Pregnant by the wrong man’s baby의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

Natigilan si Ante Mayang. “Ma’am Seriña, kahit katulong ako, kamag-anak pa rin ako ni Donya. Hindi ba dapat magpakita ka man lang ng konting respeto sa akin?” Hindi ko na siya pinag-aksayahan ng oras para pakitunguhan nang maayos. Kumukulo ang dugo ko sa galit, at hirap na akong panatilihing kalmado ang sarili ko. Sa loob lang ng isang gabi, pinalitan ang lahat ng katulong sa bahay. Imposibleng umalis si Ante Inday nang hindi man lang nagpaalam sa akin! Malamig ko siyang tinitigan. “Dahil alam mong katulong ka, dapat marunong kang mag-ingat sa mga sinasabi at ginagawa mo. Wala akong pakialam kung ano ang relasyon mo sa pamilyang Sarmiento. Para sa akin, katulong ka lang! Kaya bantayan mo ang bibig mo!” “Ikaw!” Galit na galit na pigil na sigaw nito sa akin. “Khalil,” lumingon ako sa kanya, sobrang bigat ng pakiramdam ko. “Si Ante Inday ang nag-alaga sa iyo habang lumalaki ka. Itinuring ka niya na sarili niyang anak. Paano mo nagawa na maging ganun ka walang-awa sa kanya?” “Pareh

Sadyang ibinaling ko kay Khalil ang usapan. “Kung talagang gusto ng asawa ko ang makipag diborsyo, hindi ako tututol. Pero kung ayaw niya, handa akong manatili sa tabi niya habang-buhay.” Sa unang pagkakataon, may bahagyang pagbabago akong nararamdaman sa puso ko. “Kahit magkamali pa siya sa hinaharap, patatawarin ko siya at mananatili pa rin ako sa tabi niya.”Alam na alam kong, parang matamis na candy ang bawat salita ko. Dahil sa lahat ng taon ng pagsasama namin, ngayon lang niya ako narinig na magsabi ng mga salitang ganoon katamis.Bahagyang lumambot ang ekspresyon niya bago siya tuluyang nagsalita. “Grandma, malapit nang dumating ang mga magulang ni Amarah. Huwag na nating gawing hindi kaaya-aya ang sitwasyon at maging katatawanan pa ng ibang tao.” Habang nagsasalita si Khalil ay nakita kong sinulyapan niya si Amarah. Alam ko na ang tingin na iyon ng agad na naintindihan ni Amarah ang ibig sabihin ni Khalil. Kahit labag sa loob nito, lumapit pa rin ito para ipagtanggol ako.“G

“Malaki na ako. Alam ko na kung paano kontrolin ang emotions ko,” kalmado kong sagot.“Oh?” Inalis ni Santi ang kamay niya at lumapit sa akin. “So, Ate, masaya ka pa rin na nakabalik ako?”Bahagya akong napakunot-noo dahil sa sobrang tapang ng pabango niya. “Malamang, bahay mo ito. Bakit kailangan mo pang hintayin na ako ang sumalubong sa’yo?”Ibinuka ni Santi ang mga braso niya. “Kung ganoon, bigyan mo naman ako ng welcome hug, Ate.”Ayoko siyang yakapin, dahil noong eighteen ako, si Santi, na fourteen years old pa lang noon, ay basta na lang pumasok sa banyo habang naliligo ako. Nakalimutan kong i-lock ang pinto. Buti na lang at nakasuot pa ako ng underwear nang pumasok siya, kung hindi, mas nakakahiya ang nangyari.At eighteen, alam ko na ang kahalagahan ng pagiging disente at pagpapanatili ng sariling privacy. Sa sobrang galit at hiya ko, malakas ko siyang sinampal sa mukha.Bilang isang taong laging spoiled at pinoprotektahan ng lahat, hindi sanay si Santi na tratuhin nang ganoon

CHAPTER 38/67Seriña POV:Tiningnan ko si Mama. “Hindi ba't paraan mo lang ito para ipaalala sa akin na wala na akong pakialam sa mga problema ng pamilya na ito at hindi ko na dapat pang makialam?”Natigilan agad si Mama, hindi ako tanga. Alam na alam ko ang gusto niya. Pumikit ako habang kumikirot ang puso ko. Sana, sa sandaling ito, niyakap ako ni Mama at binigyan ng kaunting comfort.Pero isa lang iyong pangarap na imposibleng matupad. “Nagmamadali ako. Aalis na ako.” Pagkasabi ko niyon, umalis ako nang hindi na lumilingon.Santi POV:“Mom, anong tinitingnan mo?”Nagulat si Mama nang bigla akong lumitaw sa likuran niya.“Ang kulit mo! Muntik mo na akong patayin sa gulat!”Mabilis ko siyang Inakbayan. “Mom, hindi mo ba napapansin na mas gumanda at mas naging attractive ang ate ko?”“Totoo yan. Mukhang maganda ang naging buhay niya sa pamilyang Sarmiento sa mga nakaraang taon.” Sagot ni Mommy sabay tango, bilang pagsang-ayon. Ngumiti ako nang may nakatagong kahulugan. “Sa tingin ko

Seriña POV“Seriña, kapag pinaghintay mo ako, hinding-hindi kita mapapatawad.” banta ni Reymark sa phone.“Hindi ko gagawin ’yon.” Sabi ko sa kanya. Makalipas ang kalahating oras, nakarating ako sa VIP Pavilion, isang luxurious restaurant na kahit magpa-reserve ka ilang araw bago ang okasyon ay hindi pa rin garantisadong magkakaroon ka ng mesa. Ayon sa mga kwento, ang mga ninuno ng head chef nito ay nagsilbi pa sa royal kitchen.Kakaparada ko pa lang nang tumunog ang phone ko dahil sa isang notification. Pagtingin ko, may 100,000 pesos na pumasok sa account ko.Maya-maya, nakatanggap ako ng message mula kay Papa. Papa: Seriña, gamitin mo ang perang ito at mag-enjoy ka. Huwag mong pagkaitan ang sarili mo ng kahit ano. Pasensya na kung hindi pa kita mabigyan ng mas malaking halaga ngayon. Kapag bubuti na ang lagay ng kumpanya, bibigyan kita ng malaking bonus.Alam kong hindi lang ang kalagayan ng kumpanya ang dahilan kung bakit kapos sa pera si Papa. Kinontrol na ni Mama ang finances