Nang makonekta ang tawag, mas malumanay kaysa dati ang boses ni Khalil. “Hindi ka pa umuwi?”Dahil maganda ang mood ko, kaya magaan din ang naging sagot ko. “Hindi pa. Nag-drive-drive lang ako.”“Nasaan ka ngayon? Susunduin ba kita?”“Hindi na kailangan. Ako naman ang nagmamaneho. May problema ba?”“Tumawag si Grandma. Sabi niya, umuwi raw tayo nang maaga para sabay-sabay tayong maghahapunan.”Hindi na ako nagtanong pa. “Sige. Pauwi na ako. Mga kalahating oras siguro bago ako makarating.”“Mga ganun din ako katagal bago makauwi. See you later.”Pagkababa ko ng tawag, parang hindi totoo ang lahat. Noon, halos hindi ako kinakausap ni Khalil. At kapag nagsasalita naman siya, madalas ay masasakit na salita ang naririnig ko. Pero ngayong araw, para kaming isang ordinaryong mag-asawa—maalalahanin sa isa't isa, payapa at magkasundo.Nakakatawa talaga, dahil hindi ako sanay sa ganito. Pagdating ko sa garahe, kararating lang din ni Khalil mula sa labas. Ipinark ko ang kotse ko at nakita ko siy
Terakhir Diperbarui : 2026-10-12 Baca selengkapnya