All Chapters of เมื่อนางร้ายตัวประกอบขอหย่า: Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ 32 ของดีมีไม่บ่อยทันทีที่หย่งเล่อขยับตัว ความเมื่อยล้าก็แล่นขึ้นมาจากเอวไปถึงขา เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลับตาแน่นแล้วพึมพำกับตัวเองเบา ๆ“ตาบ้านั่นไม่รู้จักพอจริง ๆ ” เมื่อภาพบางอย่างผุดขึ้นมาในหัว ก็ทำให้แก้มของเธอร้อนวูบวาบ เธอพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่พอลองขยับขาเท่านั้นก็แทบทรุดสุดท้ายต้องค่อย ๆ ไถตัวลงจากเตียงช้า ๆ จนแทบจะเรียกว่าคลานลงมาเสียมากกว่า กว่าจะยืนตรงได้ก็ต้องจับขอบเตียงอยู่พักหนึ่งหย่งเล่อหันไปมองรอบห้องแต่ไม่เจอเขา เห็นได้ชัดว่าคนต้นเรื่องตื่นไปนานแล้ว นอกหน้าต่างได้ยินเสียงคนเดิน เสียงคุย เสียงจักรยานผ่านไปมาเป็นระยะ“สายขนาดนี้แล้ว ทุกคนคงตื่นจนแยกย้ายไปทำงานกันหมดแล้ว” เธอมองไปข้างนอก เห็นแสงแดดสว่างจ้าแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจในเวลาเดียวกันนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกเปิดออกเบา ๆ แล้วตงหยางก็เดินเข้ามา เขาเพิ่งกลับมาจากลานบ้าน หลังจากออกไปนั่งคุยกับพ่อตาและพี่เมียอยู่พักใหญ่ตั้งแต่เช้า ทันทีที่เห็นคนตัวเล็กยืนจับขอบเตียงอยู่ เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้น&

ตอนที่ 34 สลับบทกันเมื่อเดินทางกลับมาถึงบ้าน ทุกอย่างก็ยังคงเหมือนเดิมแทบทุกอย่าง พอกลับมาถึงตงหยางก็สั่งให้คนของเขาขนของใช้ส่วนตัวทั้งหมดจากห้องเดิมเข้ามาไว้ในห้องนอนใหญ่ ห้องที่ปกติเธอใช้นอนแค่คนเดียว และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เขาก็ไม่แยกห้องนอนอีกเลยในส่วนงานบ้านนั้น เขาแทบไม่ยอมให้เธอทำอะไร กวาดบ้าน ซักผ้า ยกของหนัก เขาให้คนจัดการหมด สิ่งเดียวที่เขายอมให้เธอทำก็คือทำอาหาร เพราะเขาติดรสมือเธอเข้าแล้วในช่วงที่กลับบ้านพ่อกับแม่ เธอมักไปช่วยแม่ทำอาหาร นั่นเลยทำให้เขาได้กินฝีมือของเธออยู่ตลอด แม้ไม่ได้กินทุกมื้อ แต่ก็ถือว่าได้กินชีวิตหลังจากนั้นค่อย ๆ กลับเข้าสู่จังหวะของมัน กลางวันต่างคนต่างทำงาน หย่งเล่อดูแลกิจการของตัวเอง ตงหยางก็กลับไปทำหน้าที่ของเขาเหมือนเดิมแต่พอถึงกลางคืน โลกของทั้งสองคนก็เหลือเพียงกันและกัน ห้องนอนใหญ่ที่ในอดีตเคยเงียบเหงา ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นตงหยางไม่เคยคิดมาก่อนว่าตัวเองจะติดใครได้ขนาดนี้ แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเขาเสพติดภรรยาของตัวเอง บางวันเพียงแค่เห็นเธอเดินผ่านหน้าห้อง หรือเอื้อมมือห

ตอนที่ 36 เปิดตัววันนี้บ้านตระกูลตงดูคึกคักกว่าปกติ เพราะจัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ เนื่องในวันคล้ายวันเกิดของตงหยวน เขาไม่ได้จัดใหญ่โตอะไร เชิญเพียงญาติพี่น้องในครอบครัวมารวมตัวกินข้าวด้วยกันเท่านั้น บรรยากาศจึงดูอบอุ่นอย่างเห็นได้ชัดหย่งเล่อเดินถือกล่องของขวัญที่เธอตั้งใจเตรียมมามอบให้พ่อสามี โดยมีตงหยางเดินอยู่ข้าง ๆ ไม่ห่าง ภายในห้องรับแขกเริ่มมีญาติพี่น้องบางคนมาถึงแล้ว ต่างพูดคุยทักทายอย่างเป็นกันเองหย่งเล่อกวาดสายตามองรอบหนึ่ง ก่อนจะเห็นแม่สามีที่ยืนอยู่ฝั่งหนึ่งของห้อง แม่สามีเหลือบมองมาทางเธอเพียงครู่เดียวแล้วก็หลบสายตาไปทันที เหมือนไม่รู้จะวางท่าทีอย่างไรดีหย่งเล่อยังคงยิ้มตามมารยาทเหมือนทุกครั้ง แต่ดูเหมือนแม่สามีจะไม่อยากเจอหน้าเธอสักเท่าไรตงหยางยังคงเดินอยู่ข้างภรรยาไม่ห่าง เขาจ้องแม่เลี้ยงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนปล่อยให้ภรรยาพูดคุยทักทายกับญาติคนอื่น ๆ ส่วนเขาเดินไปหยิบของว่างกับผลไม้มาให้เธอ“ลองกินนี่หน่อยไหม” เขาเอาของว่างมาให้ ก่อนจะเดินออกไปหาน้ำมาให้ภรรยา“อร่อยค่ะ” สามีหามาให้ มีหรื

ตอนที่ 38 ทำเพื่อตัวเองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้ทุกคนเหมือนใช้พลังไปไม่น้อย พอกลับถึงบ้านหย่งเล่อก็รีบอาบน้ำเปลี่ยนมาใส่ชุดนอนให้สบายตัว เธอนั่งอยู่ที่ปลายเตียง กำลังใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมให้แห้ง เธอไม่คิดว่าวันนี้จะมีเรื่องราวเกิดขึ้น และไม่คิดว่าจะได้เอาคืนแม่สามี ถึงจะดูเหมือนเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่เชื่อเถอะ แม่สามีไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อยแน่นอนตงหยางไปอาบน้ำที่อีกห้องหนึ่ง พออาบเสร็จก็เดินเข้าห้องมาเห็นภรรยานั่งเช็ดผมพร้อมจ้องเขาตาเป็นประกาย“หิวเหรอคนดื้อ... ” เขาแสร้งถาม ถึงไม่หิว เขาก็จะป้อนอยู่แล้ว“ไม่หิว! ” เธอค้อนเขา ชอบว่าเธอกินเก่ง ชอบว่าเธอหิวบ่อย ตัวเขาเองต่างหากที่ตะกละตะกลามจับเธอกดลงเตียงอยู่ทุกคืน“ฉันอยากรู้ว่าคุยอะไรกันบ้าง” เขาไม่พูดถึงเรื่องที่เข้าไปคุยในห้องทำงานของพ่อเลยท่าทางอยากรู้อยากเห็นของเธอ ทำให้ตงหยางหัวเราะออกมาเบา ๆ เพราะปกติภรรยาของเขาไม่ใช่คนที่อยากรู้อยากเห็นเรื่องของคนอื่น ไม่ค่อยสนใจใครมากนัก“เพิ่งรู้ว่าเมียผมอยากรู้เรื่องคนอื่น

ตอนที่ 40 ความลับช่วงนี้หย่งเล่อเริ่มจริงจังกับการหาที่ทางมากขึ้น ก่อนหน้านี้เธอก็หามาตลอด แต่ไม่ได้เร่งรีบอะไร เพราะช่วงนั้นมัวแต่หมกตัวคิดสูตรสินค้าใหม่อยู่ ทั้งทดลอง ทั้งปรับปรุง และคุยกับโรงงาน เวลาส่วนใหญ่หมดไปกับเรื่องนั้นแต่ตอนนี้เธอเลี่ยงไม่ได้แล้ว สินค้าที่ผลิตออกมามีมากขึ้นเรื่อย ๆ ความต้องการจากลูกค้าก็เพิ่มขึ้นตาม ห้องเก็บของที่บ้านเริ่มแน่นไปหมด ชั้นวางถูกตั้งเพิ่มแล้วเพิ่มอีก แต่ก็ยังไม่พอถ้าไม่หาที่ใหม่จริง ๆ อีกไม่นานของก็จะไม่มีที่เก็บ วันนี้หย่งเล่อเลยตั้งใจหาซื้อที่ดินหรือเช่าตึกให้ได้ เธอออกมาคนเดียว เพราะตงหยางไปทำงานนอกพื้นที่ตั้งแต่เมื่อสองวันก่อน และยังไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไรหย่งเล่อจึงขับรถออกจากเมือง ช่วงแรกเธอก็ขับวนอยู่ในเมืองเหมือนเดิม แต่สุดท้ายก็ต้องยอมรับว่า ในเมืองแทบไม่มีพื้นที่เหลือแล้ว ถ้ามีก็ราคาแพงเกินไป พอเริ่มออกนอกเมือง ถนนเริ่มโล่งขึ้น สองข้างทางเริ่มมีพื้นที่ว่างมากกว่าเดิมหย่งเล่อขับรถไปเรื่อย ๆ พลางมองซ้ายขวา และคิดในใจว่าถ้าได้ที่สักแปลงที่ไม่ไกลจากเมืองเกินไปก็คงดี แต่ในจังหวะนั้