All Chapters of A Night With Ninong Rafa: Chapter 41 - Chapter 50

Akala ko diretso na kami sa mansion pagkatapos ng campus, kaya medyo nagtaka ako nang mapansin kong hindi pamilyar ang dinadaanan namin. Nakasandal lang ako sa passenger seat habang pinagmamasdan ang mga gusali sa labas ng bintana, pero habang tumatagal ay lalo kong nakikilala ang lugar na tinatahak namin. Nang tuluyang lumiko si Rafa papunta sa kalsadang patungo sa condo niya, napalingon ako sa kanya at napakunot ang noo.“Wait,” sabi ko habang bahagya akong umaangat sa upuan para masilip ang daan. “Hindi tayo uuwi?”Bahagya siyang napangiti habang patuloy na nagmamaneho. “Not yet. May kailangan lang akong tingnan sa condo.”“May kailangan kang tingnan?” ulit ko, at hindi ko napigilang mapangiti dahil biglang nawala ang pagod ko. “So pupunta tayo roon?”“Yes. Unless you want me to drop you at home first.”Mabilis akong umiling at inayos ang pagkakasandal ko sa upuan. “Hindi. Sasama ako. Sayang naman kung uuwi ako agad tapos mag-isa lang ako sa mansion.”Napatingin siya sa akin sandal

Ilang minuto kaming nanatiling ganoon sa couch, magkatabi at tahimik, habang ang kamay ni Rafa ay nakahawak pa rin sa kamay ko. Hindi ko na maalala kung kailan nawala ang antok ko, pero malinaw na malinaw sa akin ngayon ang bawat segundo na kasama ko siya. Siguro dahil sa mga nangyari nitong mga nakaraang araw, o dahil sa sinabi namin sa isa’t isa kaninang umaga, pero parang may kakaibang bigat ang simpleng paghawak niya sa kamay ko.Napatingin ako sa kanya nang mapansin kong tahimik lang siyang nakatitig sa akin. Hindi iyon iyong usual na tingin niyang parang sinusubukan niyang intindihin kung anong kalokohan na naman ang iniisip ko; mas mabagal at mas malalim, na para bang may gusto siyang sabihin pero hindi niya alam kung paano sisimulan.“Bakit mo ako tinitingnan nang ganyan?” tanong ko habang bahagya kong tinaasan ng kilay. Sinubukan kong gawing pabiro ang tono ko, pero hindi ko maitago ang maliit na ngiti sa labi ko. “May something ba sa mukha ko? Sabihin mo agad para maayos ko.

Tatlong araw ang lumipas nang mas mabilis kaysa sa inaasahan ko. Sa loob ng tatlong araw na iyon, bumalik kami ni Rafa sa routine na parang walang nagbago—school, condo, mansion, at iyong mga sandaling kailangan naming mag-ingat kapag may ibang tao sa paligid. Pero ngayong araw, iba ang pakiramdam ng buong bahay dahil uuwi na sina Daddy at Mara mula sa Maldives. Maaga pa lang, parang mas abala na ang mga tao sa mansion. May mga maid na pabalik-balik sa living room, may nag-aayos ng dining area, at may ilang kahon na inilalagay sa isang tabi para hindi makalat kapag dumating ang sasakyan nila. Ako naman ay paikot-ikot lang sa sala habang paulit-ulit na tinitingnan ang phone ko, naghihintay ng message mula kay Daddy. “Relax,” sabi ni Rafa mula sa sofa habang tahimik na nagbabasa ng ilang documents. “They've only been gone for a few days.” “Exactly. Few days,” sagot ko habang napapatingin sa kanya. “At feeling ko ang dami nang nangyari habang wala sila.” Bahagya siyang ngumiti at ibi

Pagkatapos ng lunch, nagsimula nang maging abala ang buong mansion. May ilang kahon na inilabas mula sa guest room, may mga luggage na dinala ng mga staff papunta sa driveway, at may dalawang staff na pabalik-balik sa loob para kunin ang mga huling gamit ni Rafa. Nasa living room ako kasama sina Daddy at Mara, kunwari abala sa phone ko habang paminsan-minsan ay napapatingin kay Rafa na tahimik na nagche-check ng kung anu-anong bagay sa kaniyang phone, pero sa totoo lang, hindi ko mapigilan ang sarili kong ma-excite sa pag-alis niya.“Thea,” tawag ni Daddy, kaya agad kong itinaas ang tingin ko mula sa screen. “Sumama ka kay Rafa mamaya. Tulungan mo siyang mag-ayos sa condo.”Agad akong napakunot-noo at ibinaba ang phone ko sa kandungan ko. “Ako? Daddy, bakit naman ako? Hindi ba puwedeng siya na lang ang pumunta kasama ng mga staff? Ano naman ang gagawin ko roon?” reklamo ko, pilit na pinapanatili ang expression na parang malaking abala sa akin ang suggestion niya. “Hindi naman ako maru

Tahimik pa rin ang buong condo nang tuluyan kong maisara ang wallet ko. Sandali kong tinitigan ang lumang litrato ni Alliya bago ko iyon maingat na ibinalik sa loob, isinara ang wallet, at inilagay sa bulsa ng pantalon ko. Sa kabilang bahagi ng kama, mahimbing pa ring natutulog si Thea, walang kaalam-alam sa mga bagay na ilang taon ko nang piniling itago mula sa mga taong malapit sa akin. Lumapit ako sa bintana at bahagyang ibinuka ang kurtina, hinayaan ang malamig na hangin na dumampi sa mukha ko habang nakatanaw sa mga ilaw ng lungsod. Sa ganitong oras, tahimik na ang karamihan ng mundo, pero hindi kailanman naging ganoon ang buhay na iniwan ko sa America. May mga taong nagtatrabaho habang natutulog ang iba, may mga desisyong kailangang gawin bago pa sumikat ang araw, at may mga bagay na hindi maaaring ipagpaliban dahil lamang umalis ako at nagpunta sa Pilipinas. Biglang nag-vibrate ang cellphone ko sa ibabaw ng side table, dahilan para mapalingon ako roon. Pagtingin ko sa screen