บทที่ 2

หลังวางสาย ฉันกลับเข้าไปในคฤหาสน์ และเห็นดันเตกำลังเดินลงบันไดโดยมีผ้าคลุมไหล่ของฉันอยู่ในมือ

ทันทีที่เห็นฉัน สีหน้าโล่งอกก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

“ทำไมคุณออกไปข้างนอกนานขนาดนั้น”

เขาคลุมผ้าลงบนไหล่ฉัน แล้วแตะแก้มที่เย็นเฉียบของฉัน

“กลางคืนอากาศเย็น คุณต้องระวังหน่อย”

จากนั้นเขาก็มองสำรวจใบหน้าฉัน

“เอเลนา คุณร้องไห้เหรอ”

เขาประคองแก้มฉันไว้ สายตาหยุดนิ่งอยู่ที่ดวงตาแดงก่ำของฉัน

“ใครทำให้คุณไม่สบายใจ”

ความกังวลในดวงตาเขาดูไม่เหมือนเสแสร้งเลย

แต่ไม่รู้ทำไม มันกลับยิ่งทำให้ฉันเจ็บปวดกว่าเดิม

“ดันเต คุณรักฉันไหม”

เขาชะงักไป ก่อนจะคุกเข่าลงข้างหนึ่ง แล้วกดมือฉันลงบนแผงอกของเขา

“ไม่มีใครในโลกนี้รู้คำตอบของคำถามนั้นดีกว่าคุณอีกแล้ว”

“ถ้าวันหนึ่งคุณทรยศฉันล่ะ”

“มันไม่มีวันเกิดขึ้น”

“แต่ถ้ามันเกิดขึ้นจริงล่ะ”

ดันเตสบตาฉัน ก่อนตอบช้า ๆ ทุกคำล้วนชัดเจนและหนักแน่น

“งั้นก็ให้ผมตายด้วยกระสุนของตระกูลตัวเอง”

หัวใจของเขาเต้นสม่ำเสมออยู่ใต้ฝ่ามือฉัน ดวงตาคู่นั้นไม่ไหวหวั่นเลยแม้แต่น้อย

เขาทรยศฉันไปแล้ว แต่ยังกล้าสาบานด้วยนามของโรมาโน

“เอเลนา ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

“ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่ดูหนังรัก แล้วคงอินกับมันมากไปหน่อย”

ดันเตถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วจุมพิตหน้าผากฉัน

“หนังพวกนั้นสร้างมาเพื่อชักจูงอารมณ์คนดูอยู่แล้ว”

เขายิ้ม

“พรุ่งนี้ผมจะพาคุณไปเลือกของขวัญวันครบรอบ”

เช้าวันต่อมา เขาพาฉันไปยังร้านเครื่องประดับสุดหรูในแมนฮัตตัน

ร้านนี้เป็นของตระกูลโรมาโน และเครื่องประดับสำคัญทุกชิ้นที่ฉันได้รับตลอดหกปีที่ผ่านมา ล้วนมาจากที่นี่

ผู้จัดการร้านพาเราเข้าไปยังห้องรับรองส่วนตัวด้วยตัวเอง

“คุณโรมาโนและคุณนายโรมาโน ดีไซเนอร์พร้อมแล้วค่ะ”

ดันเตวางแค็ตตาล็อกลงตรงหน้าฉัน

“เลือกคู่ที่คุณชอบสิ เราจะใส่มันในวันครบรอบของเรา”

ฉันพลิกดูไปเรื่อย ๆ จนพบแหวนแพลตตินัมดีไซน์เรียบง่ายคู่หนึ่ง

สามารถสลักชื่อเขาไว้ด้านในวงของฉัน และสลักชื่อฉันไว้ด้านในวงของเขาได้

“คู่นี้ล่ะ”

“คุณอยากได้อะไรก็ได้ทั้งนั้น”

ดันเตนั่งข้างฉัน แขนข้างหนึ่งพาดอยู่บนพนักเก้าอี้ด้านหลัง ราวกับเขายังคงอ่อนโยนและรักใคร่เหมือนทุกวันตลอดชีวิตแต่งงานของเรา

ผู้จัดการร้านยิ้ม

“คุณโรมาโนเลือกของขวัญวันครบรอบให้ภรรยาด้วยตัวเองทุกปีเลยนะคะ ฉันไม่คิดว่าจะมีผู้หญิงคนไหนในนิวยอร์กที่ไม่อิจฉาคุณ”

ฉันมองดันเต

สำหรับทุกคน เขายังคงเป็นสามีที่ทะนุถนอมภรรยายิ่งกว่าชีวิตของตัวเอง

หากพวกเขารู้ว่าเขามีลูกแฝดกับผู้หญิงคนอื่น พวกเขายังจะอิจฉาฉันอยู่ไหม

จู่ ๆ ก็มีคนเคาะประตู

พนักงานคนหนึ่งขยับไปห้ามคนที่อยู่นอกประตู แต่ประตูกลับถูกผลักเปิดออกแล้ว

หญิงสาวในชุดสีขาวยืนอยู่ที่หน้าประตู พร้อมรอยยิ้มสุขุมบนริมฝีปาก

เบียงกา

ด้านหลังเธอในโถงทางเดิน มีพี่เลี้ยงยืนอยู่กับเด็กแฝดวัยห้าขวบคู่หนึ่ง

เด็กหญิงมองไม่เห็นดันเตที่อยู่ในห้อง เธอเขย่งปลายเท้าแล้วถามว่า

“คุณแม่บอกว่าแด๊ดดี้อยู่ที่นี่ไม่ใช่เหรอคะ แล้วแด๊ดดี้อยู่ไหน”

สีเลือดบนใบหน้าดันเตจางหายไปทันที