Todos los capítulos de ภรรยาเจ้าพ่อดับสูญพร้อมสายเลือดลับ: Capítulo 1 - Capítulo 10

“ครั้งนี้ฉันไม่ไปซิซิลีกับคุณ”ขณะพูด ฉันลบรายงานการตั้งครรภ์ออกจากโทรศัพท์ดันเตชะงักไป“อะไรเปลี่ยนไปเหรอ คุณไม่เคยชอบให้ผมเดินทางโดยไม่มีคุณไปด้วย”เมื่อสามวันก่อน ฉันได้ยินข้อความเสียงจากโทรศัพท์เข้ารหัสของเขาเสียงของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งดังออกมาจากลำโพง“แด๊ดดี้สัญญาว่าจะพาหนูกับน้องชายไปดูโลมานี่คะ”ฟังดูแล้วเธอน่าจะอายุอย่างน้อยสี่ขวบดันเตกับฉันแต่งงานกันมาหกปีแล้วทุกคนในนิวยอร์กรู้ว่าดันเต โรมาโนหลงรักภรรยาของเขามากเพียงใดครั้งหนึ่งฉันเคยรับกระสุนแทนเขา ตอนที่ตระกูลคู่แข่งลักพาตัวฉันไป เขากวาดล้างพวกนั้นจนสิ้นเพื่อพาฉันกลับบ้าน ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหน เขาก็พาฉันไปด้วยเสมอ ราวกับแม้แต่การต้องห่างกันไม่กี่วันก็เป็นสิ่งที่เขาทนไม่ได้ฉันเคยเชื่อว่าไม่มีใครแทรกกลางระหว่างเราได้จนกระทั่งฉันได้ยินเด็กผู้หญิงคนนั้นเรียกเขาว่าแด๊ดดี้“ฉันแค่เหนื่อยนิดหน่อย”ฉันหลบสายตาเขา แล้วเลื่อนแก้วไวน์ออกไปดันเตตักอาหารจานโปรดของฉันใส่จานให้“งั้นก็อยู่พักที่นี่นะ ผมจัดการเรื่องที่ท่าเรือเสร็จเมื่อไร จะกลับบ้านทันที”หลังมื้อเย็น ฉันเดินผ่านห้องทำงานของเขา และได้ยินดันเตกำลังเถียงก

เบียงกาหันไปมองด้านหลัง ก่อนปิดประตู ทิ้งเด็กแฝดไว้ที่โถงทางเดิน“ขอโทษด้วยนะคะ คุณนายโรมาโน เด็ก ๆ อยากเจอพ่อของพวกเขามาก ฉันไม่คิดว่าคุณทั้งสองจะอยู่ที่นี่ด้วย”ดันเตลุกขึ้นยืนแล้ว สีหน้าเย็นเยียบราวน้ำแข็ง“เบียงกา ผมบอกคุณแล้วว่าอย่าปรากฏตัวต่อหน้าเอเลนาหรือผมอีก”“ใจเย็นสิ ฉันไม่ได้กลับนิวยอร์กเพื่อไล่ตามคุณ”เบียงกาเดินเข้ามาในห้องอย่างสงบ ก่อนวางกระเป๋าถือลงบนโต๊ะ“พ่อของเด็ก ๆ กับฉันกลับนิวยอร์กด้วยกันเพื่อจัดการธุระของครอบครัว ส่วนวันนี้ ฉันแค่มารับแหวนแต่งงานที่สั่งทำไว้เท่านั้น”เมื่อห้าปีก่อน เบียงกาเคยเป็นเลขาส่วนตัวของดันเตเธอใช้เรื่องงานเป็นข้ออ้างเพื่อเข้าใกล้เขาครั้งแล้วครั้งเล่า คืนหนึ่งหลังงานของตระกูล เธอถึงขั้นเข้าไปในห้องนอนของเขาโดยไม่ได้รับอนุญาตเช้าวันถัดมา ดันเตไล่เธอออกต่อหน้าทุกคน เขาประกาศว่าฉันคือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขาจะรัก และจะไม่มีใครแทนที่ฉันในฐานะคุณนายโรมาโนได้ไม่นานหลังจากนั้น เบียงกาก็ออกจากนิวยอร์กไปทุกคนเชื่อว่าเธอหายไปจากชีวิตของเราอย่างถาวรแล้วแต่ตอนนี้ เธอกลับยืนอยู่ตรงหน้าฉัน ขณะที่เด็กแฝดวัยห้าขวบกำลังรออยู่ด้านนอกเบี

เมื่อฉันกลับถึงคฤหาสน์โรมาโน ฉันไม่มีเวลาจมอยู่กับความเสียใจเหลือเวลาอีกเพียงห้าวันก่อนถึงวันครบรอบของเราก่อนถึงวันนั้น ฉันต้องลบร่องรอยทุกอย่างที่อาจบอกได้ว่าฉันกำลังจะไปไหนระหว่างเดินผ่านห้องนั่งเล่น ฉันเห็นแม่ของดันเตกำลังเปิดดูแค็ตตาล็อกเสื้อผ้าเด็กแบบพิธีการหน้าหนึ่งเป็นชุดพิธีสีขาวที่ทายาทตระกูลโรมาโนสวมในวันที่ได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการจากตระกูล ตรงปกเสื้อปักหมาป่าสีเงิน ซึ่งเป็นตราประจำตระกูลโรมาโนทันทีที่เห็นฉัน เธอก็ปิดแค็ตตาล็อกลง“เอเลนา เธอจะไปไหนเหรอ”“ฉันต้องไปจัดการทรัพย์สินที่แม่ทิ้งไว้ให้ค่ะ”“ให้คนขับรถพาไปสิ”“ไม่จำเป็นค่ะ”ฉันไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่ม และออกไปเพียงลำพังคนของลุงกำลังรอฉันอยู่ที่สำนักงานกฎหมายบนโต๊ะมีหนังสือเดินทางเล่มใหม่และเอกสารที่ฉันจำเป็นต้องใช้เพื่อออกนอกประเทศฉันเปิดหนังสือเดินทางรูปถ่ายนั้นเป็นของฉัน แต่ชื่อใต้รูปคือเอลีส โลรองต์“ตัวตนนี้มีไว้เพื่อพาคุณออกจากนิวยอร์กเท่านั้นครับ” คนของลุงคนหนึ่งอธิบาย “เมื่อคุณไปถึงฝรั่งเศส ตระกูลมอเรตติจะซ่อนคุณไว้”นับจากวินาทีนั้น ฉันไม่ใช่ภรรยาของผู้นำตระกูลโรมาโนอีกต่อไปฉันค

วันต่อมา ดันเตออกจากนิวยอร์ก โดยอ้างว่าสถานการณ์ในซิซิลีแย่ลงก่อนออกเดินทาง เขาจุมพิตหน้าผากฉัน“อยู่ที่คฤหาสน์แล้วรอผมนะ”เย็นวันนั้น เบียงกาติดต่อฉันมาจากเบอร์ใหม่ และส่งรูปถ่ายมาให้รูปนั้นถ่ายที่คฤหาสน์ส่วนตัวของตระกูลโรมาโนในซิซิลีลีโอสวมชุดสีขาวสำหรับพิธีรับรองทายาทอย่างเป็นทางการ ส่วนมีอานั่งอยู่บนบ่าของดันเตเบียงกายืนอยู่ข้างเขา ข้างแหวนหมั้นเพชรราคาสองล้านดอลลาร์ของเธอ มีแหวนแต่งงานแพลตตินัมวงใหม่อยู่ด้วยวงเดียวกับที่ฉันเลือกไว้ที่ร้านเครื่องประดับดันเตสวมแหวนคู่กันนั้น【ตอนนี้ทุกคนรู้แล้วว่าเราเป็นครอบครัวเดียวกัน】ฉันไม่ได้ตอบกลับสี่วันต่อมา วันครบรอบแต่งงานของเราก็มาถึงดันเตยังไม่กลับบ้านเช้าวันนั้น ฉันมีไข้สูงพอตกเย็น ฉันแทบยืนไม่ไหว ชายที่ลุงส่งมาคุ้มกันฉันเห็นสภาพฉันเพียงแวบเดียวก็พยายามห้าม“คืนนี้อากาศแย่มาก เราเลื่อนแผนออกไปก่อนได้”“ไม่ได้”“คุณกำลังตั้งครรภ์ ถึงจะมีทีมกู้ภัยรออยู่ การลงน้ำก็อาจทำให้คุณกับเด็กตกอยู่ในอันตราย”ฉันกำขอบโต๊ะไว้แน่น แล้วฝืนตัวเองให้ยืนขึ้น“ดันเตจะกลับมาพรุ่งนี้ ฉันต้องไปคืนนี้”ที่สำคัญกว่านั้น วันครบรอบคือค

ดันเตอ่านจดหมายซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่มีคำอธิบาย ไม่มีคำบอกลามีเพียงประโยคเดียวนั้นแต่มันก็มากพอแล้วเอเลนารู้เรื่องเบียงกาและเด็กแฝดมาตลอดดันเตเรียกหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยของตระกูลโรมาโนเข้ามา“ตรวจสอบให้รู้ว่าเอเลนาไปที่ไหนมาบ้างก่อนเกิดอุบัติเหตุ”“ทุกคนที่เธอพบ ทุกสายที่เธอโทร และทุกธุรกรรมจากบัญชีของเธอ”ชายคนนั้นลังเล“คุณนายโรมาโนปิดการติดตามตำแหน่งในโทรศัพท์ครับ เรื่องนี้อาจต้องใช้เวลา”ดันเตกวาดทุกอย่างบนโต๊ะทำงานทิ้ง“งั้นก็ตรวจกล้องจราจรสิ! เธอจะหายไปในอากาศเฉย ๆ ไม่ได้!”องค์กรโรมาโนทั้งองค์กรถูกระดมให้ทำงานหลายชั่วโมงต่อมา หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยกลับมายังห้องทำงานพร้อมรายงานวันหลังจากออกจากร้านเครื่องประดับ เอเลนาไปยังสำนักงานกฎหมายที่แม่ของเธอเคยใช้บริการที่นั่น เธอรับสูติบัตร ข้อมูลหนังสือเดินทาง และแฟ้มเอกสารผนึกปิดหลายฉบับที่แม่ทิ้งไว้ให้เธอยังขอให้ทนายลบชื่อของเธอออกจากเอกสารทุกฉบับที่เกี่ยวข้องกับบ้านโรมาโนเธอเอาไปเพียงจดหมายของแม่ เอกสารประจำตระกูล และเครื่องประดับส่วนตัวทุกอย่างที่ดันเตเคยมอบให้เธอยังคงอยู่ที่คฤหาสน์เธอยังนำหนังสือ