Todos los capítulos de ท่านอ๋องของข้าหาได้เกรงกลัวพระชายา: Capítulo 41 - Capítulo 50

ความจริงแล้วเซียวจิ่นเหยียนจับตาดูตระกูลเหอมาหลายปี นับตั้งแต่เซียวหลิงเยวียนยังไม่มั่นคงบนราชบัลลังก์ เขาก็พบความเคลื่อนไหวผิดปกติของตระกูลนี้แล้วกองกำลังที่มีจำนวนมากจนเกินไป อาวุธที่ถูกลอบเคลื่อนย้าย เสบียงจำนวนมหาศาลที่สะสมไว้ตามจุดต่าง ๆ จดหมายลับระหว่างแม่ทัพตระกูลเหอกับนายทหารตามหัวเมือง รวมถึงขุนนางบางคนในราชสำนักที่ลอบติดต่อกับพวกเขา ตระกูลเหอ คิดก่อกบฏจริงๆเพียงแต่เซียวจิ่นเหยียนยังไม่ลงมือ ไม่ใช่เพราะหลักฐานไม่เพียงพอ แต่เพราะเขายังต้องการสาวไปให้ถึงคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด เขาตั้งใจปล่อยให้ตระกูลเหอเคลื่อนไหวต่อ ยิ่งพวกเขาเคลื่อนไหวมากเท่าใด คนที่สมรู้ร่วมคิดก็จะยิ่งโผล่ออกมามากเท่านั้นเมื่อถึงเวลาเขาจะลากออกมาได้ทั้งเครือข่าย แต่แผนที่วางไว้นานหลายปีกลับต้องเปลี่ยนเพราะเรื่องของเหอกุ้ยเฟย เซียวจิ่นเหยียนไม่สามารถรอได้อีกแล้วเขาต้องทำให้ตระกูลเหอหายไป ก่อนที่ความลับเรื่องครรภ์จะหลุดออกจากกำแพงวังดังนั้นหลักฐานที่เขาตั้งใจเก็บไว้ใช้ในภายหลังจึงถูกนำออกมาทั้งหมด จึงนำออกมาใช้ แค่เพียงคืนเดียวจวนตระกูลเหอถูกปิดล้อม คนในตระกูลถูกจับกุม บัญชีทหาร ตราลับ จดหมาย อาวุธ เสบีย

ลู่จื่อเสียนชะงัก“ท่านอัครเสนาบดี...”“ข้ารับราชการอยู่ในราชสำนักมานานกว่าอายุของเจ้าเสียอีก”น้ำเสียงลั่วเหอสงบนิ่ง“เซียวจิ่นเหยียนเป็นคนเช่นไร ข้าย่อมรู้ดีกว่าเจ้า”สีหน้าของลู่จื่อเสียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ยังกล่าวต่อ“เช่นนั้นท่านก็ควรรู้ว่าเขาสามารถกำจัดตระกูลหนึ่งได้โดยไม่กะพริบตา”“วันนี้เป็นตระกูลเหอ”“วันหน้าจะเป็นผู้ใด ไม่มีใครรู้”คราวนี้ลั่วเหอไม่ตอบทันที ลู่จื่อเสียนเห็นดังนั้นจึงคิดว่าคำพูดของตนได้ผล เขาจึงรีบกล่าว“ตอนนี้ตระกูลลั่วรุ่งเรืองยิ่งกว่าตระกูลเหอในอดีตเสียอีก”“ท่านเป็นอัครเสนาบดี”“ฮองเฮาเป็นบุตรสาวของท่าน”“คุณชายใหญ่ลั่วก็มีอำนาจในราชสำนัก”“และตอนนี้ฮองเฮายังทรงมีพระครรภ์”“หากวันหนึ่งเซ่อเจิ้งอ๋องเริ่มหวาดระแวงตระกูลลั่วขึ้นมา...”“พอแล้ว”ลั่วเหอตัดบท สีหน้าของเขาเย็นลงอย่างชัดเจน“ลู่จื่อเสียน”“เจ้ารู้หรือไม่ว่าคำพูดเมื่อครู่ หากข้านำไปทูลฝ่าบาท สามารถตั้งข้อหาอะไรกับเจ้าได้บ้าง”สีหน้าของลู่จื่อเสียนซีดลงเล็กน้อย“ข้าเพียงพูดเพราะเป็นห่วง...”“เป็นห่วงผู้ใด”ลั่วเหอถามทันที ลู่จื่อเสียนนิ่ง จากนั้นจึงตอบ“คุณหนูรอง”ประกายตาของลั่วเหอเย็นจัดขึ้นในพ

ลั่วชิงอวี้เปิดกระดาษที่พี่ชายส่งมาให้ รายชื่อด้านในมีเพียงไม่กี่คน ล้วนเป็นคนที่ลู่จื่อเสียนไปพบในช่วงหลายวันหลังจากการประหารตระกูลเหอบางคนเป็นขุนนางชั้นกลางบางคนเป็นลูกหลานตระกูลเก่าแก่และมีอยู่สองคนที่ไม่โดดเด่นจนแทบไม่มีใครสนใจ ลั่วชิงอวี้ไล่สายตาอ่านอย่างละเอียด“ยังไม่มีอะไรชัดเจน”“ถูกต้อง”ลั่วชิงอวิ๋นตอบ“เพราะฉะนั้นข้าจึงจะยังไม่แตะต้องเขา”ลั่วชิงอวี้พับกระดาษแล้วส่งคืนให้พี่ชาย“บางทีลู่จื่อเสียนอาจคิดเรื่องพวกนี้ด้วยตนเองจริง ๆ”“แต่...”นางมองพี่ชาย“คนที่อยากใช้เขาเป็นหมาก ไม่จำเป็นต้องบอกเขาตรง ๆ ว่าให้มายุยงตระกูลลั่วกับเซ่อเจิ้งอ๋อง”“อาจจะแค่เพียงพูดอะไรบางอย่างให้เขาฟัง”“เช่น!”“เช่น ตระกูลเหอถูกกำจัดเร็วเกินไป”“เช่น สวามีของข้าโหดเหี้ยมเกินไป”“เช่น วันหน้าหากตระกูลลั่วมีอำนาจมากเกินไป อาจจะถูกเซ่อเจิ้งอ๋องเล่นงานเหมือนกัน”นางยกชาขึ้นอีกครั้ง“จากนั้นปล่อยให้ลู่จื่อเสียนคิดต่อเอง เขาจะยิ่งเชื่อว่านั่นเป็นความคิดของตนเอง”ลั่วชิงอวิ๋นมองน้องสาวอยู่นาน ก่อนหัวเราะเบา ๆ“อวี้เอ๋อร์”“หืม”“บางครั้งข้าก็สงสัยว่าเจ้าขี้เกียจจริง ๆ หรือแกล้งขี้เกียจ”ลั่วชิงอวี้ตอ

เซียวจิ่นเหยียนและลั่วชิงอวี้เดินเข้าไปในตำหนักไท่เหอพร้อมกัน เพียงคนทั้งคู่ปรากฏตัวสายตาของผู้คนจำนวนไม่น้อยก็หันมาในทันทีแม้จะเห็นลั่วชิงอวี้มาหลายครั้งแล้ว แต่วันนี้นางกลับดูแตกต่างจากเดิมเล็กน้อย เมื่อก่อนความงามของนางให้ความรู้สึกสดใสอ่อนหวาน เหมือนดอกไม้แรกแย้มที่ยังไม่ผ่านลมฝนแต่หลังจากแต่งงาน ความอ่อนเยาว์ยังคงอยู่ ทว่ากลับมีเสน่ห์ของอิสตรีเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาดูมีชีวิตชีวา ผิวพรรณผ่องใส เรือนร่างที่เคยบอบบางก็ยังคงอรชร ทว่ากลับดูสมส่วนและอิ่มเอิบขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อยยิ่งเมื่อนางยืนอยู่ข้างเซียวจิ่นเหยียน บุรุษหนึ่งเย็นชาสง่างาม สตรีหนึ่งงดงามสดใส กลับดูเข้ากันได้อย่างประหลาดสายตาหลายคู่จึงอดมองคนทั้งคู่ไม่ได้ และหนึ่งในนั้น คือลู่จื่อเสียน เขามาถึงก่อนหน้านี้พร้อมเจียงหว่านหนิง ทันทีที่เห็นลั่วชิงอวี้เดินเข้ามา มือที่ถือจอกสุราก็แข็งค้าง สายตาไม่อาจละไปจากนางได้นานเพียงใดแล้วที่เขาไม่ได้มองนางใกล้ ๆ เช่นนี้ ลู่จื่อเสียนเคยคิดว่าตนรู้จักลั่วชิงอวี้ดี นางเป็นคู่หมั้นของเขามาหลายปี เป็นคุณหนูรองตระกูลลั่วที่งดงามที่สุดในเมืองหลวง เป็นสตรีที่เมื่อก่อนเพียงเขาหันกลับไ

คำพูดของลั่วชิงอวี้ทำให้มู่หรงหว่านชะงักไปครู่หนึ่งแล้วจึงได้ถามออกมา“รางวัลหรือ”“เพคะ”ลั่วชิงอวี้พยักหน้าอย่างจริงจัง“หากไม่มีรางวัล ข้าก็ไม่รู้ว่าต้องเหนื่อยไปทำไม”มู่หรงหว่าน “...”สตรีผู้นี้กำลังดูถูกนางหรือ แต่เมื่อมองสีหน้าของลั่วชิงอวี้ กลับพบว่าอีกฝ่ายจริงจังมาก จริงจังจนเหมือนกำลังถามเรื่องสำคัญที่สุดเซียวหลิงเยวียนทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาหันหน้าไปทางอื่นเพื่อซ่อนเสียงหัวเราะ ลั่วชิงเหยากลับยกมือแตะหว่างคิ้ว นี่แหละน้องสาวของนาง ไม่ว่าจะอยู่ต่อหน้าคณะทูตต่างแคว้นก็ยังเป็นลั่วชิงอวี้คนเดิมมู่หรงหว่านสูดหายใจก่อนยิ้มออกมาใหม่“หากพระชายาชนะ ข้าย่อมมีรางวัลให้”ดวงตาของลั่วชิงอวี้เป็นประกายขึ้นมาทันที“รางวัลคืออะไร”น้ำเสียงตื่นเต้นกว่าตอนถูกท้าทายเสียอีก มู่หรงหว่านชะงักอีกครั้ง จากนั้นจึงถอดกำไลหยกสีม่วงจากข้อมือ“กำไลชิ้นนี้ทำจากหยกจื่ออวี้จากเหมืองหลวงต้าเป่ย มีเพียงไม่กี่ชิ้นในราชวงศ์”นางวางลงบนถาด“หากพระชายาชนะ มันจะเป็นของท่าน”ลั่วชิงอวี้มองกำไล หยกสีม่วงใสสวยจริงๆ แต่นางดูไม่ตื่นเต้นเท่าไร มู่หรงหว่านเห็นดังนั้นก็ยิ่งรู้สึกว่าตนประเมินนางต่ำไปหรือไม่แต่ประโยคต่อม