บทที่ 5

เมื่อฉันกลับถึงคฤหาสน์โรมาโน ฉันไม่มีเวลาจมอยู่กับความเสียใจ

เหลือเวลาอีกเพียงห้าวันก่อนถึงวันครบรอบของเรา

ก่อนถึงวันนั้น ฉันต้องลบร่องรอยทุกอย่างที่อาจบอกได้ว่าฉันกำลังจะไปไหน

ระหว่างเดินผ่านห้องนั่งเล่น ฉันเห็นแม่ของดันเตกำลังเปิดดูแค็ตตาล็อกเสื้อผ้าเด็กแบบพิธีการ

หน้าหนึ่งเป็นชุดพิธีสีขาวที่ทายาทตระกูลโรมาโนสวมในวันที่ได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการจากตระกูล ตรงปกเสื้อปักหมาป่าสีเงิน ซึ่งเป็นตราประจำตระกูลโรมาโน

ทันทีที่เห็นฉัน เธอก็ปิดแค็ตตาล็อกลง

“เอเลนา เธอจะไปไหนเหรอ”

“ฉันต้องไปจัดการทรัพย์สินที่แม่ทิ้งไว้ให้ค่ะ”

“ให้คนขับรถพาไปสิ”

“ไม่จำเป็นค่ะ”

ฉันไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่ม และออกไปเพียงลำพัง

คนของลุงกำลังรอฉันอยู่ที่สำนักงานกฎหมาย

บนโต๊ะมีหนังสือเดินทางเล่มใหม่และเอกสารที่ฉันจำเป็นต้องใช้เพื่อออกนอกประเทศ

ฉันเปิดหนังสือเดินทาง

รูปถ่ายนั้นเป็นของฉัน แต่ชื่อใต้รูปคือ

เอลีส โลรองต์

“ตัวตนนี้มีไว้เพื่อพาคุณออกจากนิวยอร์กเท่านั้นครับ” คนของลุงคนหนึ่งอธิบาย “เมื่อคุณไปถึงฝรั่งเศส ตระกูลมอเรตติจะซ่อนคุณไว้”

นับจากวินาทีนั้น ฉันไม่ใช่ภรรยาของผู้นำตระกูลโรมาโนอีกต่อไป

ฉันคือเอลีส โลรองต์

“อุบัติเหตุต้องดูเหมือนเกิดขึ้นจริง” ฉันพูด “ดันเตจะไม่เชื่อง่าย ๆ ว่าฉันตายแล้ว”

“เราจะทิ้งเลือดและของใช้ส่วนตัวของคุณไว้ที่เกิดเหตุ”

ฉันเก็บหนังสือเดินทางลงในกระเป๋า

ดันเตควบคุมทั้งท่าเรือ สนามบิน และเส้นทางนอกกฎหมายเกือบทั้งหมดของนิวยอร์ก หากเขารู้ว่าฉันคิดจะหนีไป ฉันคงไม่มีวันออกจากเมืองได้สำเร็จ

จนกว่าจะถึงวันครบรอบ ฉันต้องแสดงเป็นภรรยาที่ยังคงเชื่อใจเขาต่อไป

ตอนที่ฉันกลับถึงคฤหาสน์ในเย็นวันนั้น ความเดือดดาลของดันเตก็ปกคลุมไปทั่วทั้งบ้าน

หน่วยยามติดอาวุธหลายทีมกำลังเตรียมออกไป

“ขยายการค้นหา” ดันเตสั่งอย่างเย็นชา “ตรวจสนามบิน สถานีรถไฟ และถนนทุกสายที่ออกจากนิวยอร์ก”

ทันทีที่เห็นฉันยืนอยู่ตรงประตู เขาก็นิ่งค้างไป

จากนั้นเขาก็เดินข้ามห้องเข้ามาดึงฉันไปกอดแน่น

“เอเลนา คุณไปไหนมา”

อ้อมกอดของเขาแน่นเสียจนฉันแทบหายใจไม่ออก

“ทำไมคุณไม่พายามไปด้วย ทำไมถึงปิดตำแหน่งของตัวเอง”

“ฉันเป็นภรรยาคุณ ไม่ใช่นักโทษ”

ยามทุกคนในห้องต่างก้มหน้าลง

ดันเตเงียบไป ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาลง

“ผมไม่ได้พยายามควบคุมคุณ ผมแค่ทนคิดไม่ได้ว่าจะต้องเสียคุณไป”

เขาฟังดูจริงใจเหลือเกิน

หากฉันไม่ได้เห็นเขาอุ้มลูกคนอื่นของตัวเอง ฉันอาจเชื่อเขาไปแล้ว

“ฉันไปพบอดีตทนายของแม่มา”

“ไปทำไม”

“มีเอกสารบางอย่างของแม่ที่ฉันอยากไปรับ”

ดันเตเห็นได้ชัดว่าไม่ชอบคำตอบนั้น แต่เขาไม่ได้ซักไซ้ต่อ

“คราวหน้าบอกผมด้วย ผมจะไปกับคุณ”

“คุณไม่ต้องไปซิซิลีเหรอ”

สีหน้าของเขาแข็งค้าง

“การเดินทางเลื่อนไปพรุ่งนี้ เอกสารบางอย่างของตระกูลยังไม่พร้อม”

สายตาของเขาเบนหนีจากฉัน

“แต่ผมสัญญาว่าพอจัดการทุกอย่างเสร็จ จะกลับมาให้เร็วที่สุด ผมจะไม่พลาดวันครบรอบของเรา”

ฉันพยักหน้า

“ได้”

เขาไม่รู้เลยว่าฉันได้รู้ความจริงไปแล้ว

และเขาก็ไม่รู้ด้วยว่า เมื่อเขากลับมา ฉันจะไม่อยู่ในนิวยอร์กแล้ว

ในจังหวะนั้น โทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้น

เป็นคนของลุง

ฉันรับสาย และเขาพูดเพียงประโยคเดียว

“เรือพร้อมแล้วครับ”

ดันเตหันขวับมามองฉัน

“เรืออะไร”

ฉันวางสายแล้วมองตาเขาอย่างเรียบ ๆ