Hindi ko alam kung gaano katagal akong umiyak sa harap ni Rafa. Pakiramdam ko, ilang oras na akong nakaluhod sa sahig kahit maaaring ilang minuto pa lang ang lumipas, at sa bawat pagkakataong sinusubukan kong kumalma, may panibagong sakit na bumabalik sa dibdib ko. Mahigpit pa rin ang pagkakayakap niya sa akin, habang paulit-ulit niyang hinihimas ang likod ko at marahang tinatawag ang pangalan ko, pero hindi ko kayang tumingala para salubungin ang mga mata niya.“Thea, please. Tumingin ka muna sa akin,” pakiusap niya, at naramdaman kong bahagya siyang yumuko para makita ang mukha ko. “Hindi kita pipilitin na kumalma agad, pero ayokong manatili kang ganito nang hindi mo man lang naririnig ang buong katotohanan. You came here because you wanted an answer, and you deserve to hear it from me. Hindi mula sa ibang tao, hindi mula sa kung sinumang nagsabi sa iyo ng mga bagay na hindi mo pa naiintindihan.”Lalong humigpit ang kapit ko sa tuhod niya nang banggitin niya iyon. Ibig sabihin, alam
Huling Na-update : 2026-10-20 Magbasa pa