Chapter 3

zariah pov

 

Halos hindi pa tumitigil ang pagyanig ng p***o matapos lumabas si Kian nang humakbang palapit si Papa, namumutla at puno ng pag-aalala ang mukha. “Zariah… Elian… ito ba talaga ang akala ko?”

 

Hindi binitiwan ni Elian ang aking kamay. Tumayo siyang matuwid, matatag, at walang pag-iimbot. “Ito. At hindi ako magkukunwari na hindi.”

 

Tumingin sa akin si Papa — naghahanap ng paliwanag, nababagabag, natatakot. “Alam ninyong sasabihin ng mga tao. Ang iisipin nila. Siya ang ama ni Kian. Wala pang katulad nito… wawasakin nito ang pamilya.”

 

“Alam ko, Papa,” mahina kong sagot. “Ngunit alam mo ba ang pakiramdam na mahalin ang taong nakikita ka lamang kapag kailangan ka niya? Ibinigay ko ang lahat, ngunit pakiramdam ko kulang pa rin ako. Ganyan ako tratuhin ni Kian. Samantalang kay Elian… nakita niya ako noong wala na akong maibigay pa.”

 

Bumuntong-hininga siya at yumuko. “Hindi ko alam kung maaaprubahan ko ito. Hindi ngayon. Ngunit… hindi ko kayo pipigilan sa inyong desisyon. Mag-ingat kayo. Pareho kayo.”

 

Lumabas siya nang tahimik at isinara ang p***o. Biglang bumigat ang lahat — ang lihim, ang desisyon, ang bagyong pinili kong pasukin. Dahan-dahan akong inilapit ni Elian sa silyang balat sa may bintana. Inayos niya ang hibla ng aking buhok na tumatakip sa aking mukha.

 

“May katotohanan ang kinatatakutan niya,” mahina niyang wika. “Hindi magiging madali. Hindi mananahimik si Kian. At hindi magiging mabait ang mundo.”

 

“Hindi ako takot sa mga pagsubok,” mahigpit kong hawak ang kanyang kamay. “Natatakot lamang akong magkamali. At alam kong hindi ito mali. Para sa akin, hindi.”

 

Inilapit niya ang aking kamay sa kanyang labi at hinalikan ang aking palad — may paggalang na nagpaiyak sa akin. “Kung gayon, pasanin natin ito nang magkasama. Bawat bulong, bawat tingin, bawat pagdududa — sabay nating haharapin. Hindi mo kailangang magpakatatag nang mag-isa.”

 

Ang unang palo ay dumating bago pa lumubog ang araw.

 

Sunod-sunod ang pagtunog ng kanyang telepono. Tiningnan niya ito at humigpit ang kanyang panga. “Si Kian. Mula noong umalis siya, nagpapadala siya ng mensahe.”

 

“Ano ang sinabi niya?”

 

Ipinakita niya sa akin ang mensahe. Sa tingin mo nanalo ka na? Sa tingin mo iyo na siya? Isisiwalat ko ang lahat. Bawat detalye. Ang gabing iyon. Ang mga kasinungalingan. Lahat.

 

Napakirot ang aking tiyan. “Hindi niya gagawin iyon…”

 

“Gagawin niya,” seryosong sagot ni Elian. “Nakatagilid na siya sa pader. Kapag ganyan ang tao, walang pinipili ang pagtugon.”

 

Kinabukasan, nagsimula na ang mga bulungan. Nakita ko ito sa tinginan ng mga katulong sa bahay ni Papa. Sa pag-aalinlangan ng pinsan ko bago sumagot sa tawag. Sa mensahe ng kaibigang matagal ko nang kakilala: Totoo ba? Kasama mo ang tatay ni Kian?

 

Hindi ako sumagot. Hindi ko alam ang isasagot.

 

Nang hapon ding iyon, pumunta ako sa opisina ni Elian — sa unang pagkakataon. Tiningnan ako ng tagatanggap mula ulo hanggang paa, walang mabasa sa mukha, bago itinuro ang pinakamataas na palapag. Pagbukas pa lamang ng p***o ng elebador, nagsimula na ang bulungan — mahina, matalas, nakakasugat. Iyan siya. Ang kasama ng anak, ngayon ay sa ama naman. Hindi ako makapaniwala…

 

“Zariah.”

 

Nakatayo si Elian sa pintuan, matatag ang tinig na tumigil sa kanila. Lumapit siya sa akin, hindi pinansin ang mga tingin, at hinawakan ang aking kamay. “Pumasok tayo.”

 

Sa loob ng kanyang tanggapan, ibinaba niya ang kanyang balikat at hinaplos ang buhok — mukhang pagod na hindi ko pa nakikita. “Hindi mo dapat naranasan ito. Hindi pa ngayon.”

 

“Hindi ako nagtatago,” matapang kong sinabi kahit kumakabog ang aking dibdib. “Wala akong itinatago.”

 

Tiningnan niya ako, may paghanga at pag-aalala sa kanyang mga mata. “Mas matapang ka kaysa sa akin.”

 

Kumatok ang kanyang katulong — nag-aalinlangan, kinakabahan. “Ginoo… maraming tumatawag. Mula sa lupon. Mula sa mga mamumuhunan. Tungkol po… sa inyong sitwasyon.”

 

Tumigas ang mukha ni Elian. “Sabihin ninyong sasagutin ko ang lahat sa pagpupulong bukas. At ito ang sabihin ninyo — ang aking personal na buhay ay hindi banta sa kumpanyang ito. Ang aking katapatan ang totoo kong yaman.”

 

Nang makaalis ang katulong, umupo siya at tumitig sa mga papel na hindi nakikita. “Pipilitin nila akong wakasan ito. Sasabihin nilang nasisira ang pangalan. Maraming dahilan ang ibibigay nila, maliban sa totoo — natatakot sila sa sasabihin ng iba.”

 

“Gagawin mo ba?” mahina kong tanong. “Wakasan ito?”

 

Tumayo siya at lumapit sa akin, hinawakan ang aking mukha gamit ang dalawang kamay. “Hindi. Hindi para sa kanila. Hindi para sa sinuman. Ngunit may kapalit ito. Maaaring mawalan ako ng kasama. Maaaring mawalan ako ng kaibigan. At ikaw… maririnig mo ang mga salitang masakit. Mga salitang hindi totoo.”

 

“Alam ko,” bulong ko. “Ngunit mas pipiliin kong masaktan ng katotohanan kaysa mahalin sa pamamagitan ng kasinungalingan.”

 

Nang gabing iyon, dumating si Kian — hindi sa opisina, kundi sa bahay ni Elian. Itinulak niya ang katulong at pumasok sa sala, hinihingal, namumula sa galit.

 

“Itigil ninyo ito!” sigaw niya, itinuro ako. “Bago pa lumala ang lahat. Bago malaman ng lahat kung ano talaga kayo.”

 

Hinarang siya agad ni Elian. “Umalis ka na.”

 

“Hindi hangga’t hindi niya naririnig ang totoo!” hindi siya umatras. “Sa tingin niyo bayani siya? Mas masahol pa siya sa akin! Iniwan niya ang aking ina! Pinili niya ang pera kaysa sa amin! At ngayon ikaw ang ginagamit niyang patunay na may kapangyarihan pa rin siya!”

 

“Kian —” sinubukan kong magsalita.

 

“Laruan ka lang niya!” patuloy niya. “Patunay na maaari niyang kunin ang akin! At kapag nagsawa na siya, itatapon ka niya tulad ng ginawa niya sa amin!”

 

Bumaba ang tinig ni Elian, mababa ngunit mapanganib. “Nagkamali ako. Maraming pagkakamali. Ngunit hindi sa kanya. Hindi ito.”

 

“Hindi sa kanya?” tumawa si Kian nang mapait. “Hindi mo nga siya kilala! Hindi mo alam ang paborito niyang pagkain, ang mga librong binabasa niya, ang nagpapanatili sa kanya sa gabi! Ako ang nakakakilala sa kanya sa loob ng tatlong taon! Ikaw — isang gabi lang!”

 

Tumama ang mga salitang iyon sa akin — totoo, hindi ko maikaila. Tama siya. Sa maraming bagay, hindi pa kami lubusang magkakilala. Natagpuan namin ang isa’t isa sa dilim, ngunit hindi pa kami namumuhay sa liwanag.

 

Tumingin sa akin si Elian, bukas ang kanyang puso. “Totoo ang sinabi niya. Hindi ko pa alam ang lahat tungkol sa iyo. Ngunit nais kong malaman. Nais kong matuto. Nais kong makasama ka sa paggising at pagtulog. Hindi iyon walang halaga. Iyon ang simula.”

 

Tumawa nang mapait si Kian. “Iiwan ka rin niya bago mo pa malaman ang paborito niyang kulay.”

 

Lumakad siya palayo, ngunit huminto sa p***o at lumingon — may galit, oo, ngunit mayroon ding malalim na kirot. “Sasaktan ka rin niya, Zariah. Gaya ng ginawa niya sa lahat. At kapag nangyari iyon… huwag ka nang lalapit sa akin.”

 

Nawala siya. Tahimik ang silid, ngunit mabigat — puno ng pagdududa na hindi ko nais aminin. Hinawakan ni Elian ang aking kamay, hindi nagpipilit, nariyan lamang.

 

“Totoo ba siya?” tanong ko nang mahina. “Masyado ba tayong nagmadali?”

 

Dahan-dahan niya akong inupuan sa kanyang tabi. “Marahil. Ngunit kapag matagal kang naliligaw, hindi ka naghihintay bago tumakbo pauwi. Tumatakbo ka dahil alam mong doon ka nararapat.”

 

Pinagtagni-tagni niya ang aming mga daliri. “Patutunayan kong mali siya. Araw-araw. Sa bawat paraan. Ipakikita ko sa iyo na hindi haba ng panahon ang sukatan ng pagmamahal — kundi kung paano ka tratuhin habang kasama mo siya. Nais kong maramdaman mong ikaw ang pinakamahalagang tao sa mundo.”

 

Isinandal ko ang aking ulo sa kanyang balikat, humuhugot ng lakas sa kanya. “Natatakot ako.”

 

“Ako rin,” tapat niyang sinabi. “Ngunit mas natatakot akong mawala ka bago pa man tayo magsimula.”

 

Sa labas, muling dumilim ang langit — nagtitipon ang makapal na ulap. Ngunit sa sandaling iyon, napagtanto ko ang isang bagay: hindi ako takot sa bagyo. Takot akong harapin ito nang mag-isa. At sa unang pagkakataon, alam kong hindi ko na kailangang gawin ito nang mag-isa.

 

  Susunod