บททั้งหมดของ ใต้หล้าแปดทิศ ข้าฆ่าคนได้ทั้งสิ้น…เว้นเพียงนาง: บทที่ 11 - บทที่ 20

บทที่ 10แสงตะเกียงในห้องสลัวลงตามเวลา เงาของเปลวไฟไหวอยู่บนฝาผนังอย่างช้าๆ เหมือนหายใจ เหมือนมีชีวิต ทั่วทั้งจวนเงียบลงแล้ว เงียบที่คืนลึกเป็น ไม่มีเสียงฝีเท้าของคนรับใช้ ไม่มีเสียงลมพัดผ่านระเบียง เหลือเพียงความเงียบที่หนาแน่นและกลิ่นเลือดจางๆ ที่ยังลอยอยู่ในอากาศ ไม่ยอมจางหายไปง่ายๆ เหมือนสิ่งที่ติดมาในคืนนี้ทั้งหมดมู่หรงชิงอี้เดินลากฝีเท้าเข้ามายังฉากกั้นด้านหลังเตียง ทุกก้าวช้ากว่าปกติ ไม่ใช่เพราะเหนื่อย แต่เพราะมีบางอย่างในร่างกายที่ยังไม่ยอมปล่อยความตึงของคืนนี้ออกไปง่ายๆ กล้ามเนื้อที่ยังแข็ง ลมหายใจที่ยังไม่กลับมาเป็นปกติสนิทแสงตะเกียงส่องเงาร่างสูงใหญ่ทอดยาวไปตามพื้นไม้ ยาวกว่าตัวเขาจริงๆ และบิดเบี้ยวตามมุมของห้องถังน้ำอุ่นถูกเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ไออุ่นลอยบางขึ้นมาจากผิวน้ำ จางพอที่จะเห็นได้ในแสงสลัว ช่วยกลบกลิ่นคาวเลือดที่ยังติดกายอยู่ได้เล็กน้อย แต่ก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น เพราะกลิ่นเลือดที่แห้งบนผิวหนังนั้นไม่ยอมหายไปง่ายๆ ด้วยเพียงไอน้ำเขายกมือปลดอาภรณ์ออกจากร่างทีละชิ้น ท่าทางไม่รีบ ไม่ช้า ทำที่คนทำสิ่งที่ทำซ้ำจนชินจนไม่ต้องคิด ผ้าชั้นนอกหลุดร่วงลงพื้น ตามด้วยชั้นใน

บทที่ 12ยามบ่ายปลายเหมันต์ ท้องฟ้าขมุกขมัวราวซ่อนพายุไว้ใต้ม่านเมฆสีเทาหนักอึ้งเมฆหนาทึบขึ้นทุกชั่วยาม คล้ายไม่คิดเปิดทางให้แสงตะวันอีกต่อไปลมหนาวพัดลอดชายคา หอบกลิ่นหิมะละลายและกลิ่นดินชื้นลอยมากับอากาศเย็นเยียบทว่าเมืองหลวงกลับยังคงคึกคักผู้คนสัญจรขวักไขว่ราวมิได้สังเกตว่าพายุใกล้มาเยือน เสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนเรียกลูกค้า เสียงล้อเกวียนบดผ่านพื้นหินเสียงเด็กวิ่งเล่นในตรอกแคบรวมถึงเสียงพิณแผ่วเบาจากร้านชาทุกเสียงปะปนกันจนกลายเป็นเสียงของเมืองหลวงที่ไม่เคยหลับใหลหลี่อี้ถงเดินอยู่ท่ามกลางฝูงชนอาภรณ์ของนางเรียบง่ายไร้เครื่องประดับสะดุดตา เส้นผมถูกรวบอย่างธรรมดา ใบหน้าไม่แต่งแต้มสิ่งใดทุกอย่างถูกตั้งใจให้ดูธรรมดาที่สุดเพื่อให้นางเป็นเพียงสตรีผู้หนึ่งในเมือง มิใช่พระชายาอ๋องผู้สูงศักดิ์นางไม่ได้อยากเป็นจุดสนใจเพียงอยากออกมายืนอยู่ภายนอกอย่างแท้จริงเท่านั้นกลิ่นเนื้อย่างจากร้านริมทางลอยมากระทบปลายจมูก เสียงหัวเราะเบาๆ จากร้านชาดังแว่วมาตามสายลมความธรรมดาเหล่านั้น กลับทำให้นางรู้สึกหายใจได้ง่ายขึ้นหลี่อี้ถงหยุดยืนอยู่หน้าร้านปักผ้าแห่งหนึ่งสายตามองผืนผ้าปักลายดอกบัวที่วาง

บทที่ 14สามคนสามทิศทางและความตึงเครียดที่ขึงแน่นราวสายพิณซึ่งถูกปรับจนสุดเพียงเพิ่มอีกเสี้ยวเดียว…มันก็พร้อมจะขาดสะบั้นหลี่อี้ถงยืนอยู่กลางห้องด้านหนึ่งคือบุรุษชุดขาวที่ยังคงสงบนิ่ง ราวกับสถานที่แห่งนี้เป็นของเขามาแต่เดิมอีกด้านคือมู่หรงชิงอี้อาภรณ์สีดำของเขาตัดกับแสงตะเกียงสลัว จนดูคล้ายเงามืดที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากพื้นหลี่อี้ถงมิได้มองผู้ใดเป็นพิเศษมิใช่เพราะลังเลว่าจะเลือกข้างใด แต่เพราะคำตอบของนาง…ไม่ควรขึ้นอยู่กับคนในห้องนี้เลยสักคน“เจ้าเลือก”เสียงมู่หรงชิงอี้ดังขึ้นต่ำๆ ต่ำจนเหมือนแรงกดที่ค่อยๆ ทับลงบนอากาศ“ตอนนี้”หลี่อี้ถงเงยหน้าขึ้นช้าๆสบตาเขาตรงๆ โดยไม่หลบ ไม่ลดสายตา“หม่อมฉันไม่ได้อยู่ในสนามประลอง”น้ำเสียงนางนิ่งและชัดเจน “ไม่จำเป็นต้องเลือกผู้ชนะ”นางมาที่นี่เพราะจดหมายปริศนามาที่นี่เพราะต้องการรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังการลอบสังหารครั้งก่อน นางมาเพื่อหาคำตอบ ไม่ใช่เพื่อเลือกว่าจะเชื่อผู้ใด“แต่ข้าไม่ชอบรอ”มู่หรงชิงอี้ตัดบททันทีเขาก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว เพียงก้าวเดียว แรงกดดันในห้องก็หนักขึ้นทันตาเห็นอากาศรอบตัวราวถูกมือที่มองไม่เห็นบีบแน่น“หรือเจ้าอยากให้ข้าตัดสินแท

บทที่ 16รุ่งเช้าของเมืองหลวงมาพร้อมหมอกสีขาวหนาปกคลุมทุกสิ่งราวผ้าคลุมศพที่ยังไม่มีผู้ใดดึงออกถนนเงียบหลังคาวัดเงียบแม้แต่เสียงนกก็หายไปพร้อมกับแสงดาวดวงสุดท้ายราวกับทั้งเมืองรู้ดีว่าเมื่อคืนมีบางสิ่งเกิดขึ้นที่ไม่ควรถูกจดจำชายชุดดำคุกเข่าอยู่เบื้องล่าง ศีรษะก้มต่ำเสียงของเขาเบาราวไร้น้ำหนัก“พระชายายังอยู่ที่หอชิงเยวี่ย ขอรับ”มู่หรงชิงอี้ยืนอยู่หน้ากระดานหมากโดยไม่หันกลับมือข้างหนึ่งจับหมากสีดำไว้ระหว่างปลายนิ้ว หมุนช้าๆ ราวกับคนที่ไม่ได้กำลังคิดถึงหมากตรงหน้า แต่กำลังคิดถึงบางสิ่งที่ลึกกว่านั้นมาก“อืม”เขาตอบเพียงสั้นๆ“แล้วเอกสาร”“อยู่ในมือพระชายาแล้ว ขอรับ”หมากสีดำถูกวางลงบนกระดานเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยินแต่ในความเงียบของห้อง มันกลับดังกว่าสิ่งใดทั้งหมด“ดี”เขาเอ่ยเพียงนั้นและไม่มีคำอื่นอีกหอชิงเยวี่ยหลี่อี้ถงนั่งอยู่ริมหน้าต่างแสงเช้าสีเทาหม่นทอดยาวผ่านพื้นไม้ แตะปลายรองเท้าของนางแล้วหมดแรงลงตรงนั้นเอกสารจากเมื่อคืนถูกคลี่วางเต็มโต๊ะรายชื่อเส้นทางเงินเครือข่ายคนของตระกูลเย่ข้อมูลที่ควรใช้เวลาหลายปีกว่าจะรวบรวมได้กลับถูกส่งมาถึงมือนางภายในคืนเดียว ครบถ้วนเกินไปและสิ่งที

บทที่ 18เช้าวันถัดมา ระฆังวังหลวงดังขึ้นสามครั้งแต่ละครั้งทิ้งช่วงห่างกันพอดี ราวกับมีผู้ใดกำลังนับเวลาอย่างแม่นยำ เสียงระฆังแผ่ผ่านทุกลานหิน ทุกระเบียง ทุกหน้าต่างที่ยังปิดสนิท ปลุกคนที่ยังหลับ และทำให้คนที่ตื่นอยู่แล้วหยุดนิ่งโดยไม่รู้ตัวสัญญาณประชุมใหญ่แห่งราชสำนักท้องพระโรงแน่นขนัดไม่ต่างจากวันที่มีการตัดสินประหาร ขุนนางเรียงรายเป็นสองแถว อาภรณ์ทางการเรียบร้อย ท่าทางตั้งตรง หากแต่สายตาของทุกคนกลับไม่เคยหยุดนิ่งพวกเขามองคนข้างกายมองสีหน้ามองท่าทีมองอากาศที่กดทับอยู่เหนือศีรษะราวกับต่างรู้ดีว่าวันนี้ จะมีใครสักคนต้องสูญเสียบางสิ่งที่ไม่อาจเรียกคืน“เรื่องคลังย่อยตระกูลเย่”เสียงขุนนางอาวุโสดังขึ้น แห้ง เรียบ และไม่อ้อมค้อม“มีผู้บุกรุกเข้าไปโดยมิได้รับอนุญาต”สายตาหลายคู่เคลื่อนไหวพร้อมกันอย่างแนบเนียน ไม่รวดเร็ว ไม่โจ่งแจ้ง ทว่าทุกคนต่างรู้ดีว่ากำลังมองไปยังผู้ใดหลี่อี้ถงยืนอยู่แถวหน้าอาภรณ์สีเรียบ ผมถูกเกล้าขึ้นอย่างเรียบร้อย สีหน้าสงบนิ่งราวกับคืนที่ผ่านมาไม่เคยเกิดขึ้น ไม่มีร่องรอยของความอ่อนล้า ไม่มีเงาของความหวาดหวั่นเหมือนนางเพียงมายืนอยู่ตรงนี้ เพื่อรับสิ่งที่ควรรับ