บททั้งหมดของ ใต้หล้าแปดทิศ ข้าฆ่าคนได้ทั้งสิ้น…เว้นเพียงนาง: บทที่ 21 - บทที่ 30

บทที่ 21หิมะตกหนักจนกลบทุกเสียงทุกฝีเท้าและทุกการฆ่า มันร่วงหล่นลงมาไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ปกคลุมถนน ปกคลุมหลังคา ปกคลุมแม้แต่รอยเลือดที่ยังไม่ทันแห้งบนพื้นหินโลกทั้งใบดูขาวสะอาดจากภายนอกแต่ภายในของทุกสิ่งยังมืดสนิทเช่นเดิมคุกหลวงตั้งอยู่ทางทิศเหนือของเมือง สร้างจากหินสีเทาที่ดูดซับความเย็นไว้จนไม่เคยคืนกลับ กำแพงสูงทอดเงาทาบถนนตั้งแต่บ่ายยังไม่คล้อย ประตูเหล็กหนาหนักราวกับถูกสร้างมาเพื่อขังสิ่งที่อยู่ข้างใน มิใช่กันคนจากภายนอกและคืนนี้…เวรยามแน่นหนาเกินกว่าคืนปกติแน่นหนาพอจะบอกได้ว่า มีผู้รออยู่ก่อนแล้วหลี่อี้ถงยืนอยู่หน้าประตูคุก ใบหน้าถูกคลุมไว้ครึ่งหนึ่งด้วยผ้าสีเข้ม เหลือเพียงดวงตาคู่เย็นที่กวาดมองทุกสิ่งในพริบตาเดียวนับจำนวนทหารนับระยะห่างนับทางหนีทีไล่“หยุด!”ทหารผู้หนึ่งตวาด พลางก้าวออกมาจากเงามืด มือจับด้ามดาบแน่น“ผู้ใด”คำพูดยังไม่ทันจบฉึกเข็มเงินพุ่งออกจากปลายนิ้วของนางอย่างแม่นยำ ร่างนั้นชะงัก ก่อนทรุดลงในหิมะโดยแทบไม่มีเสียง ราวกับเพียงเอนกายลงนอนในความฝันหลี่อี้ถงมิได้หยุดฝีเท้านางก้าวผ่านเข้าไปอย่างเงียบงัน ราวกับรู้เส้นทางนี้ดีเสียยิ่งกว่าคนเฝ้าคุกด้านใน แ

บทที่ 23หิมะเริ่มละลายแล้วหยดน้ำเย็นใสไหลลงจากชายคาทีละหยด สองหยด เป็นจังหวะไม่สม่ำเสมอราวกับฤดูหนาวกำลังค่อย ๆ ถอนลมหายใจเฮือกสุดท้ายออกจากเมืองหลวงพื้นดินที่เคยขาวสะอาดมาตลอดทั้งฤดูเริ่มเผยสีน้ำตาลหม่นใต้ผืนหิมะที่บางลงทุกวัน ทุกสิ่งดูคล้ายกำลังเริ่มต้นใหม่แต่ความหนาวยังไม่จางหายมันยังคงค้างอยู่ในอากาศ ในกระดูก และในมุมห้องที่แสงอาทิตย์ส่องไม่ถึง ราวกับฤดูหนาวไม่ยอมจากไปง่าย ๆ และตั้งใจจะทิ้งเศษเสี้ยวของตัวเองไว้ในที่ที่ไม่มีใครมองเห็น จนกว่าจะถึงฤดูร้อนจริง ๆพระราชโองการมาถึงจวนอ๋องในยามเช้า ตราประทับสีทองสะท้อนแสงอ่อนผ่านม่านบาง หนัก แน่น และไม่เปิดโอกาสให้ผู้ใดปฏิเสธขันทีคลี่ผ้าแพรสีเหลืองออก ก่อนอ่านด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามแบบพิธีการ“รับสั่งให้พระชายาหลี่อี้ถง เข้าพำนัก ณ ตำหนักสงบจิต เป็นเวลาหนึ่งเดือน”ทุกพยางค์ชัดเจน ชัดจนเหมือนตั้งใจให้คนทั้งห้องได้ยินความหมายที่ซ่อนอยู่หลังถ้อยคำงดงามเหล่านั้น“เพื่อชำระจิตใจ และหลีกเลี่ยงการแทรกแซงราชกิจ”ตำหนักสงบจิตทุกคนในห้องต่างรู้ดีว่าชื่อนั้นหมายถึงอะไรไม่ใช่ที่พัก ไม่ใช่สถานที่สงบใจดังชื่อแต่คือคุกคุกที่ถูกเรียกด้วยถ้อยคำ

บทที่ 25คืนนั้นไร้เสียงระฆัง ไร้ลมแม้แต่เงายังนิ่งผิดปกติ ราวกับโลกทั้งใบกำลังกลั้นหายใจ รอดูบางสิ่งที่จะเปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาลดวงดาวเหนือฟ้าสว่างกว่าทุกคืน หากแสงนั้นไม่ได้ให้ความอบอุ่นมันเย็น เย็นราวกับมาจากสถานที่อันห่างไกลเกินกว่ามนุษย์จะจินตนาการถึงตำหนักสงบจิตเงียบงันโคมไฟตามระเบียงดับลงไปกว่าครึ่งทีละดวงทีละดวงห่างกันพอดีจนไม่มีใครทันสังเกตว่า มีใครบางคนกำลังทำให้ความมืดค่อย ๆ กลืนกินตำหนักแห่งนี้ทางเดินมืดเกินจริงมืดเกินกว่าสถานที่ซึ่งยังมีผู้คนอาศัยอยู่จะควรเป็นและสำหรับคนที่คุ้นเคยกับเสียงของวังหลวงในยามค่ำคืน จะรู้ทันทีว่า…มีบางอย่างหายไปจากความเงียบนี้หลี่อี้ถงยืนอยู่ริมหน้าต่างนางไม่ได้นอนและไม่ใช่ครั้งแรกในหลายวันที่ผ่านมาแต่คืนนี้ต่างออกไปคืนนี้ นางไม่นอน เพราะนางรู้รู้ว่าในไม่ช้า…เลือดจะหลั่งนองวังหลวงตั้งแต่ยามบ่าย ทุกอย่างเริ่มผิดปกติทีละน้อยยามที่ควรเดินตรวจตราในเวลาประจำกลับหายไปนางกำนัลที่เคยส่งน้ำชาตอนค่ำไม่ปรากฏตัวแม้แต่เสียงฝีเท้าจากระเบียงด้านนอกก็เบาลงจนน่าขนลุกมันไม่ใช่ความสงบแต่มันคือความเงียบก่อนการสังหาร หลี่อี้ถงหลุบตาลงเล็กน้อย“เริ่มแล้วสิ

บทที่ 27เสียงเกราะกระทบกันดังก้องไปทั่วทั้งวังหลวง เสียงโลหะฟาดใส่โลหะเสียงฝีเท้าทหารที่วิ่งเป็นระลอกบนพื้นหินเสียงตะโกนสั่งการที่ตัดผ่านความโกลาหลและใต้เสียงทั้งหมดนั้นคือเสียงของคนที่กำลังตายเสียงที่เบากว่าทุกเสียงแต่กลับติดอยู่ในใจของผู้รอดชีวิตมากที่สุดประตูทิศตะวันตกถูกพังลงในจังหวะเดียวไม้หนาแตกกระจายบานพับเหล็กที่หนาเท่าข้อมือผู้ใหญ่หักลงราวกับกิ่งไม้แห้งกองกำลังตระกูลจ้าวทะลักเข้ามาเหมือนสายน้ำที่พบรอยร้าวของเขื่อนเป็นแถวเป็นแนวเป็นระเบียบระเบียบที่บอกชัดว่า กำลังนี้ไม่ได้ถูกระดมขึ้นในคืนเดียวแต่ถูกฝึกมาเนิ่นนานเพื่อรอวันนี้โดยเฉพาะโถงใหญ่กลางวังหลวงกลายเป็นสนามรบในพริบตาขุนนางแตกตื่น วิ่งหนีไปทางประตูด้านข้างที่ยังไม่ถูกปิดทหารฟาดฟันกันในระยะประชิด จนดาบยาวแทบไม่มีพื้นที่ให้ใช้งานเลือดสาดลงบนพื้นหินที่ถูกขัดเงามาหลายชั่วอายุคนเปื้อนคราบที่ไม่มีวันลบออกได้อีกไม่ว่ากี่ปีจะผ่านไปมู่หรงชิงอี้ยืนอยู่กลางความโกลาหล ไม่ถอยไม่หลบไม่แม้แต่จะขยับตำแหน่งเท้าจากที่ยืนอยู่แต่แรก เลือดไหลลงมาตามคมดาบจนถึงด้ามจับแต่มือที่กำดาบยังนิ่งและมั่นคงหลี่อี้ถงอยู่ด้านหลังเขาแต่ไม่ใช่ในฐ

บทที่ 29ฤดูใบไม้ผลิมาถึงโดยไม่เคยถามผู้ใดก่อน หิมะละลายลงทีละชั้น เผยผืนดินที่ถูกซ่อนไว้ใต้ความขาวเย็นมาตลอดฤดูหนาว สายฝนต้นฤดูตกลงมาเงียบงัน ชะคราบเลือดบนพื้นหินของวังหลวงให้จางหายไปช้า ๆ ราวกับกาลเวลากำลังลบความทรงจำของคืนนั้นออกจากแผ่นดินทีละน้อยประตูที่พังถูกซ่อมขึ้นใหม่ กำแพงที่แตกร้าวถูกฉาบทับ รอยเลือดบนเสาหินถูกลงสีปิดเสียจนมองไม่เห็น ผู้คนกลับมาเดินผ่านระเบียงวังเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ราวกับคืนแห่งการนองเลือดเป็นเพียงฝันร้ายที่ทั้งเมืองหลวง ฝันร่วมกัน แล้วตื่นขึ้นมาพร้อมกันในเช้าวันเดียวทว่า…ทุกคนต่างรู้ดี บางอย่างไม่เหมือนเดิมอีกแล้วตำหนักกลางยังคงตั้งตระหง่านเช่นเดิมบัลลังก์มังกรยังอยู่ ณ ตำแหน่งเดิม แสงอาทิตย์ยามเช้าตกกระทบทองประดับจนสะท้อนวาว พื้นที่รอบแท่นสูงยังถูกสงวนไว้ดุจเดิม ไม่มีผู้ใดกล้าก้าวล้ำเข้าไปโดยพลการเพียงแต่…คนที่ยืนอยู่ข้างบัลลังก์ มิใช่ฮ่องเต้น้อยอีกต่อไปมู่หรงชิงอี้ยืนอยู่ตรงนั้น เขาไม่ได้ขึ้นนั่งบนบัลลังก์ เพียงยืนเคียงข้างมัน มือข้างหนึ่งวางพาดบนพนักอย่างไม่ใส่ใจ ท่วงท่าสงบนิ่งของเขา คล้ายบุรุษผู้ยืนอยู่ในสถานที่ซึ่งเป็นของตนมาแต่แรก โดยไม่จำ