SERIÑA'S POVKomportableng inalo ito ni Khalil, “Amarah, sabihin mo lang ang nasa isip mo. Walang ibang tao rito.”Kita ko namang nag-aalangan ang mukha ni Amarah, ngunit nagsalita pa rin ito. “Hindi ko alam kung dahil ba nakita ko ang litrato ni Kaleb, pero sobrang sikip pa rin ng dibdib ko. Khalil… bumalik ba ang depresyon ko?”Pinapanood ko ang palabas niya na parang nanonood lang ako ng unggoy sa zoo. Gusto kong tumawa, pero ang hirap pigilan. Dati, parang malamig na palasyo ang mansyong ito sa kawalan ng buhay, pero dahil kay Amarah, naging mas nakakaaliw na rito. Mas sulit pa—sa zoo nga may bayad ang entrance, pero rito, libre lang.Siyempre, punong-puno ng pag-aalala si Khalil. “Ihahatid na kita sa kwarto mo at sasamahan kita hanggang sa makatulog ka.”Sinabi niya iyon nang walang pag-aalinlangan—sa mismong harapan ko na Asawa niya. Hindi ako nag-protesta, sa halip, ngumiti pa ako nang maluwag. “Khalil, ihatid mo na agad ang hipag mo. Nabalitaan kong masamang magamot at malami
Last Updated : 2026-10-02 Read more