Zariah povSa loob ng tatlong araw, tila nagpipigil ng hininga ang buong mundo — naghihintay kung ano ang susunod na masisira. Tumahimik si Kian, ngunit ang kanyang katahimikan ay mas mabigat pa kaysa sa kanyang mga sigaw. Wala nang bagong mensahe, walang banta, walang biglaang pagpapakita. Ngunit saanman ako magpunta, nararamdaman ko ang mga tingin — ng mga kapitbahay, ng mga kakilala ng pamilya, ng mga taong nakarinig na ng usap-usapan. Wala silang sinasabi, ngunit sapat na ang kanilang mga mata. Paano mo nagawa iyon? Ama at anak?Isang gabi, natagpuan ko si Elian sa kanyang pag-aaral, nakaupo sa harap ng maliwanag na kompyuter, magulo ang mukha. Hindi siya tumingin nang pumasok ako.“Aalis na sila,” mahina niyang wika bago pa ako makapagtanong. “Tatlong malalaking mamumuhunan. Lahat ay dahil sa ‘pagkasira ng pangalan’.”Napahigpit ang aking dibdib. “Dahil sa akin.”Tumingin siya sa akin, tumayo at lumapit nang mabilis upang hawakan ang aking mga kamay. “Dahil sa kasinungalingan. Da
Última atualização : 2026-09-22 Ler mais