บทที่ 4

เบียงกายืนอยู่ตรงหน้าดันเตในลานจอดรถใต้ดิน

“ผมเตือนคุณแล้วว่าอย่าปรากฏตัวต่อหน้าเอเลนา”

น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบจนใครได้ฟังก็ต้องสะท้าน

“ถ้าเรื่องวันนี้ทำให้เธอเจ็บปวด ผมจะไม่ยกโทษให้คุณ”

“แล้วลีโอกับมีอาล่ะ”

ดวงตาของเบียงกาแดงก่ำ

“พวกเขาอายุห้าขวบแล้ว แต่ต้องใช้ชีวิตหลบซ่อนอยู่นอกเมือง พวกเขาเรียกพ่อของตัวเองว่าแด๊ดดี้ในที่สาธารณะไม่ได้ และทุกครั้งที่เจอใครจากตระกูลโรมาโน ก็ต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้จัก”

เธอพยักพเยิดไปทางเด็กแฝดที่ยืนอยู่ไม่ไกล

“ลีโอเอาแต่ถามว่าทำไมนามสกุลของเขาถึงเป็นโรมาโน ทั้งที่ชื่อของเขาไม่ปรากฏในทะเบียนตระกูลเลยสักที่ ส่วนมีอาก็ถามฉันทุกคืนว่าเมื่อไรแด๊ดดี้จะกลับบ้าน”

ดันเตเงียบไป

มีอาเดินเข้าไปหาเขาอย่างลังเล

“แด๊ดดี้คะ เป็นเพราะหนูดื้อหรือเปล่า แด๊ดดี้ถึงไม่ยอมอยู่กับพวกเรา”

ความเย็นชาบนใบหน้าดันเตหายไปทันที

เขาย่อตัวลง แล้วอุ้มลูกสาวขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน

“มันไม่ใช่ความผิดของหนู”

ลีโอยืนอยู่ใกล้ ๆ เขาไม่ได้ร้องไห้ แต่ดวงตากลับจ้องดันเตอย่างดื้อดึง

“เมื่อไรพวกเราจะบอกคนอื่นได้ว่าแด๊ดดี้เป็นพ่อของพวกเรา”

ดันเตหลับตาลงครู่หนึ่ง

“เมื่อผมกลับซิซิลี ผมจะบันทึกชื่อของพวกหนูทั้งคู่ลงในทะเบียนตระกูลโรมาโนด้วยตัวเอง”

เบียงกาจ้องเขาเขม็ง

“คุณพูดจริงเหรอ”

“พอทำเสร็จ ทุกคนจะรู้ว่าพวกเขาเป็นลูกของผม”

ใบหน้าของลีโอสว่างขึ้นทันที

“หมายความว่าต่อไปเวลาพวกเราเจอแด๊ดดี้ ก็ไม่ต้องหลบซ่อนอีกแล้วใช่ไหม”

มีอาโอบแขนรอบคอดันเต

“แล้วหนูก็ไม่ต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้จักแด๊ดดี้อีกแล้วใช่ไหมคะ”

ดันเตมองเด็กแฝด ก่อนจะพยักหน้าในที่สุด

“ใช่ ไม่ต้องอีกแล้ว”

เด็กทั้งสองคนพุ่งเข้ากอดเขา

เบียงกาที่ยืนอยู่ข้างพวกเขา ในที่สุดก็ยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะ

ฉันยังคงซ่อนตัวอยู่ในเงามืด มองดันเตอุ้มลูกสาวด้วยแขนข้างหนึ่ง ขณะที่มืออีกข้างวางอยู่บนไหล่ของลูกชาย

ภาพนั้นไม่ได้ทำให้ฉันแตกสลาย

มันเพียงทำให้ฉันเข้าใจว่า ทุกครั้งที่ดันเตบอกว่าเขาเสียฉันไปไม่ได้ เขาหมายความว่าอย่างไร

เขาต้องการเก็บชีวิตทั้งสองด้านของตัวเองไว้

ฉันคือภรรยาที่เขาอ้างว่ารัก

เบียงกาคือผู้หญิงที่ให้ทายาทแก่เขา

เขาเชื่อว่าตราบใดที่แยกเราออกจากกันได้ เขาก็จะครอบครองทุกอย่างไว้ได้ตลอดไป

แต่ฉันจะไม่อยู่ต่อเพื่อแข่งขันกับผู้หญิงอีกคน แย่งสามีที่ควรเป็นของฉันเพียงคนเดียว

ฉันหันหลังเดินจากมา

ครู่ต่อมา เบียงกาก็ส่งรูปแบบแหวนมาให้ฉัน

มันคือแหวนแพลตตินัมคู่เดียวกับที่ฉันเพิ่งเลือกไป

【ดันเตสัญญาว่าจะให้แหวนคู่นี้กับฉันมานานแล้ว】

【เรามีลูกด้วยกันสองคน ส่วนคุณไม่มีอะไรเลย ไม่ช้าก็เร็ว คุณจะเสียตำแหน่งคุณนายโรมาโนไป】

ฉันจ้องข้อความเหล่านั้น แล้วเกือบหัวเราะออกมา

เบียงกาเชื่อว่าเราสองคนต่างกำลังรอให้ผู้ชายคนเดียวกันเลือก

แต่เธอคิดผิด

ฉันส่งข้อความตอบกลับเป็นครั้งสุดท้าย

【แหวน นามสกุลของเขา และตัวผู้ชายคนนั้น คุณเอาไปได้เลย】

【ไม่ใช่เขาทิ้งฉัน ฉันต่างหากที่จะทิ้งเขา】

จากนั้นฉันก็บล็อกเบอร์ของเธอ แล้วโทรหาลุง

“เลื่อนแผนให้เร็วขึ้น”

“ลุงนึกว่าหนูอยากรอให้ผ่านวันครบรอบก่อน”

“ไม่แล้ว”

ฉันมองแหวนแต่งงานที่วางเคียงกันอยู่หลังตู้กระจกร้านเครื่องประดับ

“อีกห้าวัน ในวันครบรอบของเรา เอเลนา โรมาโนจะตายกลางทะเล”