Semua Bab ใต้หล้าแปดทิศ ข้าฆ่าคนได้ทั้งสิ้น…เว้นเพียงนาง: Bab 41 - Bab 48

บทที่ 40มู่หรงชิงอี้กอดชายา…มารดาของบุตรของเขาไว้ในอ้อมแขนร่างบางแนบสนิทอยู่กับอกกว้างอย่างคุ้นเคยผิวเนียนอุ่นไอ แม้ยามค่ำคืนนี้ลมด้านนอกม่านยังพัดเย็นอยู่เบาๆปลายจมูกของเขาแตะแก้มนางแผ่วเบาไล้ต่ำลงช้าๆริมฝีปากกดจุมพิตบางเบา ราวกับไม่ต้องการรบกวนแต่ก็ไม่คิดจะถอยออกไป“ไม่เหนื่อยหรือ”เสียงต่ำเอ่ยชิดข้างหูเบาพอให้มีเพียงคนในอ้อมแขนได้ยินค่ำคืนนี้ยาวนานและทั้งสองคนต่างเลือกแล้วว่าจะไม่รีบให้มันผ่านพ้นไปวันนี้ มู่หยงฟู่ย่างเข้าเดือนที่สี่ทันทีที่หมอหลวงกราบทูลว่า พระชายาสามารถกลับมาร่วมค่ำคืนได้ตามปกติมู่หรงชิงอี้ก็ส่งบุตรชายให้แม่นมตั้งแต่ตะวันยังไม่ทันลับขอบฟ้าไม่มีแม้แต่น้อยของความลังเลหลี่อี้ถงหลับตา ลมหายใจยังไม่สม่ำเสมอนัก“ซ้อมวรยุทธ์หนักกว่านี้…ยังไม่เหนื่อยเท่านี้เลย”นางตอบแผ่วน้ำเสียงเจือความอ่อนล้าอย่างปิดไม่มิดมู่หรงชิงอี้ยิ้มบาง “เช่นนั้นก็ดี”“นอนเถิด…” นางพึมพำเบาๆ “หม่อมฉันไม่ไหวแล้ว”ตลอดค่ำคืนที่ผ่านมาเขาแทบไม่ยอมปล่อยนางไปจากอ้อมแขนแม้เพียงครู่เดียวไม่ใช่เพราะความเร่งร้อนแต่เพราะความคิดถึงที่สะสมมาหลายเดือนและเพราะเขาเพิ่งรู้ตัวว่า ระยะห่างนั้นทิ้งร่องรอยไ

บทที่ 42ยามค่ำ จวนอ๋องยังคงสว่างอยู่ แม้ทั่วทั้งเมืองหลวงจะจมเข้าสู่ความสงบแล้วก็ตามแสงตะเกียงในห้องทำงานยังไม่ดับบอกให้รู้ว่ายังมีงานที่ต้องจัดการหรือบางที งานอาจเสร็จหมดแล้ว เพียงแต่เจ้าของห้องยังไม่คิดจะพักเสียงกระดาษถูกเปิดออกเบา ๆมู่หรงชิงอี้นั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ กองฎีกาวางซ้อนสูงเป็นเงาทอดยาวใต้แสงไฟทว่าเขาไม่ได้รีบร้อนเหมือนเมื่อก่อนเพราะบัดนี้ คนที่ควรอ่านมัน ไม่ใช่เขาเพียงผู้เดียวอีกต่อไป“ฝ่าบาททรงมีรับสั่ง”เสียงขันทีดังขึ้นอย่างนอบน้อม มู่หรงชิงอี้ไม่เงยหน้า“ว่ามา”“ฎีกาจากชายแดนด้านตะวันตก”ขันทีชะงักเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ“ฝ่าบาทยังทรงลังเลในการตัดสินพระทัย”ปลายพู่กันถูกวางลงช้า ๆ ไม่นานนัก เด็กหนุ่มในฉลองพระองค์เรียบง่ายก็ก้าวเข้ามาในห้องฮ่องเต้น้อยผู้มีวัยเพียงสิบชันษาแต่สายตาเริ่มไม่เหมือนเด็กอีกแล้ว คนที่แบกสิ่งใหญ่เกินวัยไว้นานพอมักเปลี่ยนแววตาไปโดยไม่รู้ตัว“เสด็จอา”มู่หรงชิงอี้ลุกขึ้น ค้อมศีรษะเพียงเล็กน้อย“ฝ่าบาท”ฮ่องเต้น้อยเดินเข้ามา ถือฎีกาไว้ในมือทั้งสองข้างแน่น“เราควรทำเช่นไร”คำถามนั้นตรงไปตรงมาไม่มีการเกริ่นนำ ไม่มีถ้อยคำอ้อมค้อม เด็กที่เติบโตท่าม

ตอนพิเศษ 2ยามเช้าท้องฟ้าครึ้มบางๆไม่ถึงกับมืดครึ้มจนฝนจะตก หากเป็นความหม่นอ่อนที่ทำให้แสงแดดนุ่มลง เงาในลานฝึกไม่ตัดคมเหมือนวันฟ้าเปิดลมพัดแรงกว่าทุกวันพัดผ่านลานกว้างอย่างเชื่องช้า ราวกับทั้งเช้ากำลังรอบางสิ่งจะเกิดขึ้นลานฝึกว่างเปล่าไม่มีเสียงคำสั่งไม่มีเงาของผู้เป็นบิดาที่ยืนอยู่ตรงขอบลานไม่มีเสียงเย็นเรียบที่คอยกำหนดทุกจังหวะของการเคลื่อนไหวมีเพียงมู่หยงฟู่เด็กชายวัยหกปี ผู้ยืนอยู่กลางลานด้วยตัวเองดาบอยู่ในมือสายตาจ้องตรงไปข้างหน้าวันนี้…เขาต้องฝึกเพียงลำพังลมหายใจเข้าออกช้าๆ ในจังหวะที่กำหนดด้วยตัวเอง ก่อนมือเล็กจะยกดาบขึ้นเริ่มคมดาบวาดผ่านอากาศฟัน หมุน ถอยทุกท่วงท่าคือสิ่งที่เคยฝึกมาแต่ครั้งนี้ ไม่มีผู้ใดบอกว่าถูกหรือผิดไม่มีคนปัดดาบกลับมาเพื่อสอนว่าเขาช้าเกินไปไม่มีเสียงตำหนิในจังหวะที่เสียสมดุลมีเพียงตัวเขาเอง…กับดาบในมือท่าทางยังไม่สมบูรณ์แต่มั่นคงกว่าเมื่อวานมั่นคงที่เกิดขึ้น เมื่อคนคนหนึ่งเริ่มเข้าใจว่าตนกำลังทำอะไร ไม่ใช่เพียงทำตามสิ่งที่ถูกสอนบนระเบียงสูงที่มองเห็นลานฝึกทั้งลานมู่หรงชิงอี้ยืนอยู่ตรงนั้นสายตาไม่เคยละจากร่างเล็กเบื้องล่างแม้เพียงเสี้ยวว

ตอนพิเศษ 4หมอกหนากว่าทุกวันมันลอยต่ำอยู่เหนือพื้นดิน หมอกลอยเมื่ออากาศเย็นและชื้นพร้อมกันทำให้ปลายถนนหายไปในสีขาวทำให้ระยะใกล้ดูไกลและทำให้ทุกสิ่งที่อยู่เกินสิบก้าวออกไป กลายเป็นปริศนามู่หยงฟู่ยืนอยู่หน้าประตูเรือน ในชุดเรียบง่ายเช่นเดิมดาบไม้สะพายอยู่ด้านหลัง“จะไปอีกหรือ”เสียงของมารดาดังขึ้นจากด้านหลังหลี่อี้ถงเดินเข้ามาช้าๆ สายตามองลูกชายด้วยความคุ้นเคยของคนที่อ่านเด็กคนนี้ออก ตั้งแต่วันที่เขายังร้องไห้อยู่ในอ้อมแขน“ขอรับ”“ครั้งนี้ไปทำอะไร”มู่หยงฟู่นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบ“ไปดู”“ดูอะไร”“คน”เงียบลงเพียงชั่วขณะคำตอบนั้นทำให้นางชะงัก เมื่อได้ยินบางสิ่งเกินวัยจากปากเด็กหกขวบก่อนรอยยิ้มบางจะปรากฏขึ้น รอยยิ้มของคนที่รู้ว่า ลูกกำลังเรียนรู้สิ่งสำคัญด้วยตัวเองแล้ว“ไปเถิด”นางยื่นผ้าผืนเล็กให้ผ้าสะอาดที่พับไว้อย่างเรียบร้อย ที่มารดามักเตรียมของเล็กๆ ให้ลูกก่อนออกจากบ้าน“อย่าลืมว่าเจ้ากลับมาที่ไหน”มู่หยงฟู่รับผ้านั้นไว้รับทั้งของในมือ และความหมายในคำพูดพร้อมกันด้านหลังมู่หรงชิงอี้ยืนอยู่ในระยะที่ไม่ได้ใกล้จนกดดัน และไม่ได้ไกลจนมองไม่เห็นเขาไม่ได้พูดอะไรไม่มีคำเตือนไม