Todos los capítulos de ท่านอ๋องของข้าหาได้เกรงกลัวพระชายา: Capítulo 51 - Capítulo 60

มู่หรงหว่านจึงไม่อยากเสียหน้าอีกต่อไป นางจึงกล่าวเพียง“วันนี้ข้าได้เปิดหูเปิดตาแล้ว”ลั่วชิงอวี้ตอบทันที“ข้าก็เช่นกัน”คำพูดสุภาพ รอยยิ้มสุภาพ ไม่อาจจับผิดได้แม้แต่น้อย องค์หญิงใหญ่จึงทำได้เพียงกลับไปยังที่นั่งของตน แต่ในใจนั้นกลับมีความริษยาเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมอีกหลายเท่าทันทีที่ลั่วชิงอวี้กลับมานั่ง นางก็หันไปมองสามีเซียวจิ่นเหยียนเลิกคิ้วแล้วถามนางว่า“มีอะไรหรือ”นางลดเสียงลงกระซิบถามเขาว่า“หม่อมฉันอ่อนน้อมถ่อมตนตั้งแต่เมื่อไรเพคะ”“เมื่อครู่นี้”“...”“ท่านพูดโกหกต่อหน้าฮ่องเต้นะ”“ข้าเพียงตีความขี้เกียจของเจ้าให้น่าฟังขึ้น”ลั่วชิงอวี้นิ่ง จากนั้นจึงค่อย ๆ ยิ้ม“สวามีช่างเข้าใจภรรยาจริง ๆ”“ย่อมต้องเข้าใจ”เขาคีบเป็ดอบน้ำผึ้งที่อุ่นไว้ลงในชามให้นาง“กินเสีย”เพียงเห็นของกินเรื่องอ่อนน้อมถ่อมตนก็ถูกลั่วชิงอวี้โยนทิ้งไปทันที“ยังร้อนอยู่จริงๆ ด้วย”“ข้าให้คนอุ่นใหม่”“สวามีดีที่สุด”เซียวจิ่นเหยียนมองนางเริ่มกินอย่างพอใจมุมปากยกขึ้นเล็กน้อยไม่ไกลนัก ลั่วเหอมองภาพนั้นก่อนหันไปหาบุตรชาย“ชิงอวี้อ่อนน้อมถ่อมตน...”ลั่วชิงอวิ๋นจิบชา“เซ่อเจิ้งอ๋องว่าเช่นนั้นขอรับ”“เจ้าเชื่อหรือ

แต่ก่อนที่เจียงหว่านหนิงจะจากไปนางไม่ลืมที่จะหันกลับมา“องค์หญิง”มู่หรงหว่านเลิกคิ้ว“มีอะไร”เจียงหว่านหนิงยิ้มบาง“ถึงพระองค์จะเป็นองค์หญิงแห่งต้าเป่ย แต่ที่นี่คือต้าเยว่ หญิงสูงศักดิ์ของต้าเยว่ย่อมรู้ดีว่าอะไรเรียกว่าความเหมาะสม”บรรยากาศแข็งค้าง“เจียงหว่านหนิง!”มู่หรงหว่านตวาด แต่เจียงหว่านหนิงกลับหมุนตัวจากไปแล้ว องค์หญิงใหญ่โกรธจนใบหน้าแดง“นางกำลังหมายความว่าข้าไร้ยางอายหรือ”ลู่จื่อเสียน “...”เขาไม่อยากตอบ แต่ดูจากคำพูดก็น่าจะประมาณนั้น“ดี!”มู่หรงหว่านหัวเราะเสียงเย็น“ดีมาก!”“สตรีผู้นี้กล้าหาเรื่องข้า นางคิดว่าตนเองเป็นใคร”ลู่จื่อเสียนรู้สึกถึงลางร้าย“องค์หญิง เรื่องวันนี้...”“เจ้าไม่ต้องพูด”มู่หรงหว่านสะบัดแขนเสื้อ“ข้าจำไว้แล้ว”จากนั้นนางก็เดินออกจากเรือนรับรองทันที ลู่จื่อเสียนมองตามแผ่นหลังของนาง ในใจกลับหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ เขารู้จักมู่หรงหว่านไม่นาน แต่เพียงไม่กี่วันก็เพียงพอให้รู้ว่า นางไม่ใช่คนที่จะยอมกลืนความอับอายลงท้องง่าย ๆส่วนเจียงหว่านหนิง... ยิ่งไม่ใช่คนยอมเสียเปรียบ ลู่จื่อเสียนยกมือกุมหน้าผากทันใดนั้นก็รู้สึกว่า เรื่องนี้ไม่ถูกต้อง มันผิดที่ผิดท

มู่หรงหว่านกลับไม่ยอม สติของนางแทบไม่เหลือแล้ว นางเพียงรู้สึกว่าคนตรงหน้ามีอุณหภูมิที่ทำให้ความทรมานลดลงชั่วขณะ จึงยิ่งเกาะเขาแน่น“มู่หรงหว่าน!”ลู่จื่อเสียนกัดฟัน“นี่คือยาที่ท่านตั้งใจจะใช้กับชิงอวี้ใช่หรือไม่”ไม่มีคำตอบ แต่เพียงเห็นสภาพนางเขาก็เข้าใจแล้ว สีหน้าลู่จื่อเสียนเปลี่ยนเป็นโกรธจัด“ท่านบ้าไปแล้วหรือ ข้าเพียงบอกให้ท่านหาโอกาสให้ข้าพบนาง ใครให้ท่านทำเรื่องเช่นนี้”เขาพยายามดึงแขนของมู่หรงหว่านออก แต่นางกลับยิ่งดิ้นรน ระหว่างนั้นปิ่นบนศีรษะหลุด เสื้อคลุมชั้นนอกถูกเกี่ยวจนคลายออก ส่วนคอเสื้อของลู่จื่อเสียนเองก็ถูกนางคว้าจนหลุดลุ่ย“ปล่อยข้านะ”เขาตวาด รอบศาลาเงียบผิดปกติ ถึงตอนนี้ลู่จื่อเสียนจึงรู้แล้วว่าเขาตกอยู่ในกับดักเช่นกันหัวหน้าคณะทูตต้าเป่ยกำลังเดินชมสวนหลวงร่วมกับเซียวหลิงเยวียนและขุนนางระดับสูงหลายคน เดิมทีพวกเขาควรใช้เส้นทางอีกด้านหนึ่ง แต่ขันทีนำทางกลับกล่าวว่า ทางเดินริมทะเลสาบมีการซ่อมแซม จึงขอเปลี่ยนเส้นทางผ่านภูเขาจำลองไม่มีผู้ใดสงสัย กระทั่ง...“ปล่อย!”เสียงตวาดดังออกมาจากหลังภูเขา ทุกคนหยุดชะงัก หัวหน้าคณะทูตต้าเป่ยขมวดคิ้ว“เสียงของผู้ใด”จากนั้นเสียงล

เซียวหลิงเยวียนลุกขึ้น เดินไปหยุดหน้าแผนที่ สายตาตกลงบนเขตชายแดนใต้“เสด็จลุงอยู่ห่างเมืองหลวงหลายพันลี้ กองทัพของเขาไม่มีเหตุให้เคลื่อนขึ้นเหนือ หากเขาคิดทำอะไรจริง...”ลั่วชิงเหยารับคำ“ก็ต้องมีคนอยู่ในเมืองหลวงคอยเปิดประตูให้”ไม่มีผู้ใดพูดชื่อ แต่ทุกคนคิดถึงคนกลุ่มเดียวกัน จวนอันกั๋วกง เซียวหลิงเยวียนหันกลับ“เพราะลู่จื่อซี...”เซียวจิ่นเหยียนตอบ“ไม่ใช่เพียงเพราะนาง แต่ตั้งแต่นางแต่งเข้าจวนเซียวหนานอ๋อง ความสัมพันธ์ระหว่างสองจวนแน่นแฟ้นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด”ชื่อของลู่จื่อซีทำให้ลั่วชิงเหยาหัวเราะเบา ๆ แต่ในรอยยิ้มไม่มีความขบขัน“เด็กคนนั้น... หม่อมฉันเคยคิดว่านางทะเยอทะยาน แต่ไม่คิดว่าจะใจกล้าถึงเพียงนี้”เซียวหลิงเยวียนมองฮองเฮา“เจ้ารู้จักนางหรือ”“เคยพบหลายครั้งเพคะ”ลั่วชิงเหยาตอบอย่างสงบ“ตอนนางอายุราวสิบสามสิบสี่ จวนอันกั๋วกงเริ่มพานางเข้าวังบ่อยขึ้น รูปโฉมไม่เลว มารยาทดี เรียนกวี พิณ หมาก อักษรครบถ้วน และที่สำคัญ...”พระนางยิ้มบาง“นางจับจ้องตำแหน่งพระสนมของพระองค์ไม่วางตา”เซียวหลิงเยวียน “...”“แล้วเหตุใดข้าไม่รู้”ลั่วชิงเหยามองสามี“เพราะหม่อมฉันไม่ให้นางผ่านเข้ารอบสุดท

หลังเหตุการณ์ในงานเลี้ยงฤดูใบไม้ร่วงผ่านไปเพียงสองวัน เมืองหลวงก็ยังคงเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบนินทา เรื่องขององค์หญิงใหญ่มู่หรงหว่านกับลู่จื่อเสียนแพร่กระจายไปทั่วทุกตรอกซอกซอย แม้ราชสำนักจะสั่งห้ามผู้คนกล่าวถึงเรื่องภายในวังอย่างเปิดเผย แต่ยิ่งห้าม ผู้คนกลับยิ่งสนใจโรงน้ำชาหลายแห่งถึงขั้นมีคนแอบเล่าเรื่องนี้กันเป็นฉาก ๆ บางคนกล่าวว่าลู่จื่อเสียนกับองค์หญิงใหญ่แอบมีความสัมพันธ์กันมานานแล้วบางคนกล่าวว่ามู่หรงหว่านตั้งใจวางยาลั่วชิงอวี้ แต่สุดท้ายกลับพลาดท่าเสียเองบางคนยังกล่าวว่า เรื่องนี้อาจเป็นเวรกรรม ไม่ว่าเรื่องจริงจะเป็นเช่นไร สิ่งหนึ่งที่ไม่มีใครปฏิเสธได้ก็คือชื่อเสียงของจวนอันกั๋วกงเสียหายอย่างหนัก และในวันที่สาม ราชโองการจากวังหลวงก็มาถึงลู่จื่อเสียนคุกเข่าอยู่กลางห้องโถงใหญ่ของจวนอันกั๋วกงอันกั๋วกง บิดาของเขา รวมถึงผู้อาวุโสของตระกูลต่างคุกเข่าอยู่ด้านหลังสีหน้าของทุกคนเคร่งเครียดขันทีผู้ถือราชโองการคลี่ผ้าไหมสีเหลืองออกเสียงแหลมสูงดังขึ้นกลางห้องโถง“รับราชโองการ”ทุกคนก้มศีรษะ“ลู่จื่อเสียน ซื่อจื่อจวนอันกั๋วกง เป็นผู้สืบทอดตระกูลขุนนางเก่าแก่ ได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากร