جميع فصول : الفصل -الفصل 30

ลั่วชิงอวี้นิ่งฟังเขาพลางใช้ความคิดแล้วจึงได้เอ่ยถามเขาตามตรง“แล้วถ้าพี่หญิงทะเลาะกับท่านเล่า”“ข้าจะพยายามไม่ฆ่านาง”“ท่านอ๋อง!”“เช่นนั้นข้าจะพูดใหม่”เขามองนาง“หากเป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับความมั่นคงของแผ่นดิน ข้าจะยอมนางสามส่วน”ลั่วชิงอวี้กะพริบตา“สามส่วน”“สำหรับลั่วชิงเหยา สามส่วนมากพอแล้ว”นางคิดตาม ก็จริง! คนสองคนนี้เจอหน้ากันทีไรแทบมีประกายไฟทุกครั้ง ให้เซียวจิ่นเหยียนยอมพี่สาวของนางสามส่วน... นับว่าไม่เลวจริง ๆ“หากเจ้าแต่งกับข้า”เขากล่าวต่อ“ตระกูลลั่วกับจวนเซ่อเจิ้งอ๋องจะไม่จำเป็นต้องยืนอยู่คนละฝั่ง อย่างน้อยตราบใดที่คนในครอบครัวเจ้าไม่คิดทำสิ่งที่เป็นภัยต่อต้าเยว่ ข้าก็ไม่มีเหตุผลต้องแตะต้องพวกเขา”คราวนี้ลั่วชิงอวี้เงียบไปนาน นางไม่ได้โง่ ตรงกันข้าม นางเข้าใจความหมายของเขาชัดเจน หากนางแต่งกับเซียวจิ่นเหยียนจริง ความสัมพันธ์ในราชสำนักจะเปลี่ยนไปอย่างมากเซ่อเจิ้งอ๋องผู้กุมอำนาจทหารอัครเสนาบดีลั่วเหอฮองเฮาลั่วชิงเหยารวมถึงลั่วชิงอวิ๋นผู้มีอนาคตไกลจากเดิมที่อาจกลายเป็นคนละฝ่าย... กลับมีนางเป็นสายสัมพันธ์อยู่ตรงกลาง สำหรับครอบครัวของนาง นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กเลย ลั่วชิง

ดวงตาของลั่วชิงอวี้สว่างขึ้น“จริงหรือ”“อืม”“ให้พ่อครัวหอฝูหรงมาทำได้หรือไม่”“ได้”“หม่อมฉันเลือกอาหารเองนะเพคะ”“ได้”“เพิ่มของหวานได้ไหมเพคะ”“ได้”“สองอย่าง”“ได้”“สามอย่าง”เซียวจิ่นเหยียนมองนาง“อย่าได้คืบจะเอาศอก”ลั่วชิงอวี้หุบปากทันที แต่แววตายังเต็มไปด้วยความพึงพอใจ นางเริ่มรู้สึกแล้วว่า... การแต่งงานครั้งนี้น่าจะไม่เลวจริง ๆหลังจากที่เซียวจิ่นเหยียนเดินออกจากจวนตระกูลลั่ว ลั่วชิงอวี้กลับไม่ได้รีบกลับเข้าเรือนพักส่วนตัวของตนเองนางยังนั่งอยู่ในศาลา มองขนมที่เหลือเพียงเศษบนจาน ชุ่ยหลิงยืนอยู่ข้างกายอย่างเงียบ ๆ มานาน ในที่สุดก็อดถามไม่ได้“คุณหนูเจ้าคะ”“อืม”“ท่านจะตกลงแต่งงานกับเซ่อเจิ้งอ๋องจริง ๆ หรือเจ้าคะ”“อืม”“ง่ายดายเช่นนี้เลยหรือ”ลั่วชิงอวี้หันไปมองสาวใช้“ง่ายตรงไหน”“...”“ข้าคิดมาตั้งหลายวันแล้ว”นางนับนิ้ว“หน้าตาเขาก็ไม่เลว”“เพคะ”“ฐานะก็สูงส่ง”“เพคะ”“มีเงิน”“เพคะ”“ไม่มีอนุ”“เพคะ”“รับปากว่าจะไม่รังแกคนในครอบครัวข้า”“เพคะ”“แล้วยังมีหอฝูหรง”ชุ่ยหลิงเงียบ นางรู้อยู่แล้วว่าข้อสุดท้ายต้องมา ลั่วชิงอวี้ถอนหายใจ“คิดดูแล้ว หากข้าไม่แต่งกับเขา วันหน้าข้า

ส่วนบ่าวจวนตระกูลลั่วก็มองหน้ากันอย่างตึงเครียด เซียวจิ่นเหยียนมองพ่อตาในอนาคต จากนั้นมองพี่ภรรยาในอนาคต ในใจเริ่มคำนวณอย่างเงียบ ๆหากพูดดี ๆ แล้วยังไม่ได้ผล... จะขู่ด้วยกระบี่ ย่อมไม่เหมาะ อย่างไรเสียก็เป็นพ่อตา จะนำทหารมาล้อมจวน ยิ่งไม่เหมาะ หากทำเช่นนั้นลั่วชิงอวี้คงโกรธ หรือจะใช้ตำแหน่งเซ่อเจิ้งอ๋องกดดันตรง ๆ ก็คงไม่ได้ เขาเพิ่งจะรับปากเมื่อวานว่าจะไม่ใช้อำนาจกดคนในครอบครัวนาง เซียวจิ่นเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อยการจัดการพ่อตา... เหตุใดยากกว่าจัดการขุนนางหัวแข็งเสียอีกลั่วชิงอวี้ที่ยืนอยู่ด้านข้างเหลือบมองเขา ไม่รู้เพราะอยู่กับเขามาหลายครั้งหรืออย่างไร นางกลับอ่านสีหน้าที่แทบไม่เปลี่ยนแปลงนั้นออกอย่างประหลาด โดยเฉพาะตอนสายตาของเขาเลื่อนไปยังด้ามกระบี่ขององครักษ์แวบหนึ่ง... ลั่วชิงอวี้พลันรู้สึกหนังศีรษะชาหนึบไม่ดีแล้วจิ้งจอกเฒ่ากำลังคิดวิธีที่ไม่อ่อนโยนอยู่เป็นแน่ นางรีบเดินไปเกาะแขนของบิดาแล้วเอ่ยออกมาเสียงเบา“ท่านพ่อ”ลั่วเหอหันมา“อะไร”“ข้ามีเรื่องจะบอก”“พูดมา”ลั่วชิงอวี้เหลือบมองคนรอบด้าน จากนั้นเขย่งปลายเท้าเข้าไปกระซิบข้างหูบิดา“หาก...ในท้องของข้ามีลูกของเซียวจิ่นเหยียน

ไม่นานนัก เจ้าสาวก็ถูกพาออกมา เมื่อลั่วชิงอวี้ปรากฏตัว เสียงรอบด้านพลันเบาลง แม้ว่าใบหน้าของนางจะถูกปิดด้วยผ้าคลุมหน้าแดง แต่รูปร่างในชุดแต่งงานมงคลก็เพียงพอให้ผู้คนจินตนาการได้ว่างดงามเพียงใดเซียวจิ่นเหยียนมองนาง สายตาที่ปกติเย็นชาค่อย ๆ อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ลั่วเหอสามารถมองเห็นสายตาของเขาได้อย่างชัดเจน ลั่วชิงอวิ๋นก็เห็นเช่นกันสองพ่อลูกสบตากัน ไม่มีผู้ใดพูด แต่ความคิดกลับเหมือนกันอย่างประหลาด อย่างน้อย... ยามที่เซ่อเจิ้งอ๋องมองนางก็ไม่เหมือนกับการมองคนทั่วไปจริง ๆลั่วชิงอวี้ถูกพามาถึงหน้าประตู ตามธรรมเนียมแล้ว นางต้องขึ้นเกี้ยวเจ้าสาว แต่ก่อนก้าวขึ้นไป นางกลับหยุด หันไปทางบิดา แม้มองไม่เห็นผ่านผ้าคลุมหน้า แต่ลั่วเหอก็รู้ว่านางกำลังมองเขา“ท่านพ่อ”เสียงของนางเบาลงกว่าปกติ ลั่วเหอรู้สึกจุกในอกทันที“อืม”“ข้าไปแล้วนะเจ้าคะ”เพียงประโยคเดียว ดวงตาของชายวัยกลางคนก็ร้อนผ่าว เขารีบหันหน้าหนีเล็กน้อย“แต่งออกไปแล้วก็ยังเป็นลูกข้า หากเขารังแกเจ้า...”ลั่วเหอปรายตามองเซียวจิ่นเหยียน“เจ้าสามารถกลับมาได้ตลอดเวลา ประตูจวนตระกูลลั่วเปิดรอเจ้าเสมอ”เซียวจิ่นเหยียน “...”วันนี้วันแต่งงานนะ เหตุ

เซียวจิ่นเหยียนไม่เคยคิดว่าสตรีผู้ชอบหัวเราะ ชอบกิน และชอบเถียงเขาทุกครั้งที่มีโอกาส จะสามารถทำให้เขาเสียความสงบนิ่งได้มากถึงเพียงนี้กลิ่นหอมอ่อนจากเรือนผมของนางความอ่อนนุ่มในอ้อมแขนและเสียงเรียก ‘สวามี’ ที่เบาจนแทบเป็นกระซิบล้วนทำให้ความรู้สึกที่เขาคิดว่าควบคุมได้ดีเสมอสั่นคลอนอย่างง่ายดาย“ชิงอวี้”เขาเรียกนางอีกครั้ง หญิงสาวซุกหน้ากับอกเขา“เพคะ”“มองข้า”“ไม่มอง”“เมื่อครู่ยังกล้าเถียง”“ตอนนี้ไม่อยากเถียงแล้ว”เซียวจิ่นเหยียนหัวเราะเบา ๆ ก่อนกระชับอ้อมแขน“เช่นนั้นก็ดี”หลังจากนั้นภายในห้องหอเหลือเพียงแสงเทียนมงคลที่ไหวอยู่หลังม่านแดง เสียงสนทนาค่อย ๆ เบาลง เหลือเพียงความใกล้ชิดและความอ่อนหวานที่ปะปนกับความร้อนแรงของคืนมงคลเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า เทียนคู่มังกรหงส์เผาไหม้ตั้งแต่ค่ำจนเกือบรุ่ง ม่านเตียงสีแดงทอดลงบดบังทุกสิ่งด้านใน ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเจ้าบ่าวเจ้าสาวพูดคุยอะไรกันบ้าง รู้เพียงว่าเมื่อแสงอรุณเริ่มแตะขอบฟ้า ภายในห้องจึงค่อยสงบลงอย่างแท้จริงเซียวจิ่นเหยียนนอนอยู่ข้างลั่วชิงอวี้ หญิงสาวซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ความเขินอายเมื่อต้นคืนจางหายไปเกือบหมด เ