ภรรยาเจ้าพ่อดับสูญพร้อมสายเลือดลับ

“ครั้งนี้ฉันไม่ไปซิซิลีกับคุณ”

ขณะพูด ฉันลบรายงานการตั้งครรภ์ออกจากโทรศัพท์

ดันเตชะงักไป

“อะไรเปลี่ยนไปเหรอ คุณไม่เคยชอบให้ผมเดินทางโดยไม่มีคุณไปด้วย”

เมื่อสามวันก่อน ฉันได้ยินข้อความเสียงจากโทรศัพท์เข้ารหัสของเขา

เสียงของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งดังออกมาจากลำโพง

“แด๊ดดี้สัญญาว่าจะพาหนูกับน้องชายไปดูโลมานี่คะ”

ฟังดูแล้วเธอน่าจะอายุอย่างน้อยสี่ขวบ

ดันเตกับฉันแต่งงานกันมาหกปีแล้ว

ทุกคนในนิวยอร์กรู้ว่าดันเต โรมาโนหลงรักภรรยาของเขามากเพียงใด

ครั้งหนึ่งฉันเคยรับกระสุนแทนเขา ตอนที่ตระกูลคู่แข่งลักพาตัวฉันไป เขากวาดล้างพวกนั้นจนสิ้นเพื่อพาฉันกลับบ้าน ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหน เขาก็พาฉันไปด้วยเสมอ ราวกับแม้แต่การต้องห่างกันไม่กี่วันก็เป็นสิ่งที่เขาทนไม่ได้

ฉันเคยเชื่อว่าไม่มีใครแทรกกลางระหว่างเราได้

จนกระทั่งฉันได้ยินเด็กผู้หญิงคนนั้นเรียกเขาว่าแด๊ดดี้

“ฉันแค่เหนื่อยนิดหน่อย”

ฉันหลบสายตาเขา แล้วเลื่อนแก้วไวน์ออกไป

ดันเตตักอาหารจานโปรดของฉันใส่จานให้

“งั้นก็อยู่พักที่นี่นะ ผมจัดการเรื่องที่ท่าเรือเสร็จเมื่อไร จะกลับบ้านทันที”

หลังมื้อเย็น ฉันเดินผ่านห้องทำงานของเขา และได้ยินดันเตกำลังเถียงกับแม่ด้วยเสียงเบา

“ลีโออายุห้าขวบแล้วนะ” เธอกล่าว “เขาเป็นทายาทชายเพียงคนเดียวของสายเลือดโรมาโน คุณคิดจะซ่อนเขาไว้นานแค่ไหนกัน”

“มันไม่ใช่เรื่องที่แม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ”

“เบียงกาให้ทั้งลูกชายและลูกสาวกับคุณ อย่างน้อยลีโอก็ควรได้รับพิธีรับรองอย่างเป็นทางการ ให้คนในตระกูลรู้ว่าเขาเป็นใคร”

ความเงียบสั้น ๆ ตามมา

จากนั้นดันเตก็เอ่ยอย่างเย็นชา “ผมจะดูแลเบียงกากับเด็ก ๆ แต่เอเลนาห้ามรู้เด็ดขาดว่าพวกเขามีตัวตนอยู่”

“คุณจะปิดบังเธอไปถึงเมื่อไร”

“ตลอดชีวิตของเธอ”

แม่ของเขาหัวเราะอย่างขมขื่น

“เธอให้ทายาทแก่ตระกูลโรมาโนไม่ได้ แล้วทำไมเด็กพวกนั้นต้องใช้ชีวิตหลบซ่อนเพราะเธอไปตลอดชีวิตด้วย”

มือของฉันเลื่อนไปแตะท้องโดยสัญชาตญาณ

เมื่อหกปีก่อน ฉันรับกระสุนที่พุ่งเป้าไปยังหัวใจของดันเต

ฉันรอดชีวิตมาได้ แต่หมอบอกว่าฉันแทบไม่มีโอกาสตั้งครรภ์อีกแล้ว

หลังการผ่าตัด ดันเตคุกเข่าอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยและกุมมือฉันไว้

เขาบอกว่าไม่สนใจว่าเราจะมีลูกหรือไม่

ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ เขาก็ไม่ต้องการอะไรอีก

หนึ่งสัปดาห์ก่อน ฉันไปตรวจร่างกายตามปกติ

เมื่อสามวันก่อน โรงพยาบาลยืนยันว่าฉันตั้งครรภ์

ฉันกำลังเตรียมจะบอกดันเต แต่กลับค้นพบความลับของเขาเสียก่อน

เสียงโทรศัพท์ของเขาดึงฉันกลับสู่ปัจจุบัน

ดันเตรับสายด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“ผมบอกแล้วว่าอย่าโทรมา ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญ—”

เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเริ่มร้องไห้อยู่ปลายสาย

น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงในทันที

“อย่าร้องนะ แด๊ดดี้ก็คิดถึงหนูเหมือนกัน”

แม่ของเขาขยับเข้าไปใกล้ สีหน้าพลันยินดีขึ้นมา

“นั่นเจ้าหญิงน้อยของย่าหรือเปล่า”

ดันเตเปิดลำโพง

“คุณย่า!” เด็กหญิงร้องเรียกอย่างสดใส

แม่ของเขาหัวเราะ

ฉันไม่เคยได้ยินน้ำเสียงของเธออบอุ่นขนาดนั้นมาก่อน

ฉันทนฟังต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว

ฉันเดินเข้าไปในสวนกุหลาบเพียงลำพัง

กุหลาบทุกดอกที่นั่น ดันเตเป็นคนปลูกให้ฉัน

ตลอดหกปี เขาใช้สวนทั้งสวนพิสูจน์ว่าเขารักฉัน

แล้วเขาก็ใช้ผู้หญิงอีกคนกับเด็กสองคนพิสูจน์ว่า ความรักไม่เคยหมายถึงความซื่อสัตย์

ฉันยืนอยู่ใต้ท้องฟ้ามืดมิด แล้วโทรหาเบอร์ฉุกเฉินที่ลุงเคยทิ้งไว้ให้

ก่อนแม่จะเสียชีวิต เธอบอกฉันว่า หากตระกูลโรมาโนทรยศฉันขึ้นมาเมื่อไร ชายที่อยู่ปลายสายของเบอร์นี้จะช่วยฉันออกจากนิวยอร์ก

สายเชื่อมต่อแล้ว

เขารออยู่เงียบ ๆ

“อีกสองสัปดาห์ จัดฉากระเบิดบนเรือยอชต์ให้ฉัน”

“แน่ใจแล้วหรือ”

“ใช่”

การหย่าจะไม่มีวันปลดปล่อยฉันจากดันเตได้

ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิต เขาจะตามหาฉัน พบฉัน พาฉันกลับไปคฤหาสน์โรมาโน แล้วเฝ้ายืนกรานว่าฉันคือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขาเคยรัก

เพราะฉะนั้น เอเลนา โรมาโนจึงต้องตาย

ดันเตมีครอบครัวอีกหนึ่งครอบครัวอยู่แล้ว

ฉันจะคืนตำแหน่งมิสซิสโรมาโน นามสกุลของเขา และทุกอย่างที่เขาเคยมอบให้ฉัน

อีกสองสัปดาห์ ฉันจะหายไปจากโลกของเขาตลอดกาล