All Chapters of เมื่อนางร้ายตัวประกอบขอหย่า: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 12 หมาแก่ในทุก ๆ วันหย่งเล่อจะทำงานวนไปเรื่อย ๆ จากรอเวลาให้สบู่เซตตัวแล้วตัดแต่งขอบให้เรียบสวย จนในที่สุดก็สามารถแกะออกจากพิมพ์ได้แล้วเธอหยิบขึ้นมาดูทีละก้อน พลิกซ้ายขวาอย่างภูมิใจ ก่อนจะเริ่มแพ็กใส่กระดาษห่อที่คัดสรรมาอย่างดี ผูกเชือกให้ดูเรียบง่ายแต่มีรสนิยม ของทุกอย่างนั้นพร้อมแล้ว ไม่ว่าจะเป็นยาสระผม น้ำยาล้างจาน น้ำยาซักผ้า เธอบรรจุลงขวดอย่างดี เหลือแค่รอสบู่เสร็จก็ส่งให้ร้านโชห่วยได้แล้ววันนี้คือวันหยุดของตงหยาง แต่แทนที่จะพักจริง ๆ เขากลับเดินเข้าออกระหว่างห้องนั่งเล่นกับห้องครัวตลอด บางทียืนพิงกรอบประตูคอยแอบมองคนตัวเล็กที่ตั้งหน้าตั้งตาทำงาน บางทีก็เดินผ่านช้า ๆ เหมือนไม่ได้ตั้งใจ แต่จริง ๆ แล้วเขาจงใจเขาเห็นเธอตื่นแต่เช้ามาหลายวันแล้ว และนอนดึกแทบทุกคืน พอเห็นแบบนั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะบอกให้เธอพักผ่อนบ้าง แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือแม่ตัวดีบอกว่าร้อนเงิน!พอเขาเพิ่มเงินให้ก็รีบรับแต่ก็ยังไม่หยุดทำงาน แถมลอยหน้าลอยตาบอกเขาว่าหากเป็นอย่างอื่น เธอนั้นรู้จักพอ แต่กับคำว่าเงิน เธอสะกดคำว่าพอไม่เป็น!เมื่อห้ามไม่ได้ เขาจึงได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ แล้วเข้าร่วมช่วยเธอทำงานเสียเลย

ตอนที่ 14 แม่สามีหลังจากวันนั้น ชีวิตของหย่งเล่อก็หมุนกลับเข้าสู่วงจรเดิมอีกครั้ง ตื่นแต่เช้ามืดทำอาหารให้เรียบร้อย ก่อนไปกวนส่วนผสมของสินค้าที่เธอขาย เตรียมล็อตใหม่เผื่อร้าน และคอยฟังผลตอบรับจากแต่ละร้านอยู่ตลอด แต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดคือผลการตอบรับมาเร็วเกินไป เร็วเกินกว่าที่เธอวางแผนไว้ เพียงไม่กี่วัน ร้านแรกก็บอกของหมด ร้านที่สองขอเพิ่ม ร้านที่สามถึงกับเตรียมมุมวางของไว้รอ ร้านอื่น ๆ ก็ต้องการสินค้าไม่ต่างกันความต้องการพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็วจนเธอทำสินค้าส่งไม่ทัน ทั้งที่ตอนนี้มีคนมาช่วยงานแล้ว ตงหยางเป็นคนจัดการหาแรงงานที่ไว้ใจได้มาช่วยเธอ ทั้งงานบ้านและช่วยขนส่งสินค้า ซึ่งเธอยินดีรับไว้อยู่แล้วถึงจะมีแรงงานมาเพิ่ม แต่ก็ยังผลิตสินค้าไม่ทัน สินค้าบางตัวต้องใช้เวลา แรงงานเพิ่มได้ แต่เวลาเพิ่มไม่ได้ ในเมื่อความต้องการเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เธอเลยตัดสินใจจ้างโรงงานผลิตเร็วกว่าที่ตั้งใจไว้แต่การจ้างโรงงานไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะเมื่อ ‘สูตร’ ที่เปรียบเสมือนหัวใจของสินค้า หากเป็นยุคก่อนพอจะรู้ว่าควรทำแบบไหน แต่ในยุคนี้เธอยังไม่รู้เลย“ไม่เป็นไร อย่างไรก็ตั้งใจจะจ้างโรงงานผลิตอยู่แล้ว แค่จ้า

ตอนที่ 16 เมามายหลังจากคืนนั้น ชีวิตของหย่งเล่อค่อย ๆ กลับเข้าสู่จังหวะเดิม สภาพจิตใจของเธอดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเลิกหมกมุ่นกับคำว่า ‘รัก’ หรือ ‘เขาจะรู้สึกอย่างไร’ ความคิดฟุ้งซ่านก็ลดลง สบายใจมากขึ้นเธอไม่ค่อยจับตามองตงหยางสักเท่าไร ไม่ได้คาดหวังอะไรจากเขา แค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ตื่นเช้า ทำงาน ทดลองสูตรสินค้าตัวใหม่ ตรวจบัญชี ดูยอดสั่งซื้อ และหาโอกาสหยอกเย้าเขาเมื่อสบโอกาสช่วงแรกแค่คำพูด แต่พักหลังเริ่มพัฒนา บางครั้งเธอแอบกอดแขนเขาเวลายื่นเอกสารให้ บางคราวก็เดินเฉียดไหล่ ทำทีเหมือนพื้นที่แคบ หรือโน้มตัวผ่านหน้าเขาเพื่อหยิบของ ทั้งที่จริงอ้อมไปอีกทางก็ได้ เธอทำอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับไม่รู้ตัว ทว่าในใจกลับขบขันทุกครั้งที่เห็นเขาชะงักสิ่งที่น่าแปลกคือ... เขาไม่หลบ ไม่ถอย ไม่แม้แต่จะเอ่ยเตือน บางครั้งปลายหูแดง บ่งบอกว่าเขากำลังรู้สึกเขินอายอย่างเห็นได้ชัด บางครั้งก็ทำเสียงฟึดฟัดเหมือนไม่พอใจ แต่ก็ไม่เคยผลักเธอออก และนั่นยิ่งทำให้เธอได้ใจแอบจับตรงนั้นนิดตรงนี้หน่อยอยู่เรื่อย ๆช่วงนี้ที่บ้านค

ตอนที่ 18 เสียอาการหย่งเล่อยืนอยู่หน้าเตาทำอาหารด้วยใจจดจ่อ เวลาทำอาหาร เธอมักจดจ่อเสียจนลืมโลกภายนอก จึงไม่ทันสังเกตว่ามีเงาร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาใกล้ ๆกระทั่งสองแขนแข็งแรงโอบรัดจากด้านหลัง ลำตัวอุ่นแนบชิดแผ่นหลังเธอเต็ม ๆ นั่นแหละเธอถึงสะดุ้งตกใจ“คุณ! ” เสียงของเธอทั้งตกใจทั้งตำหนิ แต่ยังไม่ทันหันไปมอง ปลายคางของเขาก็เกยลงบนไหล่เธอเสียแล้ว“อืม... ” เขาครางตอบพร้อมมองอาหารที่ภรรยากำลังทำลมหายใจอุ่นรินรดข้างแก้ม ทำเอาหย่งเล่อถึงกับขนลุก“ปล่อยก่อน ฉันทำกับข้าวอยู่” เธอพยายามขยับตัวหนี แต่เขากลับกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นอีกเล็กน้อย“หอมจัง” เขาพูดพร้อมสูดกลิ่นหอมเข้าลึก ๆหย่งเล่อหน้าแดง รีบเอาศอกดันเขาเบา ๆ เพราะประโยคเมื่อครู่ไม่รู้หมายถึงอาหารหรือเธอกันแน่“คุณไปนั่งรอข้างนอกเลย เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว”เขาไม่ตอบ แต่กลับก้มลงจูบข้างแก้มเธออย่างรวดเร็ว“คุณ! ” เธอไม่คิดว่าเขาจะเป็นแบบนี้ตงหยางหัวเราะในลำคอเบา ๆ แล้วซ

ตอนที่ 20 ทะเลาะหลังจากทำภารกิจพิเศษ หน่วยของตงหยางได้รับคำสั่งหยุดพักหลายวัน บ้านที่เคยเงียบจึงคึกคักขึ้นอย่างประหลาด เพื่อนร่วมงานแวะเวียนมาเยี่ยมแทบทุกวันบางครั้งเฉินคุนกับอ้าวเทียนก็มาอยู่ยาวตั้งแต่สายยันค่ำ อ้างว่าเป็นห่วงคนเจ็บ แต่สายตากลับจับจ้องโต๊ะอาหารมากกว่า“พี่สะใภ้ วันนี้มีอะไรบ้างครับ” เฉินคุนถามอย่างตื่นเต้น“ผมเอาผลไม้มาแลกกับกับข้าวนะครับ” อ้าวเทียนไม่อยากหน้าหนาเหมือนเพื่อน เขาเลยซื้อผลไม้ติดมือมาด้วยแม้ตงหยางจะไล่ ทั้งสองก็ทำเป็นไม่ได้ยิน จนกว่าจะกินอิ่มหรือฟ้ามืดถึงยอมกลับ บ้านหลังนี้จึงเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงพูดคุยกันอย่างสนุกสนานส่วนเฟิงตูพักอยู่ที่นี่ตลอด โดยบอกว่าต้องดูแลคนเจ็บอย่างใกล้ชิด กลางคืนก็ยกหมอนผ้าห่มเข้าไปนอนในห้องเดียวกันหย่งเล่อเคยบอกว่าเธอจะดูแลเอง แต่ตงหยางกลับพูดเพียงว่า ‘ให้ตูตูดูแลจะสะดวกมากกว่า’ ประโยคนั้นฟังดูธรรมดาจนเธอไม่มีเหตุผลจะโต้แย้ง สุดท้ายเธอจึงเหลือเพียงหน้าที่ทำอาหาร จัดยา ต้มน้ำแกงบำรุง ซึ่งหากคิดในอีกมุมหนึ่งก็ถือเป