All Chapters of A Night With Ninong Rafa: Chapter 51 - Chapter 60

Ilang minuto pa kaming nanatili sa kama bago tuluyang bumalik ang katahimikan sa loob ng condo. Nakahiga ako sa tabi ni Rafa habang nakatingin sa kisame, pilit inaayos ang magulong isip ko, samantalang siya naman ay nakasandal sa headboard at tahimik na pinaglalaruan ang mga hibla ng buhok ko gamit ang mga daliri niya. Paminsan-minsan ay nahuhuli ko siyang nakatingin sa akin, at sa tuwing nagkakasalubong ang mga mata namin, may maliit na ngiting kusang lumilitaw sa labi niya.“Why are you smiling?” tanong niya nang ilang beses niya na akong mahuli na nakatitig sa kanya. Bahagya niyang tinaas ang isang kilay habang sinusubukan niyang maging seryoso, pero halatang natutuwa rin siya sa paraan ng pagtitig ko.“Wala,” sagot ko, ngunit hindi ko rin napigilan ang sarili kong ngumiti. “Ang gwapo mo lang kasi. Hindi ko kasalanan kung napapatingin ako.”Napailing siya at mahina siyang natawa. “You say that too often. Hindi ka ba nagsasawa?”“Hindi,” mabilis kong sagot habang bahagyang lumapit s

Kinabukasan, maaga akong nakarating sa university, pero kahit maaga akong dumating, hindi naman ibig sabihin noon ay maaga ring gumana ang utak ko. Nakaupo ako sa usual seat ko habang nakabukas ang notebook sa harapan ko, pero halos sampung minuto na yata akong nakatitig sa parehong pahina nang hindi man lang nakakasulat ng maayos. Hawak ko ang ballpen, paminsan-minsan ay pinapaikot-ikot ko iyon sa pagitan ng mga daliri ko, pero sa halip na lecture notes ang laman ng isip ko, isang tanong lang mula kagabi ang paulit-ulit na bumabalik sa utak ko.What if magsama na tayo?Napapikit ako at marahan kong ipinukpok ang noo ko sa ibabaw ng kama—ay, desk pala. “Bakit ko ba sinabi 'yon?” bulong ko sa sarili ko habang pinipigilan ang isang malalim na buntong-hininga. “Ano bang pumasok sa utak ko kagabi?” Lalo akong nainis nang maalala ko kung gaano kadali kong nasabi iyon kay Rafa, na para bang tinatanong ko lang kung gusto niyang sabay kaming kumain. Hindi iyon simpleng tanong. Iyon ay isang m

Pagkatapos ng nangyari sa sasakyan, hindi na namin pinag-usapan pa si Vanessa. Parang napagkasunduan na rin naming pareho na hindi na kailangang palakihin ang isang bagay na malinaw naman ang dahilan, kaya nang makarating kami sa restaurant, mas magaan na ulit ang mood namin. Hindi ko na rin napigilang bumalik sa pagiging makulit habang nakaupo ako sa tapat ni Rafa, lalo na nang mapansin kong halos hindi niya ginagalaw ang fries sa plato niya dahil mas interesado siyang panoorin akong kumain.“Why are you looking at me like that?” tanong ko habang kumukuha ng isa pang fries at isinawsaw iyon sa sauce. “May mantsa ba ako sa mukha?”Umiling siya habang hawak ang baso niya. “I'm just watching you eat.”“That's creepy.”“I'm your boyfriend. I think I'm allowed to look at you.”Napangiti ako at bahagyang umiling. “Boyfriend ka lang kapag convenient sa'yo. Kapag gusto kitang makasama, bigla kang nagiging responsible adult na puro boundaries ang alam.”Bahagya siyang natawa bago niya ibinaba

“I know what’s going between you and your Ninong Rafa.”Parang may biglang humila sa dibdib ko nang marinig ko iyon.Napatigil ako sa pag-aayos ng damit ko at dahan-dahang napalingon kay Mara. Nakatayo pa rin ako sa harap ng closet habang hawak ang isang blouse, pero hindi ko na alam kung saan ko iyon ilalagay. Si Mara naman ay nakaupo lang sa gilid ng kama ko, kalmado ang mukha at may maliit na ngiti sa labi, na para bang wala siyang ibinagsak na bombang kayang magpabagsak ng buong mundo ko.“Ano?” pilit kong natawa, pero kahit ako narinig ko kung gaano kapilitan ang tawa ko. “Mara, hindi ko alam kung anong ibig mong sabihin.”Bahagya niyang ikiniling ang ulo niya, saka ako tinitigan nang ilang segundo. Hindi siya nagsalita agad. At iyon ang mas nakakapraning.“Mara,” ulit ko, habang kunwaring abala sa pagtitiklop ng blouse na hawak ko. “Kung tungkol ‘to sa sinabi ni Daddy kanina na magkasama kami ni Rafa, wala talagang malisya. Sinundo niya lang ako kasi malapit lang naman sa school

Hindi ko na halos nalasahan ang pagkain matapos banggitin ni Daddy ang pangalan ni Adrian. Kahit patuloy ang usapan sa paligid ng dining table, parang naging muffled ang lahat ng boses at ang tanging malinaw sa pandinig ko ay ang sarili kong heartbeat. Bumalik sa isip ko ang gabing iyon—ang basong iniabot sa akin ni Adrian, ang kakaibang init na unti-unting kumalat sa katawan ko, ang biglang panghihina ng mga tuhod ko, at ang pakiramdam na hindi ko na maintindihan kung ano ang nangyayari sa sarili kong katawan.Mas lalong bumigat ang dibdib ko nang maalala ko kung paano niya ako sinundan palabas ng club.Hindi ko namalayang napahigpit na pala ang pagkakahawak ko sa tinidor hanggang sa maramdaman kong sumasakit ang mga daliri ko.“Thea?”Napakurap ako at agad na napatingin kay Daddy. Nakatingin siya sa akin mula sa kabilang side ng table, bahagyang nakataas ang kilay habang tila sinusubukang basahin ang expression ko.“Sorry,” sabi ko, pilit na ngumiti habang dahan-dahang ibinababa ang