All Chapters of ท่านอ๋องของข้าหาได้เกรงกลัวพระชายา: Chapter 61 - Chapter 70

ในขณะที่เซียวจิ่นเหยียนมอบโทษตายให้แก่เซียวหนานอ๋อง ในเมืองหลวงก็เกิดความวุ่นวายขึ้นเมื่อข่าวทัพกบฏแตกพ่ายมาถึง จวนอันกั๋วกงกลับรู้ก่อนคนทั่วไป และทันทีที่อันกั๋วกงรู้ว่าเซียวหนานอ๋องแพ้ เขาก็รู้ว่าครั้งนี้จวนอันกั๋วกงจบสิ้นแล้ว“หนี!”เขาออกคำสั่งทันทีแต่จะให้หนีไปไหน ประตูเมืองถูกปิด ทหารรักษาการณ์เปลี่ยนเวรทั้งหมด เส้นทางสำคัญถูกปิดกั้นก่อนเที่ยงราชองครักษ์ก็บุกเข้าจวนอันกั๋วกง เสียงร้องดังไปทั่วเรือน สมาชิกตระกูลถูกควบคุมตัว ม้วนบัญชี จดหมาย ตราประทับ รายชื่อผู้ติดต่อ ถูกยึดทั้งหมดแต่ลู่จื่อเสียนกลับไม่อยู่ในจวน เขาหายตัวไปก่อนราชองครักษ์มาถึงเพียงครึ่งชั่วยาม ไม่มีใครรู้ว่าเขาไปที่ใด จนกระทั่งองครักษ์จวนเซ่อเจิ้งอ๋องเห็นคนกลุ่มหนึ่งพยายามฝ่าประตูหลังเข้ามา“พระชายา!”ชุ่ยหลิงวิ่งเข้ามาแทบล้ม“ด้านนอกเกิดเรื่องแล้วเพคะ”ลั่วชิงอวี้วางถ้วยชา“เกิดอะไรขึ้น”“มีคนพยายามบุกเข้าจวน”หญิงสาวลุกขึ้นทันที“องครักษ์ล่ะ”“กำลังต้านรับอยู่เพคะ แต่...”เสียงอาวุธปะทะกันดังมาจากด้านนอก ลั่วชิงอวี้ขมวดคิ้ว“ผู้มาเป็นใคร”ชุ่ยหลิงหน้าซีด“ได้ยินว่า...เป็นลู่ซื่อจื่อเพคะ”ลั่วชิงอวี้นิ่ง“ลู่จ

สามวันต่อมา ทุกคนในจวนอันกั๋วกงถูกส่งตัวขึ้นลานประหาร ลู่จื่อเสียน เจียงหว่านหนิง อันกั๋วกง รวมถึงสมาชิกในตระกูลที่อยู่ในขอบเขตโทษตามพระราชบัญญัติ ล้วนไม่มีผู้ใดได้รับการละเว้นจวนอันกั๋วกงซึ่งเคยรุ่งเรืองมาหลายชั่วอายุคนถูกถอดป้ายลง ประตูใหญ่ถูกปิดผนึก ตำแหน่งอันกั๋วกงถูกยกเลิก ชื่อของตระกูลลู่ที่เคยมีน้ำหนักในเมืองหลวงจบสิ้นลงภายในเวลาไม่กี่วันส่วนทางชายแดนใต้จวนเซียวหนานอ๋องก็ไม่ต่างกัน หลังเซียวหนานอ๋องตายในสนามรบ ทหารที่ถูกราชสำนักส่งไปก็เข้าควบคุมจวนเซียวหนานอ๋องทันทีบุตรชายที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการกบฏถูกจับ แม่ทัพและที่ปรึกษาถูกสอบสวน ตราทหาร คลังอาวุธ จดหมายลับ และบัญชีทั้งหมดถูกยึด ภายในจวนเกิดความวุ่นวายอย่างหนัก และท่ามกลางความวุ่นวายนั้น ไม่มีใครสนใจลู่จื่อซีมากเท่าที่เคยเมื่อเซียวหนานอ๋องยังมีชีวิตอยู่ นางเป็นพระชายาคนโปรด เรือนของนางดีที่สุด เครื่องประดับของนางมากที่สุด อาหารของนางต้องถูกเลือกก่อน แม้แต่บรรดาพระชายาและอนุที่อยู่ในจวนมานานยังต้องหลีกทางให้นางลู่จื่อซีเคยคิดว่านั่นคือความโปรดปราน เคยคิดว่าตนชนะสตรีทุกคนในจวน แต่หลังจากสามีตายความโปรดปรานที่นางเคยได้รับ

หลังจากเซียวจิ่นเหยียนเริ่มถ่ายโอนพระราชอำนาจในมือกลับคืนให้เซียวหลิงเยวียนอย่างเต็มที่ ชีวิตของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ฎีกาที่เคยถูกส่งมาจวนเซ่อเจิ้งอ๋องทุกวันลดลง ขุนนางที่เคยมารอพบตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างก็หายไป การประชุมลับในห้องหนังสือเหลือน้อยลง แม้แต่ราชกิจบางอย่างที่เมื่อก่อนทุกคนต้องมาขอความเห็นจากเขา ยามนี้เซียวจิ่นเหยียนก็เพียงตอบกลับไปสั้น ๆ ว่า“ทูลถามฝ่าบาท”ครั้งแรกที่ขุนนางได้ยินยังรู้สึกไม่คุ้นเคยครั้งที่สองเริ่มเข้าใจพอถึงครั้งที่สามทุกคนก็รู้แล้วว่าเซ่อเจิ้งอ๋องกำลังวางมือจริง ๆหลังจากปล่อยวางอำนาจในมือเซียวจิ่นเหยียนกลับรู้สึกว่าตนเองสามารถปรับตัวเข้ากับชีวิตเช่นนี้ได้เร็วจนน่าประหลาดใจเขาไม่ได้รู้สึกว่างเปล่า ไม่ได้คิดถึงอำนาจ ตรงกันข้ามเขารู้สึกว่าชีวิตสงบสุขขึ้นมาก เพียงแต่หลังจากว่างอยู่แค่เพียงไม่กี่วัน เขาก็ค้นพบปัญหาสำคัญเรื่องหนึ่งนั่นก็คือพระชายาของเขาไม่ว่าง…เช้าวันแรกเซียวจิ่นเหยียนตื่นขึ้นมาแล้วไม่พบคนข้างกาย เขาเดินออกมาตามหานางอยู่ครู่หนึ่งสุดท้ายจึงได้ตัดสินใจสอบถามสาวใช้ตามตรง“พระชายาอยู่ที่ใด”“ทูลท่านอ๋อง พระชายาเข้าวังไปเยี่ยมฮองเฮาพ่ะย

เสียงร้องของทารกดังขึ้นภายในตำหนักเฟิ่งอี๋ในยามรุ่งสาง หลังจากนั้นไม่นานนักเสียงประกาศด้วยความยินดีก็ดังก้องไปทั่วพระราชวัง“ประสูติแล้ว!”“ฮองเฮาทรงประสูติพระโอรสแล้วพ่ะย่ะค่ะ”เซียวหลิงเยวียนที่ยืนรออยู่ด้านนอกแทบลืมฐานะฮ่องเต้“พระโอรสหรือ”“พ่ะย่ะค่ะ!”แพทย์หญิงยิ้มจนใบหน้าแทบเป็นดอกไม้“เป็นพระโอรส ร่างกายแข็งแรง พระสุรเสียงดังยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ”เซียวหลิงเยวียนนิ่งไปชั่วขณะก่อนหัวเราะออกมา“ดี!”“ตกรางวัล ให้แก่ทุกคน”พระองค์ก้าวไปถึงประตูแล้วกลับถูกนางกำนัลขวางเอาไว้“ฝ่าบาท ยังเข้าไปไม่ได้เพคะ ด้านในยังจัดการไม่เรียบร้อยเพคะ”เซียวหลิงเยวียนขมวดพระขนง“ข้าเป็นสามีของนาง”“ฝ่าบาท...”“ข้าแค่เข้าไปดูชิงเหยา”“ไม่ได้เพคะ”ฮ่องเต้ผู้สามารถตัดสินชีวิตขุนนางทั้งราชสำนักได้กลับถูกนางกำนัลขวางอยู่หน้าห้องคลอดลั่วชิงอวี้ที่เพิ่งมาถึงเห็นภาพนั้นพอดี นางรีบเดินเข้ามา“พี่หญิงเป็นอย่างไรบ้างเพคะ”เซียวหลิงเยวียนหันมา“ปลอดภัยทั้งแม่และลูก”ดวงตาของลั่วชิงอวี้สว่างขึ้นทันที“จริงหรือเพคะ”“อืม”“หม่อมฉันมีหลานแล้ว”ความตื่นเต้นของนางทำให้เซียวหลิงเยวียนหัวเราะ“ใช่ เจ้ามีหลานแล้ว”ลั่วชิงอว

ความพยายามของเซียวจิ่นเหยียนในที่สุดก็ไม่ได้สูญเปล่า เช้าวันหนึ่งในต้นฤดูใบไม้ผลิ หมอประจำจวนเซ่อเจิ้งอ๋องถูกเรียกเข้ามาตรวจชีพจรของพระชายา เพราะลั่วชิงอวี้ที่ปกติให้ความสำคัญกับอาหารเหนือสิ่งอื่นใด กลับนั่งมองโจ๊กไก่ตรงหน้าแล้วขมวดคิ้ว“ไม่อร่อย”ชุ่ยหลิงตกใจ พ่อครัวตกใจ เซียวจิ่นเหยียนยิ่งตกใจ“เมื่อวานเจ้ายังบอกว่าอยากกิน”“วันนี้ไม่อยากแล้วเพคะ”“เช่นนั้นอยากกินอะไร”ลั่วชิงอวี้คิดอยู่นานก่อนส่ายหน้า“ไม่รู้”คำตอบนี้ทำให้เซียวจิ่นเหยียนเรียกหมอทันที เพราะสำหรับพระชายาของเขา การที่นางไม่รู้ว่าอยากกินอะไร นับว่าเป็นอาการผิดปกติอย่างยิ่งหมอชราจับชีพจรอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นสีหน้าก็ค่อย ๆ เปลี่ยน เขาจับชีพจรอีกครั้งเซียวจิ่นเหยียนขมวดคิ้ว“เป็นอะไร”หมอรีบลุกขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม“ขอแสดงความยินดีกับท่านอ๋องและพระชายาพ่ะย่ะค่ะ”เซียวจิ่นเหยียนชะงัก ลั่วชิงอวี้เองก็มองหมอ“ยินดีเรื่องอะไร”“พระชายาทรงมีครรภ์แล้วพ่ะย่ะค่ะ”ภายในห้องเงียบลงทันที ลั่วชิงอวี้ก้มมองหน้าท้องตนเอง ส่วนเซียวจิ่นเหยียนนิ่งไปนานเสียจนหมอเริ่มสงสัยว่าเขาได้ยินหรือไม่“ท่านอ๋อง”“แน่ใจหรือ”“แน่ใจพ่ะย่ะค่ะ”