Chapter 2

Zariah pov

 

Nagising ako sa sikat ng araw na tumatama sa kama — malambot at ginintuang — at sandali akong nanatiling tahimik, halos maniwala na pangarap lang ang lahat: ang ulan, ang opisina, ang lalaking yumakap sa akin buong gabi. Ngunit ang kumot ay may amoy pa rin niya — siksikang kahoy, ulan, at isang matapang na di-malilimutang samyo — at nakasabit sa upuan sa tabi ng bintana ang makapal na amerikana na ibinigay niya sa akin. Tunay nga ang lahat. Bawat salitang binanggit, bawat mahinahong haplos, bawat tinging nagparamdam sa akin na nakikita ako — totoo ang lahat.

 

Dahan-dahan akong umupo, hinawakan ang aking dibdib. Malawak at maganda ang silid, gawa sa madilim na kahoy, at may mga istante ng aklat na umaabot sa kisame. Sa ibabaw ng mesa ay may isang basong tubig at nakatuping sulat — matibay at malinaw ang sulat-kamay: Hahanapin kita. Mag-ingat ka. Walang pangalan. Walang numero. Tanging mga salitang tila isang sumpa. Hinaplos ko ang tinta gamit ang aking daliri, nagtataka kung sino siya, kung babalik nga ba talaga.

 

Isinuot ko ang aking basang damit at bumaba. Tahimik ang bahay, tanging tunog ng orasan ang naririnig. Iniwan ko ang sulat sa aking palad at lumabas. Tumigil na ang ulan. Sariwa ang hangin, at ang lungsod ay masigla — walang pakialam sa pagbabagong naganap sa aking buhay.

 

Tumunog ang aking telepono — sunod-sunod, mga mensahe mula kay Kian. Nasaan ka? Sumagot ka. Nag-aalala ako sa iyo. Tinitigan ko ang kanyang pangalan — ang dating nagpapabilis ng tibok ng aking puso — at hinarangan ko siya. Mabilis. Tiyak. Sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, hindi ko naramdaman ang pangangailangang magpaliwanag o humingi ng tawad. Naglakad na lang ako palayo.

 

Iba na ang pakiramdam sa aking tahanan — mas maliit, mas tahimik, puno ng mga bagay na hindi na akma sa akin. Ang tasa na ibinigay niya sa aming unang anibersaryo, ang litrato namin sa dalampasigan — inilagay ko ang lahat sa kahon at itinago sa likod ng aparador. Hindi ko itinapon. Inilayo ko lang.

 

Nang hapon ding iyon, tinawag ako ni Papa. “Zariah? Pumunta ka rito sa silid-aralan. May bisita tayo. Mahalaga siya.”

 

“Wala akong ganap, Papa,” mahina kong sagot.

 

“Pakiusap,” ang bigat sa kanyang tinig ay hindi ko matanggihan. “Siya ang mamumuhunan. Siya ang magliligtas sa ating kumpanya. Hiniling ka niya. Hindi kita hihilingin kung hindi kailangan.”

 

Huminga ako nang malalim at nagtungo doon. Itinuwid ko ang aking balikat, pinagsikapang maging matatag. Nang buksan ko ang p***o, nakatayo si Papa sa may bintana. At sa kanyang tabi — matangkad, malapad ang balikat — siya. Ang lalaking hindi ko maalis sa isip ko.

 

Lumingon siya. Nagtagpo ang aming mga mata.

 

Tila huminto ang oras. Walang nagsalita. Tinitigan niya ako nang buong pagkamulat, tila inaalala ang bawat detalye ng aking mukha.

 

“Zariah,” pagpapakilala ni Papa, “si Elian Verrante. Elian, ang anak ko.”

 

Elian. Ang pangalang nanirahan sa aking dibdib. “Nagkita na kami,” wika niya, mababa at matatag. “Noong nakaraan.”

 

Tila nagulat si Papa. “Totoo ba?”

 

“Totoo,” sagot ni Elian, hindi lumalayo ang tingin sa akin. “At hindi ko siya nakalimutan mula noon.”

 

Kumabog ang aking puso. Naalala niya. Tupad ang kanyang sinabi. Ngunit bago pa ako makapagsalita, bumukas ang p***o.

 

“Ginoo, ang mga dokumentong hinihingi niyo —”

 

Natigilan ako. Ang tinig na iyon.

 

Nakatayo si Kian sa pintuan, may hawak na talaksan, nakangiti — hanggang sa makita ako. Nawala ang kanyang ngiti. Bumagsak ang kanyang panga. “Zariah? Anong ginagawa mo rito?”

 

Tumingin siya kay Elian. Namutla siya. Nahulog ang talaksan sa sahig. “Tatay?”

 

Tatay.

 

Isang salitang bumasag sa katahimikan. Umatras ako, kumapit sa mesa upang hindi matumba. Tatay. Si Kian ang kanyang anak. Ang taong gumamit sa akin, ang tumawid sa akin — siya ang anak ni Elian.

 

Dahan-dahang lumingon si Elian sa kanya, matigas ang mukha. “Huwag mo siyang kausapin nang ganyan. Huwag na huwag.”

 

“Hindi mo siya kilala,” sigaw ni Kian. “Anong nangyari?”

 

“Mas kilala ko siya kaysa sa iyo,” malamig na sagot ni Elian.

 

Napagtanto ni Kian ang lahat. “Ikaw… ikaw ang kasama niya noong gabing iyon.”

 

Itinaas ko ang aking mukha. “Narinig kita, Kian. Sa labas ng iyong opisina. Narinig ko ang lahat. Tungkol sa pagtawid. Sa pag-iwan sa akin. Narinig ko ang lahat.”

 

Humakbang siya palapit, nais abutin ako, ngunit hinarang siya ni Elian. “Hindi mo siya magagamit at itatapon nang ganyan.”

 

“Ginagamit ko lang siya?” tumawa siya nang mapait. “Kailan ka nagmalasakit sa iba kundi sa sarili mo? Iniwan mo kami noong labindalawa ako! At ngayon nagpapanggap kang bayani?”

 

“Nabigo kita,” pag-amin ni Elian, may halong pighati. “Alam ko. Ngunit hindi ko siya bibiguin.”

 

Lumingon siya sa akin, malambot ang kanyang tingin. “Zariah… alam kong mahirap ito. Ngunit totoo ang sinabi ko noong gabing iyon. Karapat-dapat kang mahalin at igalang, hindi itapon kapag hindi na kailangan.”

 

Hinarap ako ni Kian. “Huwag kang maniwala sa kanya! Gusto lang niyang saktan ako sa pamamagitan sa iyo!”

 

“Hindi ka nagkaroon ng akin para kunin niya,” matapang kong sagot. “Ibinigay mo na ang lahat sa akin, at ikaw mismo ang nagtapon.”

 

Inabot ni Elian ang aking kamay. “Pumili ka, Zariah. Hindi dahil sa takot. Kundi dahil sa alam mong totoo.”

 

“Hindi pwedeng maging siya ang pipiliin mo! Tatay mo siya! Mali ito! Mag-uusap ang lahat!” sigaw ni Kian.

 

“Hayaan silang magsalita,” matatag na sabi ni Elian. “Ang mali ay ang pagtrato mo sa kanya. Ang totoo ay ang pagmamahal na nararapat sa kanya.”

 

Tumingin ako sa kanila — sa lalaking sumira sa akin, at sa lalaking nakakita sa akin sa dilim. Naalala ko ang tatlong taong paghihintay, at ang isang gabi ng pagiging nakikita.

 

“Siya ang pinipili ko,” mahina ngunit malinaw kong sinabi.

 

Nawalan ng pag-asa ang mukha ni Kian. “Pagsisisihan ninyo ito.”

 

Tumalikod siya at lumabas, padabog na isinara ang p***o. Tahimik ang paligid. Tumingin sa amin si Papa, dahan-dahang tumango, at lumabas na rin upang iwan kaming dalawa.

 

Hinawakan ni Elian ang aking kamay at hinalikan ang aking palad. “Sigurado ka ba? Hindi magiging madali ito.”

 

“Alam ko,” paghawak ko sa kanyang kamay. “Ngunit sa unang pagkakataon, pinipili ko rin ang sarili ko.”

 

Niyakap niya ako. Isinandal ko ang aking ulo sa kanyang dibdib, naririnig ang tibok ng kanyang puso — matatag, tunay, totoo. “Haharapin natin ito nang magkasama.”

 

Sa labas, sumilip ang araw sa pagitan ng mga ulap. Hindi ko na kailangan ng liwanag upang malaman na nasa tamang landas na ako. Naramdaman ko ito sa kanyang yakap — hindi bilang isang bagay na gagamitin, kundi bilang isang kayamanan. At sa wakas, naniniwala na rin ako.

 

Susunod