جميع فصول : الفصل -الفصل 30

คลอเดียสะบัดมือออกอย่างหยาบคาย จนศีรษะของซาซ่าสะบัดไปด้านข้าง โดยไม่ใส่ใจความเจ็บปวดที่หลงเหลืออยู่บนใบหน้าของซาซ่า คลอเดียรีบหยิบขวดเล็กๆ ที่บรรจุน้ำยาฆ่าเชื้อจากโต๊ะเครื่องแป้งขึ้นมาเธอฉีดน้ำยานั้นลงบนฝ่ามือซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วเช็ดด้วยกระดาษทิชชูราวกับเพิ่งแตะต้องสิ่งที่น่ารังเกียจ"ฉันเกลียดหน้าเธอจริงๆ" คลอเดียพูดเสียงเย็นเยียบพลางโยนทิชชูที่ใช้แล้วไปที่เท้าของซาซ่า "แล้วก็วิธีแต่งตัวของเธอ... แจ็กเก็ตหนา กางเกงรัดรูป แกล้งทำเป็นมิดชิดแต่ที่จริงเธอจงใจทำให้จาเวนอยากรู้อยากเห็นใช่ไหม? นางยั่วราคาถูก"ซาซ่าได้แต่กลั้นหายใจ อกอัดอั้นด้วยการข่มอารมณ์ที่เกือบจะทะลักออกมา เธอไม่แก้ตัว เธอรู้ดีว่าในสายตาของผู้หญิงอย่างคลอเดีย คำพูดของเธอไม่มีวันถูกมองว่าถูกต้อง"ดิฉันต้องกลับแล้วค่ะ คุณหนู ขอโทษอีกครั้งถ้าการที่ดิฉันอยู่ที่นี่รบกวนคุณหนู" ซาซ่าพูดด้วยเสียงแหบพร่าที่แทบจะหายไปซาซ่ารีบหันหลังเดินออกจากห้องหรูที่รู้สึกเหมือนคุกนั้นอย่างรวดเร็ว ทุกก้าวของเธอหนักอึ้ง ขณะเดินลงบันได เธอรู้สึกได้ว่าข้อมือที่ถูกบีบเมื่อตอนอยู่ที่ท้ายรถเริ่มเขียวช้ำ และกรามของเธอก็ปวดตุบๆ จากเล็บแหลมคมของคลอ

ซาซ่าก้มหน้าลงทันที รู้สึกเขินจนทำตัวไม่ถูกแก้มขาวผ่องค่อยๆ แดงระเรื่อเพราะความสนใจอันเข้มข้นจากเจ้านาย"ขอโทษค่ะ นายท่าน ดิฉันแค่รู้สึกดีใจเพราะคืนนี้นายท่านใจดีเหลือเกิน""อย่าขอโทษเพราะยิ้มสิ" จาเวนดราพูดตัดบทอย่างรวดเร็ว"รอยยิ้มของเธอ... เหมาะกับใบหน้าเธอมากกว่าน้ำตาที่เธอเสียไปเปล่าๆ เมื่อตอนกลางวันเยอะเลย"ซาซ่ายิ่งนิ่งเงียบ หัวใจหวั่นไหวอย่างแปลกประหลาด เธอตักสเต๊กที่จาเวนดราหั่นให้ใส่ปากอีกครั้ง พยายามกลบความเก้อเขิน ขณะที่จาเวนดรายังคงเฝ้ามองเธอด้วยสายตาที่อ่านยาก ระหว่างความชื่นชมกับความต้องการที่จะครอบครองรอยยิ้มนั้นไว้เพียงผู้เดียว**หลังรับประทานอาหารเสร็จ จาเวนดราก็ชวนซาซ่าลุกจากโต๊ะ แต่ขณะที่ทั้งคู่เดินเคียงกันไปยังล็อบบี้ ฝีเท้าของจาเวนดราก็ช้าลงอย่างกะทันหันสายตาของเขามองต่ำลง จ้องมองรองเท้าของซาซ่าที่ดูเก่าและลอกร่อนอยู่เล็กน้อยตรงขอบจาเวนดราจ้องรองเท้าคู่นั้นอยู่นานพลางขมวดคิ้วโดยไม่มีสัญญาณ เขาคว้ามือของซาซ่าอีกครั้งแล้วเปลี่ยนทิศทาง พาซาซ่ากลับเข้าไปในโซนช้อปปิ้งของโรงแรม มุ่งหน้าไปยังร้านรองเท้าชื่อดังร้านหนึ่งซาซ่าที่รู้ตัวว่ากำลังจะไปที่ไหนรีบร

ซาซ่ายืนอยู่หน้าประตูห้องของจาเวนดราด้วยความรู้สึกสับสนปนเป หัวใจเต้นเร็วขณะคิดถึงเหตุผลที่เธอถูกเรียกมาที่ห้องส่วนตัวของเจ้านายในเวลาดึกดื่นเช่นนี้ ทางเดินชั้นบนเงียบเชียบอย่างยิ่งแล้ว มีเพียงแสงสลัวจากโคมไฟติดผนังที่อยู่เป็นเพื่อนท่ามกลางบรรยากาศยามค่ำคืนอันเงียบงันซาซ่าเหลือบมองไปทางห้องของคุณนายอมาราซึ่งอยู่สุดทางเดินอย่างกังวลตั้งแต่เช้า เธอยังไม่ได้เห็นคุณนายใหญ่ของบ้านหลังนั้นเลยซาซ่าไม่รู้ว่าท่านไปที่ไหน แต่แค่นึกภาพว่าคุณนายอมาราจะโผล่มาแล้วจับได้ว่าเธอยืนอยู่หน้าห้องของจาเวนดรา ก็ทำให้ฝ่ามือของเธอเย็นเฉียบซาซ่ากำลังจะเคาะเบาๆ แต่จู่ๆ ประตูบานใหญ่ก็เปิดออกจากด้านในจาเวนดรายืนอยู่ตรงนั้น แต่ไม่เหมือนทุกครั้งชายหนุ่มดูอ่อนแรง ใบหน้าซีดเผือดอย่างมาก แม้แต่ริมฝีปากที่ปกติมีสีสดใสก็ตอนนี้ดูอมม่วงคล้ำเล็กน้อย"นายท่าน?" ซาซ่าสะดุ้งทันที ความกลัวคุณนายอมาราหายวับไปในพริบตา แทนที่ด้วยความกังวลอย่างแท้จริง"นายท่าน ทำไมหน้านายท่านซีดขนาดนี้คะ?"โดยไม่รอคำสั่ง ซาซ่ารีบประคองร่างของจาเวนดราที่เซเล็กน้อยไว้โดยสัญชาตญาณเธอเดินตามชายหนุ่มที่ค่อยๆ เดินกลับไปที่เตียงทันทีที

ซาซ่ารู้สึกเหมือนโลกของเธอหมุนเร็วขึ้นเรื่อยๆ ลมหายใจร้อนผ่าวของจาเวนดราที่เป่ารดซอกคอผสมปนกับไอร้อนอีกชนิดหนึ่งที่ค่อยๆ แผ่ซ่านจากท้องไปจนถึงปลายนิ้วความรู้สึกแปลกใหม่นั้นจู่โจมสติของเธอ ในฐานะหญิงสาวที่ไม่เคยใกล้ชิดกับผู้ชายคนไหนถึงเพียงนี้มาก่อนความร้อนจากร่างของจาเวนดราที่กำลังเป็นไข้และบรรยากาศในห้องนั้นทำให้ซาซ่ารู้สึกโงนเงน พร้อมกับรู้สึกถูกกักขังอยู่ในอ้อมกอดที่แข็งแรงและเต็มไปด้วยความต้องการ"นายท่าน... แต่ดิฉัน ดิฉันทำไม่ได้ค่ะ" ซาซ่ากระซิบแผ่วเบาพลางส่ายหน้าช้าๆ เธอพยายามเบือนหน้าหนีและถอยห่างเล็กน้อย แต่ฝ่ามือของจาเวนดรากลับค่อยๆ ลูบแผ่นหลังของเธอด้วยท่าทางสงบนิ่ง ทำให้กำแพงป้องกันของซาซ่าเริ่มอ่อนลงจาเวนดราไม่ได้ตวาดเธอ เสียงของเขากลับฟังทุ้มต่ำและควบคุมได้ แต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน "ซาซ่า อย่าปฏิเสธฉัน เธอรู้ว่าฉันไม่ชอบรอสิ่งที่อยู่ตรงหน้าแล้ว"ซาซ่านิ่งมองใบหน้าของชายหนุ่ม แม้ยังดูซีดเซียวเพราะความเจ็บป่วย แต่แววตาของจาเวนดราดูจริงจังอย่างยิ่ง "นายท่านกำลังป่วยอยู่นะคะ นายท่านพักผ่อนดีกว่าค่ะ"จาเวนดราสูดหายใจสั้นๆ สายตาเลื่อนลงไปที่ริมฝีปากของซาซ่าครู่หนึ่งก่อนจะก

ซาซ่ารู้สึกอ่อนแรงและขยับตัวไม่ได้เมื่อจาเวนดราไม่ตอบคำถามของเธอ ชายหนุ่มเพียงจ้องมองซาซ่าด้วยสายตาที่ทำให้เธอรู้สึกตัวเล็กลงเรื่อยๆเพราะไม่มีแรงจะขัดขืน ในที่สุดซาซ่าก็อ้าปาก จาเวนดราใส่ยาเข้าไปในปากของซาซ่าแล้วช่วยให้เธอดื่มน้ำจากแก้วที่เขาถืออยู่ เมื่อแน่ใจว่ายาถูกกลืนลงไปแล้ว จาเวนดราก็วางแก้วกลับที่เดิมชายหนุ่มลูบศีรษะของซาซ่าด้วยท่าทางแผ่วเบา แต่กลับรู้สึกหนักแน่นยิ่งนัก "เด็กดี" เขาพูด "เมื่อกี้ฉันสั่งให้คนของฉันจัดการเรื่องย้ายแม่เธอแล้ว แม่เธอจะถูกย้ายไปโรงพยาบาลที่ทันสมัยกว่าภายในคืนนี้เลย สิ่งอำนวยความสะดวกที่นั่นดีกว่าที่เดิมมาก"ซาซ่าสะดุ้ง แทนที่จะรู้สึกดีใจ เธอกลับรู้สึกหวาดกลัว "ย้ายหรือคะ? คืนนี้เลย?" เธอถามด้วยเสียงสั่นเครือ"ใช่ แล้วทุกสุดสัปดาห์ ฉันอนุญาตให้เธอไปเยี่ยมแม่ได้" จาเวนดราพูดต่ออย่างสบายๆซาซ่าตื่นตระหนกทันที ศีรษะรู้สึกมึนงงเมื่อนึกภาพสิ่งที่จะเกิดขึ้นที่โรงพยาบาล "นายท่าน อย่าเลยค่ะ... ถ้าแม่ตกใจล่ะคะ? แม่ต้องงงแน่ๆ ว่าทำไมจู่ๆ ต้องย้าย"จาเวนดราโน้มหน้าเข้ามาใกล้ กระซิบชิดหูซาซ่าจนลมหายใจร้อนผ่าวรดตรงนั้น "ทุกอย่างจัดการไว้หมดแล้ว ไม่ต้องกังวล