บททั้งหมดของ ใต้หล้าแปดทิศ ข้าฆ่าคนได้ทั้งสิ้น…เว้นเพียงนาง: บทที่ 31 - บทที่ 40

บทที่ 31แสงแดดยามบ่ายทอดอาบลานสวนหลังจวนอ๋องเป็นสีทองอ่อนลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านกิ่งเหมยที่เพิ่งแตกใบใหม่ หลังดอกสีขาวร่วงโรยไปตามกาลเวลา เงาใบไม้ไหวระริกอยู่บนพื้นดินที่เริ่มคืนความนุ่มชื้นหลังฤดูหนาวยาวนานเสียงน้ำจากสระเล็กดังสม่ำเสมอเป็นเสียงเดียวที่มีชีวิตอยู่ในความเงียบของบ่ายวันนั้นหลี่อี้ถงนั่งอยู่ใต้ต้นเหมยตำราเล่มหนึ่งคลี่อยู่ในมือ อาภรณ์สีอ่อนขับให้ผิวของนางดูขาวยิ่งกว่าเดิม เส้นผมถูกมัดไว้อย่างหลวม ๆ ปลายผมบางส่วนพลิ้วไหวตามแรงลมที่พัดมาเป็นครั้งคราวภาพตรงหน้านิ่งสงบเกินไปสงบเสียจนผู้ใดก็ตามที่พบเห็น อาจคิดว่านางเป็นเพียงสตรีธรรมดาผู้หนึ่ง ที่ไม่เคยผ่านเลือด ไม่เคยผ่านสงคราม และไม่เคยยืนอยู่ท่ามกลางคืนที่ทั้งวังหลวงเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องทั้งที่ความจริงหาได้เป็นเช่นนั้นไม่“พระชายา”เสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างสุภาพไม่ดังเกินไป ไม่ใกล้เกินไป เป็นระยะที่พอดีสำหรับผู้รู้มารยาทในจวนอ๋องหลี่อี้ถงเงยหน้าขึ้นช้า ๆเว่ยจื่อหานยืนอยู่ใต้เงาไม้ ถือม้วนเอกสารไว้ในมือทั้งสองข้าง ท่าทางสำรวมดังเช่นทุกครั้ง“มีอะไรหรือ”นางถามเสียงเรียบ“ข้าน้อยนำเอกสารจากราชสำนักมาให้ท่านตรวจดู”เขาก้

บทที่ 33แสงแดดยามเช้าทาบเฉียงผ่านยอดไม้เหนือกำแพงจวนอ๋อง ลานฝึกด้านหลังเริ่มมีชีวิตตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ เสียงดาบกระทบกันดังเป็นจังหวะ หนักเบาสลับกันไปตามคำสั่งของครูฝึก เสียงฝีเท้ากระทบพื้นทรายอัดแน่น เสียงลมหายใจหอบต่ำของเหล่าทหารที่ฝึกมาตั้งแต่รุ่งสาง หลอมรวมกันเป็นบรรยากาศคุ้นเคยของผู้คนที่อยู่กับคมอาวุธมาทั้งชีวิตหลี่อี้ถงยืนอยู่ข้างสนาม แขนกอดอก อาภรณ์เรียบง่ายไม่ใช่ชุดทางการ เส้นผมถูกรวบหลวมไว้ด้านหลัง นางมิได้มองลานฝึกด้วยสายตาของผู้ชม หากแต่มองอย่างคนที่เข้าใจดาบเข้าใจจังหวะเข้าใจระยะและเข้าใจว่าชั่วพริบตาเพียงหนึ่งครั้งที่ลังเล อาจหมายถึงความเป็นความตายสายตาของนางไล่ตามการเคลื่อนไหวของเหล่าทหารอย่างเงียบงัน มองเห็นข้อผิดพลาดเล็กๆ ที่คนทั่วไปไม่มีวันสังเกตเห็น เหงื่อไหลผ่านขมับของบุรุษหลายคน ผ้าโพกศีรษะเริ่มชื้น ลมหายใจหนักขึ้นตามระยะเวลาของการฝึก“พระชายาอยากลองหรือไม่ขอรับ”เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านข้างองครักษ์หนุ่มผู้หนึ่งก้าวออกมาจากกลุ่มคนพักดื่มน้ำ อาภรณ์ฝึกเปียกเหงื่อ ใบหน้ายังมีความคมคายและทะนงแบบคนหนุ่มที่ไม่เคยถูกโลกบดขยี้จนหมดความมั่นใจหลี่อี้ถงเลิกคิ

บทที่ 35แสงตะเกียงไหวเอนตามแรงลมอ่อน เปลวไฟสั่นเพียงนิด ก่อนทอดเงาบางลงบนผนังห้อง เงานั้นเคลื่อนไหวช้าๆ ราวกับมีชีวิตของตนเองจวนอ๋องในคืนนี้สงบนิ่งเสียจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของผู้คนด้านนอกเรือนทุกคนอยู่ในที่ที่ควรอยู่ทุกเรื่องที่ต้องจัดการจบลงแล้วชั่วคราวและเป็นคืนหายาก… ที่ไม่มีใครต้องถือดาบหลี่อี้ถงนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง กระจกเงินสะท้อนภาพนางในแสงสลัวอุ่น นางค่อยๆ ถอดปิ่นออกจากเรือนผมทีละเล่มอย่างไม่รีบร้อนเส้นผมสีดำยาวสลวยคลี่ตัวลงช้าๆ ดุจสายน้ำยามราตรี ไหลทาบแผ่นหลังในจังหวะอ่อนนุ่มภาพในกระจกจึงดูต่างจากกลางวันเล็กน้อยนุ่มลง เงียบลง และอ่อนโยนขึ้นอย่างประหลาดเสียงฝีเท้าดังขึ้นด้านหลังเบามากแต่หลี่อี้ถงรู้จักเสียงนั้นดีแล้ว รู้จักทุกจังหวะทุกน้ำหนักแม้กระทั่งระยะห่างจากประตู โดยไม่ต้องหันกลับไปมอง นางก็รู้ว่าเป็นผู้ใดมู่หรงชิงอี้ยืนอยู่ไม่ไกล สายตาคมทอดผ่านเงาสะท้อนในกระจก มองนางนิ่งๆ อย่างคนที่คิดว่าผู้ถูกมองไม่ทันสังเกต“เมื่อไรเราจะมีทายาทเสียที”น้ำเสียงของเขายังคงขรึม เรียบ และเย็นเฉียบเช่นเดิม ไม่ต่างจากเวลาสั่งการในท้องพระโรง ไม่ต่างจากเวลาตัดสินชีวิตคน

บทที่ 37ยามค่ำ จวนอ๋องควรจะเงียบควรเงียบที่ทุกสิ่งอยู่ในตำแหน่งของมันเมื่อคนรับใช้กลับเข้าที่พักเมื่อยามผลัดเปลี่ยนเข้าประจำจุดเมื่อแสงตะเกียงตามระเบียงถูกหรี่ลงตามเวลามันควรเป็นอีกคืนที่สงบนิ่งเหมือนทุกคืนก่อนหน้าในจวนแห่งนี้แต่คืนนี้ไม่ใช่เสียงหนึ่งดังลอดออกมาจากห้องนอน ตั้งแต่ก่อนที่เขาจะเดินถึงประตูเสียอีก“พ่อบอกแล้วให้นอน… หลับตาลงเดี๋ยวนี้ ได้เวลานอนแล้ว”น้ำเสียงขรึมคุ้นหูดังขึ้นอย่างจริงจังเป็นเสียงที่ทั้งจวนได้ยินแล้วรู้ว่าควรหยุดทุกอย่างที่กำลังทำอยู่เสียงที่ใช้สั่งการทหาร ใช้ตัดสินความเป็นความตาย ใช้ทำให้ผู้คนยอมก้มหัวโดยไม่ต้องเอ่ยซ้ำแต่ตอนนี้ กลับถูกใช้กับทารกแรกเกิดมู่หรงชิงอี้ยืนอยู่ข้างเตียงอุ้มร่างเล็กจ้อยไว้ในอ้อมแขนแขนคู่นั้นแข็งแรงพอจะถือดาบหนักพอจะหักกระดูกคนได้โดยไม่ต้องออกแรงมาก แต่ในตอนนี้กลับประคองสิ่งที่เปราะบางที่สุดในชีวิตอย่างระมัดระวังที่สุดทารกน้อยมู่หยงฟู่ ดวงตากลมใสยังคงเบิกกว้างมองโลกด้วยความสนใจที่ยังไม่เข้าใจว่าโลกคืออะไรและแน่นอนไม่สนใจคำสั่งของบิดาแม้แต่น้อยราวกับรู้ตั้งแต่แรกเกิดแล้วว่าอำนาจของคนผู้นี้ไม่ครอบคลุมถึงตนทั้งสองจ้องหน้ากันน

บทที่ 39สุดท้ายแล้ว อ๋องมู่หรงชิงอี้ก็สั่งให้คนออกไปสรรหาแม่นมที่ดีที่สุดให้บุตรชายคำสั่งของเขาเรียบง่ายเสมอและเพราะเรียบง่าย จึงยิ่งไม่มีใครกล้าตีความผิด“ต้องดีที่สุด”เพียงสี่คำเท่านั้นแต่คนทั้งจวนต่างรู้ดีว่า ดีพอ กับ ดีที่สุด ในสายตาของมู่หรงชิงอี้ เป็นคนละความหมายโดยสิ้นเชิงไม่มีผู้ใดกล้านำสิ่งที่เป็นเพียง พอใช้ มาถวายให้เขาเลือกเพราะทุกคนรู้ว่า หากเขาเอ่ยว่าต้องการสิ่งใด เขาย่อมหมายถึงสิ่งที่เหนือกว่าสิ่งอื่นทั้งหมดและเมื่อมู่หรงชิงอี้ตัดสินใจแล้วว่าเรื่องใดควรเกิดเรื่องนั้นก็มักเกิดขึ้นอย่างราบรื่นเสมอไม่นานนัก แม่นมผู้มีประสบการณ์ก็ถูกคัดเลือกเข้ามาในจวน ทุกอย่างเป็นระเบียบเป็นระบบและเป็นไปตามที่ควรจะเป็น ทั้งที่ในความจริง หลี่อี้ถงเลี้ยงมู่หยงฟู่ได้ดี ดียิ่งกว่าที่ใครคาดเสียอีกนางรู้ว่าเมื่อใดเด็กจะหิวเมื่อใดง่วงเมื่อใดเพียงอยากถูกอุ้มเอาไว้แนบอก โดยไม่ต้องการสิ่งใดมากกว่าความอบอุ่นของร่างกายนางรู้แม่ย่อมรู้ไม่ต้องมีผู้ใดสอนไม่ต้องเปิดตำราเล่มใดเพราะบางสิ่งอยู่ลึกกว่าตรรกะลึกกว่าความเข้าใจที่อธิบายออกมาเป็นคำพูดได้แม้แต่มู่หรงชิงอี้เอง ก็เริ่มอุ้มบุตรชายได้คล่องขึ