอมรับนางเข้าจวน...”เขาหยุด“นางย่อมไม่ปฏิเสธ”เจียงหว่านหนิงก้มหน้าลงเพื่อซ่อนรอยยิ้มเย็นดี! คิดเช่นนั้นต่อไปเถิดนางไม่คิดเตือนเขาแม้แต่น้อยคนเช่นเขา... สมควรถูกปฏิเสธอย่างแท้จริงเสียบ้าง บางทีเมื่อได้เห็นลั่วชิงอวี้มองเขาด้วยสายตาราวกับมองคนแปลกหน้า ได้ยินจากปากนางเองว่าไม่ต้องการเขาอีกแล้ว ลู่จื่อเสียนจึงจะเลิกหลอกตัวเองเสียทีเจียงหว่านหนิงเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง รอยยิ้มกลับมาอ่อนหวานดังเดิม“หากท่านพี่คิดดีแล้ว ข้าย่อมสนับสนุนเจ้าค่ะ”ลู่จื่อเสียนยิ้ม“หว่านหนิง”“เจ้าช่างรู้ความจริง ๆ”เจียงหว่านหนิงยิ้มตอบ แต่ภายในใจกลับเย็นเยียบรู้ความหรือ ใช่! นางจะรู้ความให้มาก รู้ความจนยืนดูเขาเดินเข้าไปหาความอับอายด้วยตนเอง และนางยังอยากเห็นด้วยตาตนเองเสียด้วยว่า...ยามที่ลู่จื่อเสียนบอกลั่วชิงอวี้ว่า‘ข้าอยากรับเจ้าเข้าจวนในฐานะภรร