جميع فصول : الفصل -الفصل 20

ซาซ่าเลื่อนโทรศัพท์ออกจากหูหลังจากสายตัดไป เธอยังคงนั่งอยู่ที่ขอบเตียง ขณะที่จาเวนดราย้ายไปนั่งบนเก้าอี้ทำงานซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก เฝ้ามองเธอพลางกอดอกเมื่อครู่ ด้วยเสียงที่ยังแหบพร่าอยู่บ้าง ซาซ่าเพิ่งโทรหาป้าสิติผ่านเบอร์ของแม่เสร็จ เธอบอกว่าได้โอนเงินก้อนใหญ่ไปแล้วสำหรับเป็นเงินมัดจำโรงพยาบาลและค่าใช้จ่ายทุกอย่างของแม่ระหว่างรักษาตัวเสียงของป้าสิติปลายสายฟังดูโล่งใจและซาบซึ้งอย่างยิ่งป้าสิติบอกว่าเมื่อมีเงินค้ำประกันค่ารักษาแล้ว แม่ของซาซ่าจะถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลใหญ่ทันทีเพื่อรับการรักษาแบบเข้มข้นที่เหมาะสมกว่านี้ แต่ระหว่างที่คุยกันอยู่ ป้าสิติก็เงียบไปครู่หนึ่งแล้วถามขึ้นด้วยน้ำเสียงลังเล"ซา... หนูไปเอาเงินมากขนาดนั้นมาจากไหนในเวลาแค่แป๊บเดียวล่ะลูก?"คำถามนั้นทำให้ซาซ่านิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจเต้นแรง เธอเหลือบมองจาเวนดราที่ยังคงมองเธออย่างสงบ ซาซ่าสูดหายใจลึก พยายามปรับน้ำเสียงไม่ให้ฟังดูน่าสงสัย"เจ้านายของหนูใจดีมากค่ะป้า" ในที่สุดซาซ่าก็ตอบด้วยเสียงเบา "ท่านให้หนูยืมเงินมารักษาแม่ แล้วหนูจะผ่อนคืนจากเงินเดือนทุกเดือนค่ะ"เมื่อได้ฟังคำอธิบายนั้น ป้าสิติก็ฟังดูซาบซึ้งใจมาก "ซ

ซาซ่ายืนนิ่งอยู่ในห้องครัวสะอาด มือยังถือผ้าเช็ดและถ้วยกระเบื้องที่เย็นเฉียบบรรยากาศในบ้านหลังใหญ่นี้ให้ความรู้สึกเงียบเหงาอยู่เสมอ แต่ความเงียบนั้นก็ถูกทำลายลงเมื่อเธอได้ยินเสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงใกล้เข้ามาซาซ่ารีบวางถ้วยลง เธอรู้ว่าใครกำลังมาจากกลิ่นน้ำหอมที่ฉุนกึก"ตกลงหน้าที่ของเธอมีอะไรบ้าง คนใช้ใหม่?" เสียงของคุณนายอมาราทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงแหลมคมยิ่งนัก"ใส่นี่ซะ!"ถุงพลาสติกที่มีโลโก้ร้านเครื่องแบบถูกโยนลงบนโต๊ะในครัวจนไปโดนถ้วยหลายใบที่จัดเรียงไว้เรียบร้อยแล้วซาซ่าสะดุ้ง รีบก้มหน้าต่ำโดยไม่กล้ามองหน้าหญิงวัยกลางคนผู้นั้น เธอรับของที่ถูกยื่นให้ด้วยมือที่สั่นเทา"ตั้งแต่วันนี้ไปเปลี่ยนเครื่องแบบซะ ฉันไม่ชอบเห็นการแต่งตัวของเธอตอนนี้" คุณนายอมาราพูดโดยไม่อ้อมค้อมสายตาของหล่อนมองอย่างเหยียดหยามไปยังส่วนเว้าส่วนโค้งของซาซ่าที่ยังอยู่ในเครื่องแบบชุดเก่า"ยิ่งคืนนี้คู่หมั้นของจาเวนจะมาด้วย ถ้าเธอยังใส่ชุดแบบนั้นอยู่ เธอจะทำให้เสียทัศนียภาพ!"ซาซ่ากลืนน้ำลายที่รู้สึกขมปร่าในลำคอ เธอรู้สึกถูกเหยียดให้ต่ำต้อยเหลือเกิน ราวกับการมีตัวตนของเธอเป็นรอยด่างในบ้านหลังนี้

ประตูถูกเคาะอีกครั้ง คราวนี้แรงขึ้นเล็กน้อยซาซ่ากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เธอจับลูกบิดประตูด้วยมือที่เย็นเฉียบ แล้วค่อยๆ หมุนมันทันทีที่ประตูเปิดออกเล็กน้อย นิ้วยาวนิ้วหนึ่งก็แตะริมฝีปากของเธอไว้อย่างแผ่วเบา"ชู่ว์..." จาเวนดรายืนอยู่ตรงหน้าเธอพอดี เสียงของเขาทุ้มต่ำและลึก "ซาซ่า เธอยังไม่นอนหรอกหรือ"ซาซ่าสะดุ้งโหยง ดวงตาเบิกกว้างสุดขีด เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ แต่จาเวนดราก็ดันประตูให้เปิดกว้างขึ้นแล้วก้าวเข้ามาในห้องเสียแล้ว"นายท่านจาเวน..." เสียงของซาซ่าสั่นเครือ เธอรีบเอามือทั้งสองข้างปิดหน้าอกเพราะรู้ตัวว่าชุดนอนของเธอบางเกินไปและเธอไม่ได้สวมเสื้อชั้นใน "นายท่านจาเวนมีธุระอะไรคะ? ดึกมากแล้วนะคะ"จาเวนดราไม่ได้ตอบในทันที"อย่าเสียงดัง" จาเวนดรากระซิบพลางแตะนิ้วชี้ไว้ที่ริมฝีปากของตัวเอง "ตามฉันมาหน่อย""แต่นายท่านคะ... ดึกแล้วนะคะ ถ้ามีใครเห็นเข้า..."จาเวนดราไม่เปิดโอกาสให้ซาซ่าพูดมาก เขาคว้าข้อมือของซาซ่าไว้อย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่น แล้วดึงเธอออกจากห้อง ทางเดินของบ้านหลังใหญ่นั้นเงียบเชียบและสลัว ซาซ่าเหลียวซ้ายแลขวาอย่างตื่นตระหนก กลัวว่าจะมีคนใช้คนอื่น หรือที่แ

ซาซ่าปิดประตูห้องด้วยมือที่ยังสั่นอย่างหนักเธอรีบล็อกประตู แล้วพิงหลังไว้ตรงนั้นพลางพยายามควบคุมลมหายใจที่ยังหอบอยู่หัวใจของเธอเต้นแรงเหลือเกิน ราวกับจะกระโจนออกมาจากอกเมื่อครู่ ในห้องอ่านหนังสือนั้น สถานการณ์เกือบจะควบคุมไม่อยู่จาเวนดรารุกเร้าเธอไม่หยุด มือของเขาเริ่มลูบไล้ไปทั่ว และชายหนุ่มก็กระซิบซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าอยากนอนกับซาซ่าคืนนี้เลยซาซ่าต้องอ้อนวอนอยู่หลายครั้ง บอกว่าเธอกลัวมากและยังไม่พร้อม จนในที่สุดจาเวนดราก็ปล่อยเธอไปด้วยสีหน้าที่ดูไม่พอใจอย่างยิ่งซาซ่าเดินโซเซไปที่เตียง เธอหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนหมอนขึ้นมา แล้วเปิดแอปธนาคารของตัวเอง มือของเธอยิ่งสั่นเมื่อเห็นแถวตัวเลขบนหน้าจอมียอดเงินเข้ามาหนึ่งแสนบาทแค่จูบและการเล้าโลมอย่างรุนแรงไม่กี่นาทีในห้องอ่านหนังสือเมื่อครู่ จาเวนดราก็โอนเงินมาให้มากถึงขนาดนั้น"หนึ่งแสนบาท..." ซาซ่ากระซิบเบาๆซาซ่าจ้องมองตัวเลขนั้นด้วยความรู้สึกปนเปกันไปหมดด้านหนึ่ง เธอนึกภาพค่ารักษาพยาบาลของแม่ที่ตอนนี้ปลอดภัยไปอีกระยะหนึ่ง แต่อีกด้านหนึ่ง อกของเธอก็อัดอั้นความรู้สึกผิดทิ่มแทงหัวใจเธอลึกเหลือเกินเธอแตะริมฝีปากตัวเองที่ยัง

เสียงฝีเท้าและเสียงผ้าเสียดสีดังใกล้เข้าไปทางเตียงซาซ่ายืนนิ่งอยู่หลังประตูห้องน้ำที่แง้มอยู่เล็กน้อย นิ้วมือกำวงกบประตูไว้แน่นจนซีดขาวผ่านรูเล็กๆ นั้น ภาพตรงหน้าราวกับฝันร้ายที่เป็นจริงอย่างยิ่งคลอเดียยิ่งรุกหนักขึ้น มือของเธอเริ่มไล้ขึ้นไปที่ต้นคอของจาเวนดรา ดึงชายหนุ่มให้จมลึกลงไปในจูบของทั้งคู่ จาเวนดราไม่ได้ขัดขืนเลยแม้แต่น้อยเขาปล่อยให้คลอเดียผลักเขาจนนั่งลงที่ขอบเตียง ขณะที่หญิงสาวยังคงบดจูบริมฝีปากเขาอย่างเร่าร้อนซาซ่าอยากเบือนหน้าหนี แต่ดวงตาของเธอราวกับถูกล็อกไว้ ในตอนนั้นเอง จาเวนดราก็ขยับศีรษะเล็กน้อยดวงตาของชายหนุ่มเปิดขึ้น เย็นชาและคมกริบ พุ่งตรงมายังช่องประตูห้องน้ำที่ซาซ่ากำลังแอบมองอยู่มีประกายยั่วยุวาบขึ้นในดวงตาของจาเวนดราราวกับต้องการเอาคืนที่ซาซ่าปฏิเสธเขาเมื่อครู่ จาเวนดรากลับโอบแขนรอบเอวของคลอเดีย ดึงร่างของหญิงสาวเข้ามาแนบชิดขึ้นและจูบลึกกว่าเดิมเสียงจูบที่เปียกชื้นของทั้งคู่ดังก้องอยู่ในห้องที่เงียบงัน ทำให้ซาซ่ารู้สึกเหมือนลิ้นปี่ถูกบีบขยำซาซ่ารู้สึกว่าน้ำตาไหลหนักขึ้น เปียกแก้มที่ร้อนผ่าวเธอไม่รู้ว่าทำไมหัวใจถึงเจ็บปวดขนาดนี้ มันควรจะเป็