All Chapters of เมื่อนางร้ายตัวประกอบขอหย่า: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 21 บ้านรถยนต์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากเมืองใหญ่ ทิ้งตึกสูงและความวุ่นวายไว้เบื้องหลัง หย่งเล่อเอนหลังพิงเบาะก่อนหลับตาลง เธอไม่ใช่คนจมอยู่กับความเสียใจนานนักเมื่อคิดแล้ว ตัดสินใจแล้ว เธอจะเดินหน้าต่อ อาจมีเจ็บบ้างในบางจังหวะ อาจมีบางช่วงที่หัวใจหนักอึ้งขึ้นมา แต่สติของเธอยังอยู่ เธอเตือนตัวเองเสมอว่าต่อให้คนหนึ่งไม่รัก ไม่ยืนเคียงข้างเธอ บนโลกนี้ยังมีคนอีกมากที่รักและห่วงใยเธอแม้ไม่ใช่ความรักแบบเดียวกัน แต่ความรักของพ่อแม่ ของพี่น้อง ของครอบครัว ก็อบอุ่นไม่แพ้กัน และมันมั่นคงกว่าเสียด้วยซ้ำหย่งเล่อเลือกเหมารถกลับบ้าน เพราะสัมภาระมากมายวางเรียงเต็มท้ายรถ ลำพังของตัวเองนั้นมีแค่กระเป๋าใบเดียว แต่เธอซื้อของไปฝากคนที่บ้านเดิมด้วย เธอซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่สำหรับทุกคน ของฝากสำหรับพี่น้อง ของเล่นให้หลานตัวเล็ก ๆ ส่วนเด็กโตก็ได้สมุดปากกาดินสออุปกรณ์การเรียนทั้งหลาย รวมถึงอาหาร ของกิน ขนมขึ้นชื่อจากเมืองใหญ่เธอแทบกวาดซื้อทุกอย่างที่คิดว่าคนทางบ้านจะชอบ ราวกับต้องการชดเชยเวลาที่ห่างหาย เมืองเกิดของเธอเป็นเพียงเมืองเล็ก ๆ ไม่ค่อยมีตึกส

ตอนที่ 23 แสดงจุดยืนตงหยางสูดลมหายใจเข้าหนึ่งครั้ง ก่อนจะกดอารมณ์ทั้งหมดลงไปภายใต้สีหน้าเรียบเฉย เรื่องนี้... เขาไม่รู้มาก่อน และตามเหตุผลแล้ว มันไม่เกี่ยวกับเขาเลยด้วยซ้ำแต่ก็ปล่อยผ่านไม่ได้ เพราะในสายตาเขา เฟิงตูไม่ต่างจากน้องชายคนหนึ่งที่เติบโตมาด้วยกัน“ตั้งแต่เมื่อไร” ตงหยางถามเสียงนิ่ง ๆ สายตามองสลับระหว่างฉินมู่กับตงเหวิน“ที่บอกว่าเป็นคู่รัก แล้วเริ่มคบกันตั้งแต่เมื่อไร” พอเห็นทุกคนเงียบ เขาก็ได้แต่ถอนหายใจยาว ๆ“พวกนายก็น่าจะรู้ ฉันโตมากับตูตู แม่ของตูตูฝากฝังเขาไว้กับฉัน ฉันรับปากแล้วว่าจะดูแล แต่วันนี้กลับมีเรื่องชกต่อยกัน และฉันเองยังไม่รู้เลยว่าเรื่องเกิดจากอะไร” คำพูดนั้น ทำให้สายตาทุกคู่หันไปหาฉินมู่โดยไม่ได้นัดหมายฉินมู่นั่งเงียบ เขาเป็นฝ่ายลงมือก่อนจริง และที่เขาลงมือก็เพราะเขาหึงหวง“ที่ฉันถามว่าเริ่มคบกันตั้งแต่เมื่อไร ก็เพื่อให้ได้รู้เอาไว้เท่านั้น ส่วนเรื่องความรักอะไรนั้น ฉันขอไม่ยุ่ง ไม่ขัดขวาง พวกนายโต ๆ กันแล้ว คิดและตัดสินใจเองได้เลย” แน่นอนว

ตอนที่ 25 แขกยามวิกาลหลังมื้ออาหารค่ำ ครอบครัวสวีก็มานั่งล้อมวงคุยกันอีกพักใหญ่ เล่าถึงเรื่องเก่า ๆ หัวเราะกับเรื่องเดิม ๆ ที่เคยเล่ามาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ก่อนที่แสงไฟในบ้านจะค่อย ๆ ดับลงทีละดวง ต่างคนต่างแยกย้ายกลับห้องของตนหย่งเล่อทิ้งตัวลงบนเตียงไม้ กลิ่นหอมจากผ้าปูที่นอนทำให้เปลือกตาค่อย ๆ ปิดลงอย่างรวดเร็ว ทั้งที่ในใจยังมีเรื่องค้างคา แต่ร่างกายกลับยอมแพ้เสียก่อนบ้านทั้งหลังเงียบสนิท มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคนที่เหนื่อยล้าจากงานมาทั้งวัน กระทั่งกลางดึก บรรยากาศเงียบ ๆ ก็ถูกแทรกด้วยเสียงรถยนต์ที่แล่นเข้ามาหย่งหานที่นอนอยู่ลืมตาขึ้นทันที เขานิ่งฟังอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจ เพราะหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้แทบไม่มีรถยนต์ผ่าน โดยเฉพาะยามวิกาล หากมีก็มักไม่ใช่เรื่องดี เขาจึงลุกขึ้นคว้าเสื้อคลุมแล้วเดินออกไปดูไฟหน้ารถสาดแสงลงบนลานดินหน้าบ้าน นั่นยิ่งทำให้หย่งหานเพ่งมองคนที่อยู่ข้างในรถ พอเห็นคนที่เปิดประตูรถลงมาก็ทำให้เขาถึงกับชะงัก“อ้าว... ลูกเขยเหรอ” ถึงจะมั่นใจ แต่ก็ยังถามออกไปแบบนั้นอยู่ดี“สวัส

ตอนที่ 27 ยังไม่จบคำว่า ‘ผมไม่เคยคิดจะปล่อยคุณ’ ยังสะท้อนอยู่ในหัวของหย่งเล่อ เธอยังตั้งสติไม่ทัน ยังเรียบเรียงความคิดไม่ได้ ช่วงเวลาสั้น ๆ เธอได้ยินเรื่องที่คาดไม่ถึงหลายเรื่องจนเหมือนสมองเบลอไปหมดแล้ว แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไรก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น“เล่อเล่อ ตื่นหรือยัง วันนี้ต้องเข้าไปในเมืองนะ อย่ามัวแต่นอนเพลิน” หลิวฟางมาเตือนลูกสาว ปกติเธอไม่ค่อยเตือนเพราะรู้ว่าลูกสาวคนเล็กมีความรับผิดชอบ แต่ที่เธอมาก็เพื่อมาดูว่าลูกเขยมาจริง ๆ และเธอไม่สบายใจ กลัวทั้งคู่จะมีปัญหากัน เพราะเล่อเล่อบอกเองว่าลูกเขยงานยุ่ง แต่ยังไม่ทันข้ามคืนคนที่บอกว่างานยุ่งนั้นกลับมาโผล่ที่นี่!“ตื่นแล้วค่ะแม่ เดี๋ยวฉันออกไป” หย่งเล่อรีบตอบรับ“งั้นรีบ ๆ หน่อยนะ เดี๋ยวสาย” หลิวฟางเตือนก่อนหันหลังแล้วเดินกลับ ทั้งที่อยากรู้ว่าลูกสาวมีปัญหาไหม แต่จะให้ยืนรออยู่ก็คงไม่ดีหย่งเล่อหันกลับมามองตงหยางตรง ๆ สายตาคราวนี้ไม่สับสนเหมือนเมื่อครู่ แต่กลับจริงจังมากขึ้น“เรื่องนี้ยังไม่จบ เราต้องคุยกันอีก&rdqu

ตอนที่ 29 ยอมทุกอย่างหลังกลับถึงบ้าน ของที่สั่งก็มาถึงพอดี เด็ก ๆ วิ่งกรูออกมาหน้าบ้านทันทีที่เห็นจักรยานคันใหม่ เสียงร้องตื่นเต้นดังลั่น บางคนจับไว้แน่น บางคนลองปั่นวนรอบบ้านอย่างเก้ ๆ กัง ๆถึงแม้ผู้ใหญ่จะคิดว่ามันสิ้นเปลือง แต่ของมาส่งแล้วเด็ก ๆ ต่างก็ชอบใจกัน เลยทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ให้เด็ก ๆ มากล่าวขอบคุณ ก่อนพากันปั่นจักรยานอยู่แถวหน้าบ้านส่วนผู้ใหญ่นั่งล้อมวงคุยกันใต้ต้นไม้หน้าบ้าน ก่อนจะไปกินมื้อเย็นและพูดคุยอีกเล็กน้อยค่อยแยกย้ายกันไปพักผ่อนห้องใครห้องมัน“แม่มีที่นอนเสริมไหมคะ เตียงมันแคบไป” หย่งเล่อไม่คิดจะให้เขานอนบนเตียงอีกหลิวฟางมองหน้าลูกสาวครู่หนึ่ง ก่อนเข้าไปหยิบที่นอนอีกชุด เธอพอเข้าใจว่าเตียงในห้องของเล่อเล่อนั้นเล็กมาก นอนคนเดียวยังสบาย แต่จะนอนสองคนก็คงอึดอัด ยิ่งลูกเขยตัวใหญ่ก็คงนอนลำบาก ตอนที่เธอถือฟูกนอนออกมาก็เห็นลูกเขยยืนรออยู่พร้อมลูกสาว“ผมนอนได้” เขาไม่อยากแยกนอน“มันแน่น” หย่งเล่อหันกลับไปมองทันที“เดี๋ยวจะให้พ่อของลูกต่อเตียงเสริมให้&rdqu