All Chapters of A Night With Ninong Rafa: Chapter 61 - Chapter 70

Pagdating ko sa university, pilit kong ibinalik ang sarili ko sa normal kong routine. Class, notes, recitation, lunch with Bea—iyon lang dapat ang laman ng isip ko ngayong araw. Pero habang naglalakad ako papunta sa building namin, paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang ngiti ni Mara kaninang umaga, iyong tingin niyang parang alam na alam niya kung bakit parang wala ako sa sarili.At mas nakakainis dahil alam kong tama siya.May sikreto talaga ako.At isa sa mga taong pinagkakatiwalaan ko sa sikreto na iyon ay si Bea.“Thea!”Hindi ko agad narinig ang tawag niya hanggang sa maramdaman kong may tumapik sa balikat ko. Paglingon ko, nakita ko siyang bahagyang hinihingal habang hawak ang iced coffee niya, halatang kanina pa ako sinusundan.“Girl, ilang beses na kitang tinatawag!” reklamo niya habang inaayos ang buhok niya. “Akala ko hindi mo ako narinig, pero mukhang nasa ibang dimension ka talaga. Kanina pa kita tinatabihan sa gate pero ang layo ng tingin mo.”“Sorry,” natatawa kong sag

Hindi ko alam kung ilang beses na akong sumunod kay Rafa mula sa sala hanggang sa kitchen, pero base sa paulit-ulit niyang pagsulyap sa akin, mukhang malapit na siyang magsisi na pinapasok niya ako sa condo niya. Nakatayo siya sa harap ng kitchen counter habang inaayos ang pagkaing ihahain niya, nakatiklop hanggang siko ang manggas ng polo niya. Samantalang ako, nakasandal lang sa gilid ng counter at pinapanood siya, kunwari ay interesado sa ginagawa niya kahit ang totoo, mas interesado akong nakikita siyang gumagalaw sa harapan ko.“Baby, may kailangan ka ba?” tanong niya nang hindi lumilingon, halatang naramdaman na naman niyang nakatitig ako sa kanya. “Kanina ka pa nakatayo riyan. Kung gutom ka, sabihin mo na lang at bibigyan kita ng pagkain. Hindi mo kailangang bantayan ang bawat galaw ko na parang may balak akong tumakas.”Napangiti ako at lumapit sa likuran niya, saka niyakap ang bewang niya. Idinikit ko ang pisngi ko sa likod niya habang marahang hinihigpitan ang yakap ko, na p

Pagdating ko sa mansion, nadatnan ko si Daddy sa sala, nakaupo sa sofa habang may binabasang documents sa tablet niya. Si Mara naman ay nasa kabilang sofa, tahimik na umiinom ng tea habang nanonood ng kung ano sa television. Pareho silang napatingin sa akin nang pumasok ako, at sa paraan pa lang ng pag-angat ng kilay ni Daddy, alam ko nang hindi ako basta makakalusot sa araw na ito.“Finally, you're home.” Ibinaba niya ang tablet sa center table at itinukod ang isang braso sa sandalan ng sofa. “How are you feeling now, Thea? Your professor told me you weren't feeling well, so I expected you to go straight home and rest. But you took your time getting here.”Napahinto ako sa pag-aalis ng sapatos ko. Shocks. May follow-up questions pala.“I'm okay now, Daddy. Sumakit lang talaga ulo ko kanina, pero nawala na rin naman habang nagpapahinga ako.” Inayos ko ang strap ng bag sa balikat ko at pilit na ngumiti. “Traffic din kasi, kaya medyo natagalan ako. I'm sorry I worried you. Next time, I'

Pagdating ko sa classroom, si Bea agad ang hinanap ng mga mata ko. Same kami ng sub ngayon kaya alam kong makikita ko siya agad. Nakaupo siya sa bandang gitna, may hawak na iced coffee habang nakikipag-usap sa dalawa naming kaklase, pero nang makita niya akong papalapit, agad siyang ngumisi na para bang may inaabangan siyang juicy na balita.“Oooh, look who's finally here!” malakas niyang bati, sabay tapik sa bakanteng upuan sa tabi niya. “Come here, bestie. Umupo ka muna at may kailangan tayong pag-usapan. At bago ka pa magdahilan na wala kang alam, gusto kong malaman kung kumusta na kayo ng pinakamamahal mong Ninong Rafa.”Napahinto ako sa paghila ng upuan at mabilis na nilingon ang mga kaklaseng nakaupo sa malapit. Buti na lang, abala sila sa kani-kanilang cellphone at hindi pinansin ang sinabi ni Bea. Agad kong tinakpan ang bibig niya gamit ang palad ko, kaya napamulagat siya bago ako mariing tiningnan.“Bea! Hina-hinaan mo naman ang boses mo! Gusto mo bang byong university malama

Alas-kuwatro pa lang ng hapon nang matapos ang huling klase namin, kaya halos sabay-sabay na nagsimulang magligpit ng gamit ang mga kaklase ko. May ilan nang nag-uusap tungkol sa kanilang dinner plans, habang ang iba naman ay nagmamadaling lumabas para makahabol sa sundo nila. Ako, tahimik lang na naglalagay ng notebook sa bag habang hinihintay si Bea na matapos ang walang katapusang pag-aayos ng laman ng kaniyang tote bag, na para bang may balak siyang magbakasyon at hindi lang umuwi pagkatapos ng klase.“Bea, ano ba'ng ginagawa mo riyan? Kanina ka pa nag-aayos. Hindi naman mawawala ang gamit mo kapag isinara mo na ang bag mo,” reklamo ko habang isinukbit ang sarili kong bag sa balikat. “Let's go. Gutom na ako, at gusto ko pang bumili ng malamig na inumin bago umuwi.”“Wait lang, hinahanap ko lang ang lip tint ko. Hindi puwedeng lumabas tayong mukhang stressed college students. We need to look presentable, especially since—” Bigla siyang huminto at napatingin sa akin. “Actually, wala