All Chapters of A Night With Ninong Rafa: Chapter 31 - Chapter 40

Pagkatapos naming pumili ng condo, akala ko tapos na ang araw namin. Mali pala ako dahil imbes na umuwi agad, dinala ako ni Rafa sa isang furniture store dahil halos wala pang laman ang unit. May basic appliances naman na kasama, pero kulang ang furniture at maliliit na bagay na kailangan para maging totoong bahay ang condo, kaya habang naglalakad kami sa showroom ay unti-unti akong nasasabik. Hindi ko man iyon sabihin sa kanya, parang may kakaibang saya sa pakiramdam na nakikita kong binubuo niya ang sarili niyang space dito sa Pilipinas, at mas nakakatuwa dahil kasama ako sa proseso.“Hindi puwedeng puro practical lang,” sabi ko habang hinihimas ang tela ng isang malaking sofa bago ako tuluyang umupo rito. Bahagya akong tumalbog para subukan kung komportable ba ang cushion, saka ako tumingin kay Rafa na nakatayo ilang hakbang mula sa akin. “Kailangan comfortable din. Imagine mo, uuwi ka galing work tapos uupo ka rito, pero sobrang tigas naman ng sofa. Parang punishment imbes na pahi

Pagdating namin sa mansion, halos 9 na ng gabi. Tahimik na ang paligid kumpara kaninang umaga, pero bukas pa rin ang ilang ilaw sa living room at hallway, at mula sa dining area ay naaamoy ko na ang pagkain na mukhang matagal nang hinihintay na ihain. Pagkapasok namin ni Rafa, hinila niya ang pinto para maisara iyon habang ako naman ay nag-ayos ng buhok at bahagyang napabuntong-hininga.“Finally,” bulong ko habang inaayos ang strap ng bag ko sa balikat. “Akala ko hindi na tayo makakauwi. Ang haba ng araw na 'to.”Napalingon siya sa akin at bahagyang napangiti habang tinatanggal ang susi ng sasakyan sa bulsa niya. “You were the one who kept saying, ‘Isa pa, tingnan lang natin,’ every time we were about to leave. Ilang beses ba nating sinabi na last condo na iyon?”“Hindi ko naman kasalanan kung may mga condo talagang hindi pasado sa standards ko,” depensa ko habang naglalakad kami papunta sa living room. “Besides, ikaw rin naman ang nagsabi na gusto mong okay ang place. Nagbibigay lang

Alas-una na ng madaling-araw pero hindi pa rin ako makatulog. Ilang beses na akong bumaligtad sa kama at ilang beses ko na ring hinila ang kumot hanggang balikat ko bago ko muling itinapon iyon sa gilid dahil naiinitan ako. Hindi ko alam kung dahil sa sinabi ni Daddy kanina o dahil hindi ko maalis sa isip ko ang mensahe ni Rafa tungkol sa tatlong araw na lang bago umuwi sina Daddy at Mara, pero kahit anong pilit kong ipikit ang mga mata ko, hindi talaga dumarating ang antok.Sa huli, bumangon ako at naupo sa gilid ng kama habang nakatitig sa phone ko na nakapatong sa bedside table. Wala namang bagong message si Rafa, pero sapat na iyon para lalo ko siyang maisip. Baka gising pa siya, at kung gising pa siya, baka puwede akong makipag-usap kahit ilang minuto lang. Hindi ko rin naman kailangang gumawa ng malaking dahilan para puntahan siya; gusto ko lang siyang makita bago ako tuluyang makatulog.Dahan-dahan akong lumabas ng kwarto at siniguradong hindi maingay ang pagbukas ng pinto. Tah

Maaga akong nagising, kahit na halos buong gabi kong pinilit ang sarili kong matulog. Pagmulat ko pa lang ng mga mata ko, bumalik agad sa isip ko ang narinig ko kagabi mula sa balcony ni Rafa. Hindi ko pa rin alam kung tama ba talaga ang pagkakarinig ko o nadala lang ako ng antok at katahimikan ng gabi, pero kahit anong pilit kong sabihin sa sarili kong baka wala lang iyon, hindi ko maiwasang maalala ang seryosong tono ng boses niya.Napabuntong-hininga ako habang bumabangon at inaayos ang buhok ko. Ayokong simulan ang araw ko na iniisip iyon, lalo na't may pasok ako at may mas malaking problema akong dapat pagtuunan ng pansin—ang pagbabalik ni Daddy at ni Mara makalipas ang tatlong araw. Kaya pagkatapos kong maligo at magbihis, isinukbit ko na ang bag ko at bumaba ng hagdan, pilit na tinatanggal sa isip ko ang mga tanong na wala naman akong sagot.Pagdating ko sa kusina, unang bumungad sa akin si Rafa. Nakatayo siya sa harap ng kitchen counter habang naghahanda ng pagkain, pero hindi

Ilang segundo akong hindi gumalaw pagkatapos kong sabihin iyon. Hawak ko pa rin ang door handle, pero wala akong lakas ng loob na buksan ang pinto dahil pakiramdam ko kapag ginawa ko iyon, parang tatakbo ako palayo sa sarili kong kahihiyan. Tahimik lang si Rafa sa driver's seat, at dahil hindi niya agad ako sinagot, lalo kong naramdaman kung gaano katanga ang ginawa ko.Bakit ko ba sinabi?Pwede namang “Good morning.” Pwede namang “See you later.” Pwede nga akong bumaba nang walang sinasabi, pero hindi. Sa dami ng words na pwedeng lumabas sa bibig ko, pinili ko talaga ang tatlong salitang hindi ko pa kailanman sinabi sa kanya nang diretso.Unti-unti akong napapikit at napahinga nang malalim bago ko muling buksan ang mga mata ko. “Forget I said that,” bulong ko, pilit na ngumiti kahit ramdam kong sobrang init na ng mukha ko. “Hindi mo narinig. Early morning lang. Kulang ako sa tulog. Baka epekto ng kape.”Hindi siya gumalaw agad. Sa halip, nakatingin lang siya sa akin na para bang pina